SHABD PREET: Bhupat Vadodaria - Dada's Column by ilaxi patel

‘મેક્સિમ્સ’ના થોડા નમૂના: La Rochefoucauld

2011-11-20T16:15:00.004+05:30

‘મેક્સિમ્સ’ના થોડા નમૂના

ભુપતભાઇ વડોદરિયા

માણસની કોઈ ઉમદા ભાવનાની, તેના આદર્શની, તેની નૈતિક ઊંચાઈની કોઈ વાત કેટલાક માણસોને ગળે જ નથી તરતી. માણસના સ્વભાવ વિશે અધિક અંશે ઘણું બધું ખરાબ હોવાનું માનનારી વ્યક્તિને આપણે નિરાશાવાદીહતાશાવાદી ગણીએ છીએ, આવી વ્યક્તિઓને કેટલીક વાર કશું સીધું કે સારું દેખાતું જ નથી, તેને બધું જ આડુંઅવળું, ઊંધુંચત્તું અને પોલંપોલ જેવું લાગે છે, ત્રાંસી નજરે વ્યક્તિ કે સમુદાયને જોનારા માણસ અત્યંત અળખામણા બને છે. વક્રદર્શનની આવી વિશિષ્ટ દ્રષ્ટિવાળા માણસોમાંથી બહુ જ થોડા એવા નીકળે છે, જેમની વાણી કડવી લાગવા છતાં તેમાં કશુંક ગુણકારી સંભવી શકે છે.

સત્તરમા સૈકાની શરૂઆતમાં આવો એક માણસ જન્મ્યો હતો પૅરિસમાં. સોળસો તેરની સાલમાં પંદરમી સપ્ટેમ્બરે જન્મેલો લા રોસેફુકોલ્ડ (La Rochefoucauld) રાજવંશી ખાનદાનનો હતો. તેને આગળ ઉપર ડ્યૂકનો ખિતાબ પણ મળ્યો હતો. સોળ જ વર્ષની ઉંમરે પરણ્યો હતો. રાજદરબારની ખટપટોમાં ભાગીદાર અને શિકાર બંને બની ચૂક્યો હતો. લશ્કરમાં પણ સામેલ હતો. ૩૯ વર્ષની ઉંમરે લડાઈમાં જખ્મી બન્યો. ૬૭ વર્ષની ઉંમરે મૃત્યુ પામ્યો. બાવન વર્ષની ઉંમરે એણે જ્યારે ‘મેક્સિમ્સ’ (સૂક્તિઓ) પુસ્તિકા પ્રગટ કરી ત્યારે તેના સમકાલીનોને આંચકો લાગ્યો હતો. અર્વાચીન વાચકોને આજે કદાચ એવો આઘાત નહીં લાગે, વાચકને લાગશે કે આ ચિંતનલેખકે મનુષ્યસ્વભાવને બહુ જ કાળો ચીતર્યો છે, આવા આક્ષેપમાં જરૂર તથ્ય છે, પણ સાથેસાથે આ માણસ જે કંઈક કડવુંકાળું કહે છે તેમાં પણ કાંઈક હકીકત છે, તેનો ઇન્કાર પણ થઈ નહીં શકે. થોડાક જ શબ્દોમાં તે માનવસ્વભાવના કોઈ ને કોઈ ડાણને સ્પર્શી શકે છે, પકડી શકે છે.

આ ‘મેક્સિમ્સ’ના થોડા નમૂના અહીં આપ્યા છે.

- માણસો ભલાઈ અને બુરાઈ બંનેને ભૂલી જતા હોય છે એટલું જ નહીં પણ જેણે પોતાનું ભલું કર્યંુ હોય તેને ધિક્કારતા હોય છે. જેણે પોતાનું ખરાબ કર્યું હોય તેને ધિક્કારવાનું બંધ કરી દે છે.

- બીજાઓનાં દુર્ભાગ્યો વેઠવાનું બળ આપણા સૌમાં હોય છે!

- દુર્ભાગ્ય કરતાં સદ્ભાગ્ય સહન કરવા માટે વધુ સદ્ગુણની જરૂર રહે છે.

- સૂર્ય સામે અને મોત સામે કોઈ સીધી નજરે તાકી શકતું નથી.

- આપણી આશાઓ પ્રમાણે આપણે વચનો આપીએ છીએ અને આપણી શક્તિ અનુસાર તેનું પાલન કરીએ છીએ.

- આપણે જાતે કલ્પના કરીએ છીએ એટલા સુખી કે દુઃખી આપણે ક્યારેય હોતા નથી.

- પરિણામ પરથી પ્રેમનું મૂલ્યાંકન કરવા જઈએ તો એમ જ લાગે કે પ્રેમ દોસ્તી કરતાં દુશ્મનાવટને વધુ મળતો આવે છે.

- દરેક માણસ પોતે સારા હૃદયનો હોવાનું કહે છે, કોઈ પોતાનું મન સારું હોવાનું કહી શકે તેમ નથી.

- દિલ હંમેશાં દિમાગને મૂર્ખ બનાવે છે.

- આપણી પોતાની જ ખુશામત આપણે કરીએ નહીં તો આપણે ભાગ્યે જ રાજી રહી શકીએ!

- બીજાઓની બાબતમાં ડાહ્યા થવાનું સહેલું હોય છે પણ આપણી પોતાની બાબતમાં ડાહ્યા થવાનું મુશ્કેલ હોય છે.

- પ્રશંસા સાંભળવાનો ઇન્કાર કરવો તેનો અર્થ બે વાર વખાણ સાંભળવાની માગણી કરવી છે.

- આવી પડનારાં દુર્ભાગ્યોની કલ્પનામાં આપણી બુદ્ધિ વાપરવા કરતાં ચાલુ દુર્ભાગ્યને પહોંચી વળવામાં આપણી બુદ્ધિ વાપરવાનું બહેતર છે. દંભ એટલે સદ્ગુણને દુર્ગુણે આપેલી સલામી!

- મોટા ભાગના માણસો માટે તેમની કૃતજ્ઞતાની લાગણીમાં વધુ લાભો ખાટવાની છાની ઇચ્છાથી વધુ કંઈ હોતું નથી.

- આપણી નાની ત્રુટિઓ આપણે એકદમ કબૂલ કરીએ છીએ, અને એમ કરીને આપણે બીજાઓને એવું સમજાવવા માગતા હોઈએ છીએ કે આપણામાં કોઈ મહાન ત્રુટિઓ નથી.

- ભાગ્યની મહેરબાની જેમને મળી નથી હોતી તેમને ભાગ્ય ખરેખર આંધળું લાગે છે. ભાગ્યની સાથે કામ પાડવાનો તરીકો એક જ છે, તબિયતની બાબતમાં આપણે આ જ તરીકો અજમાવીએ છીએ ઃ તબિયતની જેમ જ ભાગ્ય સારું હોય ત્યારે તેને માણો, ભાગ્ય ખરાબ હોય ત્યારે ધીરજ રાખો અને અંતિમ ઇલાજનો આશરો કદી ન લો!

- આપણાં ઉત્તમમાં ઉત્તમ કાર્યો પાછળના મૂળ હેતુઓની જગતને જાણ થતી હોત તો આપણે તેને માટે શરમાઈ મરતા હોત!

__________________________________

This has been Bhupatbhai's reading of Literature.

In English:

La Rochefoucauld, Maxims, translated, with an introduction, by Leonard Tancock.(New York and London: Penguin Books, 1984) The editor also includes the brief self-portrait of La Rochefoucauld, and another verbal portrait by Cardinal de Retz. Tancock's is still the best complete translation in English.

જૂની કડવાશને જતી કરીએ

2011-11-10T16:47:00.002+05:30

જૂની કડવાશને જતી કરીએ
ભૂપતભાઇ વડોદરિયા

વૃદ્ધ સુમતિચંદ્ર પાસે એક યુવાન મદદ માગવા આવ્યો છે. એ યુવાન સુમતિચંદ્રની બહેનનો દીકરો છે. ઘણા વર્ષે ભાણેજ મામાને મળવા આવ્યો છે. ભાણેજ મોં ખોલીને કશું કહેતો નથી પણ એક પત્ર મામાના હાથમાં મૂકે છે. સુમતિચંદ્રે એ પત્ર વાંચ્યો, ફાડીને કચરાની ટોપલીમાં નાખ્યો. તેમણે પોતાના કોટમાંથી એક હજાર રૂપિયા કાઢીને એ યુવાનને આપ્યા. ક્ષોભભરી નજરે પણ આભારવશ હૈયે એ જુવાન વિદાય થયો. એના ગયા પછી તુરંત જ સુમતિચંદ્રનાં પત્ની ભાગીરથીબહેન દીવાનખાનામાં આવ્યાં. તેમના પતિને પૂછ્યું, ‘કોણ હતું?’ સુમતિચંદ્રે ટૂંકો જવાબ આપ્યોઃ ‘બહેનનો મહેશ હતો. મેં તો તેને ચાપાણીનું પણ પૂછ્યું નહીં! મને એમ કે તમે અંદર સૂતાં હશો.’ પત્નીએ કડવું હસીને કહ્યું, ‘હું તો જાણતી જ હતી અને તમારા મામાભાણેજની લીલા જોઈ! તમને શું કહેવું એ મને સૂઝતું નથી. શું તમને કશું જ યાદ નથી? તમારી આ બહેન પાસે વર્ષો પહેલાં જ્યારે મેં આપણી દીકરી માટેતેની ફી અને કોલેજના ચોપડા માટેમાત્ર ત્રણસો રૂપિયા જ માગ્યા હતા ત્યારે તમારાં બહેન અને બનેવીએ પૈસા આપવા તો દૂર રહ્યા, પણ એવું મહેણું માર્યું હતું કે ‘સ્થિતિ નથી તો દીકરીને શું કામ આગળ ભણાવો છો! છેવટે દીકરીને તો પરણાવીને સાસરે જ મોકલવી છે ને?’ ત્યારે આપણી સ્થિતિ ખૂબ ખરાબ હતી. તેઓની સ્થિતિ ખૂબ સારી હતી. આજે તમે તમારી એ બહેનના દીકરાને કંઈ સવાલજવાબ કર્યા વિના નગદ એક હજાર આપી દીધા! બહેને ચિઠ્ઠીમાં ચાર લીટી લખી અને ભાઈનું દિલ પીગળી ગયું! ખેર, એ ચિઠ્ઠી ફાડીને ફેંકી શું કામ દીધી? હું તે કોઈને વાંચી સાંભળાવત!’ સુમતિચંદ્રે કહ્યું, ‘‘મારી સગી બહેનનો દીકરો છે, આજે મુશ્કેલીમાં આવી પડ્યો ને પોતાની મા પાસે ચિઠ્ઠી લખાવીને આવ્યો! બનેવી તો આજે હયાત નથી. ભૂતકાળમાં કોઈ સગાંસંબંધીએ આપણી સાથે ભલે ગમે તેવો વહેવાર કર્યો હોય, એ સગાંસંબંધી મુશ્કેલીમાં આવી પડે અને આપણી મદદ માગે ત્યારે આપણી શક્તિ મુજબ મદદ આપવી. આપણી ત્રેવડ ન હોય તો ના પણ પાડીએ, પણ મદદની શક્તિ છે. મદદ માગનારની ભીડની સચ્ચાઈમાં પણ કાંઇ શંકા નથી ત્યારે જૂની વાત યાદ કરી તેને નનૈયો ભણાવે એ શું સારું છે? મને તો એ વાતનો આનંદ છે કે ઈશ્વરે મને કોઈને પણ બે પૈસાની મદદ કરવાની શક્તિ આપી! હું પરમાત્માનો એટલો આભાર માનું છે કે મારે મારી બહેનના દીકરાને મદદ કરવાની વેળા આવી ત્યારે જૂની કડવાશે મારો હાથ રોકી ન રાખ્યો! મારી બહેનના પત્રમાં ‘લાચારી’ અને પોતે અગાઉ કરેલા વહેવારનો ‘પસ્તાવો’ પણ હતાં! એ ચિઠ્ઠી સંઘરીને આપણે શું કરવું હતું? હું તો માનું છું કે પોતાની ભીડની ક્ષણે પોતાનો હાથ બીજે ક્યાંક લંબાવવાને બદલે જૂની વાત ભૂલીને સગા ભાઈ પાસે જ મદદ માગવા જેટલી ‘ઉદારતા’ પણ તેણે બતાવી. ભગવાને જ એના અંતરમાં આવી પ્રેરણા મૂકી હશે! તે મારી ઓળખાણના બીજા કોઈ પણ વેપારી પાસે મદદ માગવા જઈ શકી હોત. કદાચ તેને મદદ મળી પણ હોત અને એને મદદ કરનારે હસતાં હસતાં મને સંભળાવ્યું પણ હોત કે ‘તમારાં બહેન બિચારાં મારી પાસે મદદ માટે આવ્યાં હતાં! મેં તેને મદદ તો કરી પણ મિત્ર, તમે બહેનનું મુદ્દલ ધ્યાન નથી રાખતા કે શું?’ એણે આવું કહ્યું હોત તો શરમથી મારું માથું ઝૂકી જાત! હું શું ત્યારે એ માણસ સમક્ષ એવો ખુલાસો કરત કે મારા નબળા સમયમાં મેં મારી દીકરી માટે કોલેજની ફીચોપડીના પૈસા માગ્યા ત્યારે મારાં બહેનબનેવીએ મને મદદ નહોતી કરી એટલે અત્યારે હવે હું એમને શું કામ મદદ કરું? તે વખતે મારાં બહેનબનેવીનું વર્તન જો ગેરવાજબી હતું તો આજે હું એવું જ વર્તન કરું તો તે કઈ રીતે વાજબી ગણાય? ‘‘એમ વિચાર કરીએ તો આપણા અત્યંત વિકટ સમયમાં તારા સગા ભાઈએ આપણી સાથે કેવો વહેવાર કર્યો હતો? આજે આપણે જે સ્નેહભર્યો સંબંધ તેમની સાથે નિભાવીએ છીએ તે સંબંધ ભૂતકાળની વાતો યાદ કરીએ તો ટકી શકે ખરો?

જીવન આવું જ છે. બધી સમયની લીલા છે. સમય એક સારા શક્તિમાન મનુષ્યને ભિખારીનાં કપડાં પહેરાવે છે અને સમય ફરી કોઈ વાર એ જ માણસને ધનવાનનો પોશાક પહેરાવે છે. એ દિવસોમાં તારા સગા ભાઈએ જે વહેવાર કર્યો હતો તેે પણ ત્યારે તો ખૂબ ખટક્યો હતો. મારી સગી બહેને જે વહેવાર આપણી સાથે કર્યો હતો તે તનેમને પણ ખૂબ ખટક્યો હતો, પણ માણસે યાદ રાખવું જ પડે છે કે સ્મૃતિઓનો પણ એક વિવેક છે. સારા પ્રસંગની શોભા પર વીતી ગયેલી વાતનો પડછાયો પાડવાથી આપણું સુખ ઘટે, ખારું બને તે વધે નહીં, તેમાં કોઈ મીઠાશ ન મળે.’’

ગુજરાતી પત્રકારત્વનો ધ્રુવ તારો એટલે ભૂપતભાઇ વડોદરિયા

2011-10-05T16:32:00.001+05:30

ગુજરાતી પત્રકારત્વનો ધ્રુવ તારો એટલે ભૂપતભાઇ વડોદરિયા. બધા ગ્રહોતારા ફરતા રહે, પરંતુ ધ્રુવ તારો હંમેશ એક જ સ્થાને રહે છે. હજારોલાખો વર્ષથી તે અચલ છે, તેવી જ રીતે અનેક પ્રલોભનો, સંકટો વચ્ચે ભૂપતભાઇ વડોદરિયા ક્યારેય ડગ્યા નથી, પીછેહઠ કે સિદ્ધાંતોમાં બાંધછોડ કરી નથી એટલું જ નહીં, પરંતુ પત્રકારત્વનાં મૂલ્યો અને નિષ્ઠાને હંમેશ વળગી રહ્યા છે. ધ્રુવ તારાની જેમ ભૂપતભાઇ ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં દિશાસૂચક રહ્યા છે. કોઇ વ્યવસાયી પત્રકાર સફળ તંત્રી બનીને પોતાનું દૈનિક સફળતાપૂર્વક ન ચલાવી શકે તે ઘર કરી ગયેલી માન્યતાને ભૂપતભાઇ વડોદરિયાએ ખોટી સાબિત કરી છે. સમભાવ મેટ્રો જનસત્તા લોકસત્તા જેવા દૈનિક અખબારો અને ‘અભિયાન’ સાપ્તાહિકના તંત્રી જ નહીં, પરંતુ એક સફળ સંચાલક તરીકે ગુજરાતના પત્રકારોને એક નવો રાહ ચિંધ્યો છે. તેમણે પુરવાર કરી આપ્યું છે કે વ્યવસાયી પત્રકાર પણ પોતાનું અખબાર શરૂ કરી સફળતાપૂર્વક ચલાવી પણ શકે છે. ભૂપતભાઇ વડોદરિયાનો જન્મ ૧૯ ફેબ્રુઆરી, ૧૯૨૯ના રોજ ધ્રાંગધ્રામાં થયો હતો. ત્રણ વર્ષની વયે જ પિતાની છત્રછાયા ગુમાવનાર ભૂપતભાઇ માટે તેમનાં માતા ચતુરાબહેન જ જીવનનો આદર્શ અને પ્રેરણાસ્ત્રોત બની રહ્યાં. ૧૯૫૫માં માત્ર ૨૬ વર્ષની વયે ‘ફૂલછાબ’ના તંત્રી બન્યા હતા. ૧૯૬૨માં અમદાવાદ આવ્યા અને વિવિધ દૈનિક અખબારોમાં કાર્ય કર્યું. તેમની ચિંતનાત્મક અને પ્રેરણાત્મક કોલમ ઘરેબાહિરે અત્યંત લોકપ્રિય બની હતી. ૧૯૮૨થી ૧૯૮૬ સુધી તેઓએ ગુજરાત રાજ્યના માહિતી નિયામક તરીકે સેવાઓ આપી હતી. કોઇ વ્યવસાયી પત્રકાર માહિતી નિયામક બન્યા હોય એવા અત્યાર સુધી એકમાત્ર ભૂપતભાઇ વડોદરિયા જ રહ્યા છે. ૧૯૮૬ના માર્ચમાં તેમણે ‘સમભાવ’ દૈનિકનો પ્રારંભ કર્યો. પત્રકારત્વમાં ભૂપતભાઇના આદર્શ ઝવેરચંદ મેઘાણી હતા. મેઘાણીની માફક જ ભૂપતભાઇએ પત્રકારત્વમાં નીડરતા અને સાહસિકતાનો પરિચય કરાવ્યો હતો. ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં સંશોધનાત્મક પત્રકારત્વનો પાયો નાખનાર પણ ભૂપતભાઇ હતા. તેમણે ’૬૦ના દાયકામાં જાનના જોખમે સૌરાષ્ટ્રના સાગરકાંઠે ચાલતી દાણચોરીની પ્રવૃત્તિનો પર્દાફાશ કર્યો હતો. ભૂપતભાઇએ ગુજરાતી સાહિત્યને ચાર હાસ્યનવલકથાની ભેટ ધરી છે. ગુજરાતી સાહિત્યમાં રમણભાઇ નીલકંઠ અને ચુનીલાલ મડિયા પછી હાસ્ય નવલકથાના સર્જક તરીકે ભૂપતભાઇએ ખ્યાતિ મેળવી હતી. ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં મૂલ્યનિષ્ઠા જાળવી રાખવાના ભૂપતભાઇ આગ્રહી હતા. તેમના તંત્રીપદ હેઠળનું ‘સમભાવ’ અખબારી જૂથ પત્રકારો માટે આશ્રયસ્થાન બની રહ્યું હતું.

ગુજરાતમાં ઇન્વેસ્ટિગેટિંગ જર્નાલિઝમ માટે પત્રકારોને તૈયાર કરવામાં ભૂપતભાઇનો ફાળો અનેરો છે. તેમના માર્ગદર્શન હેઠળ તૈયાર થયેલા પત્રકારોની સંખ્યા નાનીસૂની નથી.

ગુજરાતના પત્રકારત્વમાં નીડરતા, નિષ્પક્ષતા અને રચનાત્મક અભિગમ અને ગમે તેવા ચમરબંધીની શેહશરમ રાખ્યા વગર તટસ્થ સમાચારો આપવાનો તેમનો આદર્શ ગુજરાતના પત્રકારત્વમાં એક અનોખી ભાત પાડે છે. પત્રકાર કોઇ પણ અખબાર સાથે સંકળાયેલો હોય છતાં તેના વિકટ સમયે તેની પડખે ઊભા રહી તેના સંકટ અને દુઃખમાં ભાગ લઇ તમામ પ્રકારની મદદ કરવામાં ભૂપતભાઇની તોલે કોઇ આવી શકે તેમ નથી. અખબારી આલમની કોઇ પણ વ્યક્તિ કે પત્રકાર હોય તેના આંસુ લુછવામાં તેમણે ક્યારેય પાછું વાળીને જોયું નથી. ડાબા હાથે કરેલું કાર્ય તેમણે જમણા હાથને જણાવવા દીધું નથી તે તેમની આગવી વિશિષ્ટતા હતી. મૂલ્યનિષ્ઠ પત્રકારત્વ તેમના લોહીમાં હતું. ક્યારેય મૂલ્યો સાથે બાંધછોડ તો ઠીક, પણ સમાધાન પણ ભૂપતભાઇ વડોદરિયાએ કર્યું નથી અને આ સિદ્ધાંતને ગમે તેવા વિકટ સમયમાં છોડ્યો નથી, ત્યજ્યો નથી. ભૂપતભાઇ પાસેથી પત્રકારત્વનો એકડો ઘૂંટીને સેંકડો પત્રકારો તૈયાર થયા છે, જેમાંના કેટલાક રાષ્ટ્રીય કક્ષાના અખબારના તંત્રીપદ સુધી પહોંચ્યા છે. આ ભૂપતભાઇની એક જ્વલંત સિદ્ધિ છે. ભૂપતભાઇનો જો ટૂંકમાં પરિચય આપવો હોય તો એમ કહી શકાય કે અભિપ્રાયનો નહીં, અનુભૂતિનો એ જીવ હતો. પત્રકારો સમેત સહુના તેઓ સદાય હામી રહ્યા હતા. સંવેદના તેમની ગળથૂથીમાં હતી. નીડર અને નિષ્પક્ષ તંત્રી અને સુપ્રસિદ્ધ લેખકસાહિત્યકાર તરીકે ફક્ત ગુજરાતમાં જ નહીં, પરંતુ જગતમાં જ્યાં જ્યાં ગુજરાતી વસે છે ત્યાં ત્યાં ભૂપતભાઇ વડોદરિયાનું નામ ગૂંજે છે, સદાય ગૂંજતું રહેશે.

-ગિરીશ ત્રિવેદી

(In unicode fonts from Sambhaav)

શબ્દોના સાધકની ચિરવિદાય

2011-10-05T16:29:00.002+05:30

શબ્દોના સાધકની ચિરવિદાય
(in Unicode from Sambhaav)

ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં હંમેશાં દીવાદાંડી બની રહેલા અને સમભાવ મીડિયાના ધરોહર સમા શ્રી ભૂપતભાઇ વડોદરિયાનો તા.૦૪/૧૦/૨૦૧૧ મંગળવારની રાત્રે ૯.૪૫ કલાકે ૮૨ વર્ષની વયે દેહાંત થયો છે. ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં સૌથી નાની વયે ફુલછાબમાં તંત્રી બન્યાનું ગૌરવ હાંસલ કરનાર ભૂપતભાઇ પત્રકાર ઉપરાંત ઉચ્ચ કોટિના સાહિત્યકાર હતા. તેમની ‘પ્રેમ એક પૂજા’ નવલકથાને ૧૯૭૮માં ગુજરાતી સાહિત્ય અકાદમીનું પારિતોષિક મળ્યું હતું. સંસ્કાર એવોર્ડ સહિત અનેક પારિતોષિકથી ભૂપતભાઇની સાહિત્યિક સેવાઓની કદર થતી રહી હતી. તેમણે ગુજરાત રાજ્ય માહિતી નિયામકપદે પણ યશસ્વી કામગીરી કરી હતી. ‘પ્રભાત’, સંદેશ અને ગુજરાત સમાચારમાં પણ તેમણે પત્રકાર તરીકે કારકિર્દીનું ખેડાણ કર્યું હતું. સાહિત્ય ક્ષેત્રે તેમના પચાસથી વધુ પુસ્તકો પ્રસિદ્ધ થઇ ચૂક્યાં છે. તેઓ સમભાવમેટ્રો, જનસત્તા, લોકસત્તા અને સાપ્તાહિક અભિયાનના તંત્રી હતા. ભૂપતભાઇના ચાર સંતાનો રાજેનભાઇ, શૈલેષભાઇ, મનોજભાઇ, કિરણભાઇ સહિત સમભાવ મીડિયા પરિવાર સમસ્ત પત્રકારજગત અને સાહિત્યજગતને ભૂપતભાઇની ચિરવિદાયથી કદી ના પૂરી શકાય તેવી ખોટ હંમેશાં રહેશે.

પત્રકારત્વસાહિત્યજગતની તેજસ્વી કલમ પોઢી ગઈઃ નરેન્દ્ર મોદી

ગુજરાતી પત્રકારત્વની દીવાદાંડી અને ગુજરાતી સાહિત્યના ઉત્કૃષ્ઠ સાહિત્યકાર તથા સમભાવ મીડિયા હાઉસની ધરોહર સમાન સ્વર્ગસ્થ ભૂપતભાઇ વડોદરિયાના પાર્થિવદેહને આજે મુખ્યપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ પુષ્પાંજલિ અર્પિત કરીને ભાવભીની શ્રદ્ધાંજલિ અર્પી હતી. તેમણે સ્વર્ગસ્થ ભૂપતભાઇ વડોદરિયાનાં પરિવારજનોને દુઃખની આ ઘડીમાં દિલસોજી અને સાંત્વના પાઠવી હતી. મુખ્યપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી આજે સવારે નવ વાગ્યે સ્વર્ગસ્થ ભૂપતભાઇ વડોદરિયાના નિવાસસ્થાને આવી પહોંચ્યા હતા અને તેમના પાર્થિવદેહને પુષ્પાંજલિ અર્પણ કરીને સ્વર્ગસ્થની પત્રકારત્વની સેવાઓને બિરદાવીને કહ્યું હતું કે, ‘‘ગુજરાતના પત્રકારત્વ અને સાહિત્યજગતની દેદીપ્યમાન અને તેજસ્વી કલમ આજે પોઢી ગઇ છે. સ્વર્ગસ્થ ભૂપતભાઇ વડોદરિયાએ ખૂબ નાની વયે પત્રકારત્વ ક્ષેત્રમાં પદાર્પણ કર્યું હતું. વિશ્વ સાહિત્ય અને અખબારો અંગે તેમણે જવાબદારી સ્વીકારી હતી. ગુજરાતને તેમણે અખબારો પણ આપ્યાં, ખબર પણ આપી અને ખબર પણ લીધી છે. ચિંતન અને મનન દ્વારા આવનારી પેઢીને અનેક રત્નો આપ્યાં છે. સરસ્વતીના ઉપાસકને હું આદરપૂર્વક શ્રદ્ધાંજલિ આપું છું.

મૃત્યુ પછીની ગતિ ની ચીંતા! -ભુપતભાઇ વડોદરિયા

2011-10-05T15:18:00.002+05:30

મૃત્યુ પછીની ગતિ ની ચીંતા!
-ભુપતભાઇ વડોદરિયા

એક સંબંધીએ કહયુ ‘મે જે કાઇ ઝંખ્યુ અને માગ્યુ તે બધુ મળયુ છે. છ્તા કેટ્લીવાર એવુ લાગે છે કે મારા સાનુકુર્ સંજોગો ને હિસાબે જે ખુશાલીની લાગણી મનમા ટ્કી રહેવી જોઇએ તે ટ્કી રહેતી નથી. મને સતત બિનસલામતી ની લાગણી સતાવ્યા કરે છે. ખરેખર તો સંપુર્ણ સુરક્ષિતતાની લાગણી થવી જોઇએ. તેને બદલે બિનસલામની લાગે છે. આનુ કારણ સમજાતુ નથી. આનો ઇલાજ શુ તેની કશી ખબર નથી. મારા આ સંબંધી પૈસેટકે અતિ સુખી છે. મિલકત સારી છે. ધંધામાં સ્થિર છે. સમાજમા પ્રતિત્ત પણ છે. એમને બિનસલામતીની લાગણી રહ્યા કરે છે ને તેથી બેચેની પેદા થાય છે.

એક તદન ગરીબ માનસે પોતાની પાસે આવેલી ઠીક ઠીક રકમ બતાવીને કહ્ય “જ્યા જ્યા ગયો ત્યાં ત્યાં કોઇએ બે તો કોઇએ પાંચ રુપિયાની મદદ કરી. હુ ગરીબ છુ પણ મારે રુપિયાની ખાસ જરુર નથી. મને સતત ભય લાગ્યા કરે છે કે કોઇક રક્ષણ આપે તો સારુ! આ માણસને આ બધા પ્રષ્નો પુછવા છતા તે ખરેખર પોતાની ઉપર કોઇ વાસ્તવિક જોખમ હોવાનુ બતાવી શકયો નહી. આમ કોઇ જોખમ નથી ને લુટાઇ જવાનો ભય નથી, કે જેના પડ્છાયાની ચીંતા કરવી પડે. કોઇ નક્કર ભયની વાત નથી, પણ મનની અંદર બિનસલામતીની એક લાગણી સતત સરવર્યા કરે છે અને તેને ચેન પડતુ નથી.

તાજેતરમા મશહુર લેખક ફ્રાંસ કાફકાનો પત્ર વહેવાર વાંચયો. પોતાની પ્રિયતમાને અમુક સમય માટેની વિવાહિતા ફેલિસ પર્ન પત્રો તેમા છે. કાફ્કાએ આ પ્રેમ પત્રોમા પોતાની જાતને સંપુર્ણ ખલ્લી કરી છે. એમા કાફ્કાની બિનસલામાતી ની લાગણી વારમવાર કહે છે કે, હું દુબળામા દુબળો માણસ છુ. ફેલીસને એ ચાહે છે ખરો પણ તેની સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર થઇ શકતો નથી. કાફ્કા કહે છે કે મારા પોતના એક્લાના જીવતર પુરતી તબિયત ચાલે તેવી છે, પણ લગ્ન કરી શકુ એવી તબિયત નથી. હકીકતે કાફ્કાનો પત્રવહેવાર પોકરી પોકારીને એક વાત કહે છે કે, તેને બિનસલામતીની ઉંડી લાગણી પરેશાન કર્યા કરે છે. તેને સતત ડર રહ્યા કરે છે કોઇ જોખમની સ્થિતિ ઉભી થાય નહિ. તે માટે મોટેભાગે તે એકાંત પસંદ કરે છે અને શક્ય હોય તેટ્લે અંશે પોતાના નાનકડા કમરામાંજ રહે છે. છ્તા બંધિયાર જગાનુ પણ એક જોખમ હોય છે. એટ્લે ગમે તે મોસમમા એ બારી ખુલ્લી રાખીને સુવે છે. ખાસ ઉંઘતા પણ નથી, કેમકે, ઉઘવુ એટ્લે અસહાય અને બિનસલામત બની જવુ! ઉંઘવું એટ્લે પોતાનુ માથુ અજાણ્યા ખોળામાં મુકી દેવુ.

માણસ ભર ઉંઘ મા હોય ને કઇક આફત બહારથી કે અન્દરથી ઉતરી પડે તો? તમે ઉંઘતા હો અને કોઇ તમારી ઉપર હુમલો કરી શકે. તમે ઉંઘમા ભાન વિનાના હો અને કોઇ ઝેરી જીવજતુ કરડી શકે! બહારની જોખમ ની વાત તો ઠીક છે, માણસના શરીરની અન્દ્ર ક્યા ઓછા શત્રુ છુપાયા છે! ખુબ લાડ લડાવેલા આ હ્ર્દયનો પણ શો ભરોસો. એ પણ ક્યારેક પાંસરીની પાછળ કઇક શ્વાસની ગડબડ ઉભી કરી ના શકે? ઉઘની અવસ્થામા પણ અન્દરના કોઇ કોઇ જોખમોનો ડર હોઇ શકે છે. ફ્રાંસ કાફ્ડા તો મહાન સર્જક હતો. એટલે તેની સાચીકે માની લીધેલી શારીરિક-માનસિક પીડા, તેની મુઝવણો, તેની ચિંતાઓને તેના જાતજાતના ડરની લાગણીઓમાથી વાર્તાઓ વણાય છે. અને આ બધી બળતરામાથી સરજનનો એક વિચિત્ર સંતોશ જન્મે છે. કોઇક સરસ વાર્તા લખ્યા પછી તે થાકેલી સ્થિતિમા પણ અસાધારણ ખુશાલીની લાગણી અનુભવે છે. પણ પેલી બિનસલામતીની લાગણીનો સમગ્ર રીતે વિચાર કરીયે ત્યારે આપણા આશ્ચર્ય વચ્ચે આપણને ખબર પડે છે કે, કેટલા બધા ચેહરાની પાછર ડરની આ લાગણી સંતાઇને બેઠી હોય છે. પોતાને બિનસલામતીની લાગણી સતાવ્યા કરે છે તે કબુલ કરવાની હિમત પણ ચાલતી નથી. કોઇ પોતની બિનસલામાતીની લાગણીના ઇલાજ તરીકે એકાંત શોધે છે. તો કોઇ વળી ભીડ્મા ભય ઓછા ગણીને ગાઢ સોબતમા સંતાય છે. કદાચ ભીડ અને ભાષામા ભળી જવાનુ ઘણા બધા માણસોને ગમે છે અને તેનુ એક કારણ આ પણ હોઇ શકે છે.

બિનસલામતીની લાગણીનો વિચાર એક અગર બીજા માણસને સતાવતો રહે છે. કોઇને વળી આથિક બિનસલામાતીની લાગણી પીડા આપે છે. નોકરી પુરી થશે અને નિવ્રુત થવુ પડશે, પછી હુ શુ કરીશ? આજનુ આ જીવણધોરણ કઇ રીતે જાળવી રાખીશ? કોઇને નિવ્રુતિ દુર હોય છે તો બઢતીની ચિંતા થાય છે. આ પણ આથિર્ક બિનસલામતીની લાગણી છે. કોઇને ધન્ધો ભાંગી પડવાની, ધંધો બંધ થઇ જવાની, ખોટ જવાની ચિંતા રહ્યા કરે છે. કોઇને રોકાણ કરવાની પોતાની અશક્તિ સતાવે છે. આમા પણ આર્થિક બિંનસલામાતીની લાગણી બોલે છે. અમેરિકાના એક મહામાલદાર ઉધ્યોગપતિ રોક્ફોલરે કબુલ કરેલુ છે કે , નવા નવા ધન્ધાનુ વિસ્તરણ કરવાની તેની સાહસિકતાનુ મુળ આર્થિક બિનસલમતી ની લાગણીમા પડેલુ હતુ. ન કરે નારાયણને ચાલુ ધંધો ભાંગી પડે તો? ગાય દુધ આપે છે પણ કાલે વસુકી નહી જાય તેની શી ખાતરી? ચાલો એક નવી ગાય પણ વસાવી લઇએ. ધીકતા ધંધામાં હોવા છતા નવા ધંધાનો જન્મ થાય છે.

આર્થિક બિનસલામાતીની લાગણી જેવીજ સામાજીક બિનસલામાતીની લાગણી કેટ્લાકને પીડે છે. આબરુ જશે તો? પ્રતીત નહી સચવાય તો? કૈક બદનામી કે ફજેતી આવી પડશે તો? આવી લાગણીથી પીડાતા ગ્રુહસ્થો સતત સંતાનો પર ચાંપતી નજર રાખે છે. ક્યાંક દીકરી પ્રેમ લગ્નની ફજેતી કરીને આબરુ ઢોળી નાખે. ક્યાંક દીકરો પરનાતમા કોઇ ઉતરતી ન્યાતિકે કોમની કન્યાના ગળામા પુષ્પમાળા આરોપીને પ્રતિત્ત્ને ધુરધાણી કરી નાખે!

કેટલાક વળી લાગણી વિષયક બિનસલામાતી સતાવે છે. પોતાની પત્ની કે પોતાનો પતિ પોતાને ચાહવાનુ બંધ કરી દેશે તો? મિત્રોમા ફેરવી લેશો તો? સંબંધીની ઇર્ષયા કઇક કારસ્તાન ઉભુ કરશો તો? માણસને સતત સ્નેહ્ની ભુખ છે, તે ઇચ્છે છે કે થોડીક નિકટની વ્યક્તિઓના ભાવમા કઇ ફરક ના પડે. તેને પોતાની હદયની ચાહવાની શક્તિમા શંકા છે. એટલે બિજાઓના હદયની આવી શક્તિમા પણ શંકા પડે છે. આ બધાની શંકાથી તેઓ પ્રેમ અને વફાદારીના પોતાના દાવા બુલન્દ રીતે રજુ કરવાની સાથે ચોપાસ શંકાભરી નજરે જાંચ તપાસ ચલાવે છે. કોઇ વળી પોતાની તબિયતની બાબતમા બિનસલામાતીની લાગની પિડ્યા કરે છે. કેંનસરની વાત વાંચે ત્યારે તેના લક્ષણોની ખાનગી તપાસ પોતાના શરીરમા કરે છે. હદયરોગની જાણકારી મેળવે ત્યાં પોતાના હૈયાની કોઇક દગાખોરીની તપાસ આદરે છે. તબિયત પરના જાતજાતના આવા આવા જોખમોની એક અસ્પષટ ભયભીતતા તેમને સતાવે છે. આ બધાજ શંકાઓનુ ગ્રાંડ ટોટલ પોતના આયુષ્યની લામ્બી ટુકી રેખાની ચિંતારુપે હાજર થાય છે. શરીર અંગે કોઇ ખાસ ફરિયાદ ના હોય ત્યારે અકસ્માતનો ભય રહે છે. ટ્રેનોનો અકસમાત, વિમાન અકસમાત, જાહેર રસ્તા પરના અકસ્માત એક વ્યક્તિગત શક્યતા બનીને તેમની પોતાની યાત્રાનુ શંકાસ્પદ ભાથુ બની જાય છે. પોતાનો સામાનના દાગીના વારેવારે ગણ્યા કરે છે. પણ પેલો મુખ્ય દાગીનો તો શંકાના ભય્નો હોય છે.

પોતનુ મ્રુત્યુ કેવી રીતે, કયા અને કયા સંજોગોમા થશે તેની ચિંતા કેટ્લાક્ને બિનસલામાતીની લાગણી આપે છે. તો વરી આમાથી કેટ્લાકને પોતાના મ્રુત્યુ પછી પોતાની શી દશા થશે - માત્ર શરીરનીજ નહિ, પણ પોતાના આત્માની એની ચિંતા થાય છે. સમરસેટ મોમ કહે છે કે, માણસના ઘણા બધા ડર અને બિનસલામાતીની લાગણીઓની કલ્પના હુ કરી શકુ છુ, પણ મ્રુત્યુ પછીની ગતિની ચિંતા કરનારાઓના ડરની લાગણી હુ સમજી શકતો નથી. તમે જ્યારે નહિ હો ત્યારે કઇજ નહિ હોય. મ્રુત્યુ પછીની આવી ચિંતાને વર્તમાન ડરના રુપમા ચીતરવાનો શો અર્થ?

___________________________

ભુપતભાઇ વડોદરિયા આજે આ દુનિયામાં નથી અને આજે સવારે તેમણે હંમેશ માટે વિદાય લીધી છે. કાલે રાતના એવું લાગતુ હતુ કે તે હમણા ઉંઘમાંથી ઉઠીને બોલશે પણ તેમ મનને ના મનાવાય - ભગવાન તેમના આત્માને શાંતી આપે તેજ પ્રભુને પ્રાર્થના. તેમનું હાસ્ય અને પ્રેરણા સદા આપણી સાથે રહેશે અને તેમની યાદ દિલમાં સાથે રહેશે. ભાઇએ મને ગુજરાતી લખવા માટે પ્રોત્સાહન આપ્યું હતુ અને તેના લીધે આ બ્લોગ મેં શરૂ કર્યો હતો તે વાંચકો અને તેમના ચાહકો સુધી હું તેમનુ લખાણ પહોંચાડવાનો પ્રાયાસ સતત સમય મળે ત્યારે કરીશ. - So, stay tuned.

- ilaxi

‘પ્રાઈડ એન્ડ પ્રેજ્યુડિસ’ - ભુપતભાઇ વડોદરિયા

2011-09-20T21:52:00.002+05:30

‘પ્રાઈડ એન્ડ પ્રેજ્યુડિસ’

ભુપતભાઇ વડોદરિયા

જે ઈન ઓસ્ટીનની નવલકથા ‘પ્રાઈડ એન્ડ પ્રેજ્યુડિસ’ ઇંગ્લેન્ડમાં પ્રથમ વાર પ્રગટ થઈ ત્યારે તરત જ તે લોકપ્રિય થઈ હતી. આજે પોણા બસો વર્ષ પછી તેને વાચકો મળ્યા જ કરે છે. આમ જુઓ તો એક પ્રેમપરિણયની કથા છે તેમાં ઈમીલી બ્રોન્ટેની ‘વુધરિંગ હાઈટ્સ’નું તોફાન નથી કે તેમાં શાર્લોટ બ્રોન્ટેની ‘જેઈન આયર’ની મસ્તી પણ નથી. છતાં આજે પણ આ નવલકથા હાથમાં લેનારા વાચકને તે વાંચવાની મજા પડે છે, ખળભળ વહેતાં ઝરણાંની જેમ કથા આગળ વધે છે. અહીં તહીં આંટીઘૂંટી, ગેરસમજ અને રહસ્યના નાના મોટા ખડક ગોઠવાયેલા છે. પણ એની કથાના પ્રવાહમાં ક્યાંય અંતરાય નડતો નથી. કશું જ અસામાન્ય નથી અને છતાં તેની સામાન્યતામાંથી સાર્વજનિકતાનું એક નક્કર તત્ત્વ ઊપસી આવે છે એટલે ઇંગ્લેન્ડની એક તદ્દન નાનકડી દુનિયાની વાત આખી દુનિયાને રસપ્રદ લાગે છે. સમરસેટ મોમે એવું કહ્યું છે કે આકૃતિનો એક મોટો ગુણ તેની સુવાચ્યતા ‘રિડેબિલિટી’ છે પણ નિઃશંક એ મોટો ગુણ હોવા છતાં આપણે વીસમી સદીના વાચકો જાણીએ છીએ કે આજકાલ તો જાહેર ખબરો પણ રસપ્રદ અને સુવાચ્ય હોય છે. માત્ર આ જ ગુણને કારણે જેઈન ઓસ્ટીનની નવલકથા આટલું લાંબંુ જીવી ના શકે! ઐતિહાસિક નવલકથાઓના વિશ્વપ્રસિદ્ધ અંગ્રેજી લેખક વોલ્ટર સ્કોટનો એ જમાનો હતો અને સ્કોટે પોતે કહ્યું છે કે, જેઈન ઓસ્ટીને એક વિરલ સિદ્ધિ હાંસલ કરી છે. હું તો અસામાન્ય પાત્રો અને અસામાન્ય નાટ્યાત્મક પરિસ્થિતિઓની વાર્તાઓ લખું છું અને વાચકોને તે મનોહર લાગે પણ જેઈન ઓસ્ટીન તો તદ્દન સામાન્ય પરિવારની સામાન્ય સંસારકથા લખે છે અને તે કેટલી બધી મનોહર બની રહે છે!

મારી દ્રષ્ટિએ ‘પ્રાઈડ એન્ડ પ્રેજ્યુડિસ’ની નવલકથાના આટલા લાંબા આયુષ્યનું કારણ એ છે કે તેનું કથાબીજ યુવકયુવતીઓની પ્રણયઝંખના અને લગ્નેચ્છાના સનાતન વિષયનું છે. બીજું, લેખિકા કોઈ અસામાન્ય પ્રેમની વાત કહેતી નથી. એક સરેરાશ સામાન્ય યુવકયુવતીની વાત કહે છે. અસામાન્યતા તેમના પ્રેેમમાં નથી, અસામાન્યતા તેમના વ્યક્તિત્વની વિશેષતામાં છે. વ્યક્તિત્વની આ વિશેષતાને જીવંત રીતે ઉપસાવવાની કલા જેઈન ઓસ્ટીન પાસે છે. નવલકથાની નાયિકા એલિઝાબેથ બેનેટ આપણી નજર સામે આજે પોણા બે સૈકા પછી પણ ખડી કરીએ ત્યારે તે આજની કોઈ પણ ગરીબ કે સામાન્ય સ્થિતિની પણ સ્વમાની અને ચતુર કન્યાથી જુદી લાગતી નથી. ગરીબ મધ્યમ વર્ગની કે અમીર ઘરની કોઈ પણ યુવતીને એલિઝાબેથ થવું ગમેે એલિઝાબેથ જેવી અભિમાની છોકરી થવું ના ગમે તો એની મોટી બહેન જેઈન થવું ગમેે. કોઈ ને, લીડિયા થવું ગમે કે કોઈને મેરી કે કીટ્ટી થવું પણ ગમે.

ટૂંકમાં લેખિકાએ એક લગ્નોન્મુખ યુવતીની બરાબર નાડ પકડી છે. જેઈન ઓસ્ટીનને પોતાની જિંદગીમાં જે પ્રેમ ના મળ્યો, લગ્નનું જે સૌભાગ્ય ના મળ્યું તેની ખોટ પૂરવા જાણેે તેણે પોતાની મનોસૃષ્ટિમાં બે પુરુષ ઉત્પન્ન કર્યા! શ્રીમંત ગર્વિષ્ઠ જુવાન ડાર્સી અને બીંગલી. બીંગલી અને ડાર્સી બંને મિત્રો છે, પણ બંનેના સ્વભાવમાં દોન ધ્રૂવનું અંતર છે. બીંગલી શ્રીમંત પણ ભલો, નરમ અને સરળ છે જ્યારે ડાર્સી ગર્વિષ્ઠ, જટિલ, કઠોર પણ અંદરથી પ્રેમભૂખ્યો અને ઉમરાવ દિલનો છે. જેઈન ઓસ્ટીનના મોટા ભાગનાં પાત્રો એકદમ પ્રતીતિકર અને ઓળખી શકાય તેવાં છે. પાંચ પુત્રીઓના પિતા શ્રીમાન બેનેટ અને માતા શ્રીમતી બેનેટને આજે પણ એક મધ્યમ વર્ગના પરિવારનાં પ્રૌઢ દંપતી તરીકે ઓળખી શકાય છે. પાંચ દીકરીઓ છે. દીકરો નથી, દીકરો ના હોવાથી મકાનની મિલકત ભત્રીજા શ્રી કોલીન્સને જ જાય તેમ છે. આવાં માબાપે આજે પણ લાયકપૈસે ટકે સુખી યુવકોની નિરંતર શોધ કર્યા જ નથી કરતા? આપણે જાણીએ છીએ કે પ્રેમના આકર્ષણનું પ્રથમ રૂપ ઘણી વાર એકબીજા પ્રત્યેના અણગમાના મુખભાવમાં પ્રગટ થાય છે. ડાર્સી અને એલિઝાબેથ વચ્ચે તણખા ઝરે છે. ડાર્સી નૃત્યના સાથીદાર તરીકે એ એલિઝાબેથને પોતાને યોગ્ય ગણતો નથી. એની ટીકા એલિઝાબેથના કાને પડે છે અને બંને વચ્ચે એક ઠંડું યુદ્ધ શરૂ થાય છે. જે છેવટે પ્રેમના એકરારમાં પરિણમે છે. એલિઝાબેથની મોટી બહેન જેઈન અને બીંગલેની જોડી રચાઈ રહી છે. તેની પાર્શ્ચભૂમિકામાં આ બીજી રોમાંચક જોડી રચાય છે. એ જ કથાનાં નાયકનાયિકા બને છે પણ સ્વાભાવિક રીતે જ પહેલો સંબંધ મોટી બહેનનો જ ગોઠવાય એટલે એમાં માબાપે ‘ગોઠવેલા’ સંબંધનું તત્ત્વપ્રધાન લાગે. એની પડખે આ પ્રથમ તિરસ્કાર અને પછી ઉત્કટ આકર્ષણની કથા વધુ સહજ અને સુંદર લાગે છે અને મુખ્ય કથા તરીકે ઊપસી આવે છે. જેઈન ઓસ્ટીન પાત્રોના માનસિક પૃથ્થકરણમાં જતી નથી. રોજિંદા જીવનના તરંગોની સંજ્ઞા દ્વારા એ પાત્રોને ખડાં કરે છે. ક્યાંય મહોરા કે કઠપૂતળી જેવાં એ લાગતાં નથી. જેઈન ઓસ્ટીનની સૃષ્ટિ સપાટી ઉપરની છે. તેમાં દરિયાઈ પેટાળની રમ્યતારુદ્રતા નથી, પણ છતાં તે છીછરાપણામાંથી બચી જાય છે, કેમ કે સપાટી સાચી અને જિંદગીના નક્કર દેહ સાથે ચામડીની જેમ મઢાયેલી છે.

__________________

ભાઇનો આ ખુબ જુનો લેખ છે.

તેમનો અંગ્રેજી સાહિત્યા પ્રત્યેનો પ્રેમ આજે પણ એક પ્રેરણા છે. તેમના રૂમમાં મુકેલા કબાટમાં એક સાહિત્યનો ખજાનો છે અને મને યાદ છે કે હજુ મારે તેનુ લિસ્ટ બનાવવાનું છે! ભાઇ આ પુસ્તકો ને ખુબ પ્રેમથી વાંચતા અને આ અનુભવો લખતા. ઓફીસમાં તેમને મળવા નુ મન થાય ત્યારે અચુક ભાઇ અંગ્રેજી સાહિત્યની વાત કર્તા. તેમનો શોખ માત્ર અંગ્રેજી નહિ પણ ગુજરતી સાહિત્યા નો ખુબ રહેતો અને તેમની વાતોમાં એક ગજબ ઉત્સાહ હોતો અને આંખમા ચમક. આજે ભાઇ ની તબિયત સારી નથી અને મારી હિંમત નથી કે હું તેમને જોઇ શકું - એક ડર છે એક સ્વજન ખોવનો - ભગવાન તેમને ખુબજ સરસ સ્વર્ગ બતાવે અને ભાનુબેન્ નો સાથ આપે - ગોડ બ્લેસ હીમ અને આવુજ તેમનુ નિર્દોષ સ્મિત સદા આપણા દિલમા રહે..

મારી પત્નિ મારા માટે ભગ્યની દેવી બની

2011-04-15T16:05:00.004+05:30

મારી પત્નિ મારા માટે ભગ્યની દેવી બની
ભુપતભાઇ વડોદરિયા

આપણી સંસ્ક્રૂતિમાં આદર્શ પત્નિ ના જે ગુણો દર્શાવામાં આવ્યા છે તેમાં 'ભોજનેષુ માતા' અને 'કાર્યેષુ મંત્રી' એવા ગુણોનો સમાવેશ થાય છે. જે પત્નિ પતિને માતાની જેમ સ્નેહ પુર્વક ભોજન કરાવે છે અને જે પત્નિ પતિના કાર્ય માં મંત્રી જેવુ કામ કરે. રશિઆના મહાન નવલકથાકર ફાઇડોર દોસ્તોવશ્કિને મોટી ઉંમરે જે પત્નિ મળી - ઉંમરમાં નાની પ્ણ ગુણોમાં ઘણી મોટી. ક્રાઇમ એન્ડ પનિષમેન્ટ અને બ્રધર્સ કેરેમેસિવ જેવી મહાન નવલકથાઓ લખનારા આ રશિયન લેખક ના સેક્રેટરી તરિકે - સ્ટેનોગ્રાફર તરીકે ફરજ બજાવનાર આ યુવતિ ના પ્રેમ માં પડી પછી લગ્ન કર્યા. દોસ્તોવસ્કી દેવાના ડુંગર નીચે દટાઇ ગયા હતા. નાણા ભીડમાં રહેતા આ મહાન સર્જકનું શોષણ કરવામાં પ્રકાશકોએ કશુ બાકી રાખ્યુ ન હતુ. આર્થિક ભીડમાથી અન્નાએ તેના પતિને મુક્ત કર્યા.

દોસ્તોવસ્કીએ જાતે કહ્યું છે કે 'મારી પત્નિ મારી આર્થિક તંગીમાં થી ઉગારીને જાતેજ મારી નવલકાથાઓને છપાવીને પુસ્તકવિક્રેતાઓ દ્વારા પ્રસ્તુત કર્યા. મોડી રાત સુધી લેખકની પ્રવ્રુતિમાં રહીને સવારે હું મોડો ઉઠતો ત્યારે મારી પત્નિ પુસ્તક વિક્રેતા સાથે લાભકારક સોદો કરવાની કડકુટ દેવી બની. મારી આંખમા આંસુ આવી જતા. ખરેખર તે મારા માટે મારી ભાગ્યની દેવી બની. દોસ્તોવસ્કીનું શોષણ માત્ર પ્રકાશકોજ કરતા નહતા. તેના ઉદાર સ્વભાવનો લાભ લઇને સગાં સંબંધી પણ તેને પરેશાન કરતા. આ બધાજ બંધનોમાં થી તેમની પત્નિએ તેમને મુક્ત કરાવ્યા. મોટી ઉંમર હોવા છતા એક થી વધુ અર્થમાં તે એક આદર્શ પત્નિ બની. આ રશિયન સમાજની વાત છે.

આપણે ભારતીય સમાજની આજની સ્થિતિનો વિચાર કરીએ તો આપણે જોઇએ છે કે આજે પત્નિ 'કાર્યેષુ મંત્રી' બની રહેવાને બદલે એથી વધુ નાણાં કમાવવાની ફરજ પાડનારી એક વ્યક્તિ બની ગઇ છે. પુરતી કમાણિ ના હોય તો કેટલાક કિસ્સામાં તે સીધી કે આડકતરી એવી સુચના આપે છે કે 'કોઇપણ રીતે નાણા લાવો' લાંચરૂશવત લઇને પણ પૈસા મેળવો. બે નોકરી કરીને પણ નાણા લાવો. પત્નિના મનમાં બીજાઓની દેખાદેખી બહુ છે. તે અમુક સ્તરનું ઉંચા મધ્યમ વર્ગનુ ધોરણ પ્રાપ્ત કરવામાં ઉત્સુક છે. આ ઊંચા ધોરણમા જોઇ શકાય છે કે તેને રસોઇ કરવામાં ખાસ રસ નથી. તેને પતિના કાર્યમાં કોઇ દિલ્ચસ્પી હોતી નથી. આપણી જુની કહેવત છે કે 'માતા પુર્ત્રને આવતો જોઇને સંતોષ માને છે અને પત્નિ તો પતિ કાંઇ લઇને આવે તેની અપેક્ષા રાખે છે બીજી બાજુ, આજે અનેક પરિવારમાં પતિની કમાણી અપૂરતી હોય તો પુરક કમાણી માટે પત્નિ બહાર નોકરી કરી કે કોઇ પણ રીતે કમાવવાની કોશીશ કરે છી. આમાં કશુ ખોટું નથી. આમાં સ્ત્રી પોતાની કાર્યશક્તિ બતાવે છે અને આર્થિક સ્વતંત્રતા નો થોડો અનુભવ પણ કરી શકે છે. છતાં આમ એક પરિણામ એક એવું આવે છે કે સ્ત્રી બરાબર ઘર નથી સંભાળી શક્તી કે નથી પોતાના બાળકોનુ શોષણ-શિક્ષણ પર પુરુ ધ્યાન આપી શક્તી. ઘણા બધા કિસ્સામાં સ્ત્રીઓની નાજુક પ્રક્રુતિને કારણે તે તબિયત અને અન્ય રીતે વધુ સહન કરવુ પડે તેવુ દેખાય છે.

ઊંચા જીવનનો 'મોહ' આટલો બધો વધી ગયો છે કે 'સંતોષ' એજ સાચ સુખ તેવી વાતો જુની લાગે છે અને 'અસંતોષ' આગળને આગળ જવાનો અજંપો આપણને પ્રગતિનું એક લક્ષણ લાગે છે. આમાં કામાણી વધે છે. જીવનધોરણ બેશક ઉંચું આવ્યાનો અહેસાસ થાય છે પણ ઘરની સુખશાંતિનું શુ? કેટલાય એવા ઘર છે કે બાળકોની આંખ સામે માતા પિતા હાજર હોય એવું ઓછુ બને છે. કેટલાક કિસ્સામાં બાળકો નોકરના પનારે પડ્યા હોય છે અને ઘણાં બધા કિસ્સામાં માતા પિતાની હાજરી સ્થૂર હાજરીજ બાળકોને જોવા મળે છે. બાળક તોફાન કરે કે કોઇ ફરિયાદ લઇને આવે ત્યારે મા બાપનું ધ્યાન જાય છે. બકી બધુ રામ ભરોસે ચાલતુ હોય તેવુ લાગે છે.

ક્યાંક પત્નિ વગર પગારનો ઢસરડો કરતી કામવારી જેવા વેષમા દેખાય છે તો ક્યાંક માત્ર 'બોસ' સાહેબ ના રૂપ માં દેખાય છે. જીવનધોરણ ઉંચું થતું દેખાય છે અને ઘર ભાંગી પડેલુ દેખાય છે. 'પ્રૂથ્વિ નો છેડો ઘર' એ વાત જાણે કે ખોટી પડતી લાગે છે. તો કેટલીવાર નિત્ય પ્રવાસી ના રાતવાસી જેવુ બની જાય છે. અન્ન ગિરોરોવીસ દોસ્તોવસ્કિએ પતિ ના ઘર ને તથા તેની બહારની દુનિયાના બંને મોરચા સંભાળ્યા - એટલુજ નહીએ પણ પોતાના જીવનને એક પ્રેમ -રોમાંચક કથા બનાવવાની ધુનમાં જે કોઇ સંબંધો યુવતિઓ સાથે બાંધ્યા તે બધા સંબંધો અન્નાએ પતિને છોડાવ્યા. તે બધી સ્ત્રીઓ સાથે ખરેખર શી સગાઇ છે તેનુ ભાન તેમને કરાવ્યું . પુરી સહનશીલતાથી, પુરા ધૈર્યથી, પતિને ઠપકો ના આપ્યો - તેને કદી તરછોડ્યો નહી બધા તબક્કા વચ્ચે ભીંસાતા બિમાર પતિને ટેકો આપ્યો - એક આધાર આપ્યો. મોટા ટોણા માર્યા વગર પતિને ભાન કરાવ્યુ કે આ સંબંધોમાં સ્વાર્થ સીવાય કશું નથી. એ સંબંધો છીછરા અને કામચલાઉ છે.બધી વ્યક્તિઓ કોઇ આધાર શોધી રહી છે. એ બદલામાં કશું આપી શક્તી નથી અને આપી શકે તેમજ નથી.

દોસ્તોવસ્કિને વાઇ ની બિમારી હતી. એ રોગ 'એપોલેપ્સીમા' તમ્મર આવતા. મોમાં થી ફીણ નિકળે અને શમી જાય પછી નિર્બળ બની પથારીવશ રહેતા. અન્ના ના સ્નેહ અને સમર્પણથી દોસ્તોવ્સ્કિની તબિયાત પ્રમાણમાં સારી બની અને આ લાગણીપ્રધાન લેખક પર બહારથી આવેલા હુમલાઓની સામે તે રક્ષા કવચ બની હી.

એવોજ એક કિસ્સો એલિઝાબેથ બ્રાઉનીંગનો છે.એલિઝાબેથ પતિ કરતા એક વધુ શક્તિશાળી કવિ હતા. તેની કવિતાની તુલનામાં રોબર્ટ બ્રાઉનીંગ ની કવિતા થોડા ઉતરતા સ્તરની લાગે પણ એલિઝાબેથ અપંગ - બંને પગ જાણે ખોટા પડી ગયા હતા. પથારીમાં પડી રહેતી અને ઉઠવાની શક્તિ નહતી અને ઉભા થવાનુ મન થતુ નહી.રોબર્ટ બ્રાઉનીંગ તેની જિંદગીમાં આવ્યો અને પોતાન પ્રેમ અને વફાદારી વડે તેને ઉભી કરી. વિમ્પોલસ્ટ્રીટમાં તેનુ નિવાસસ્થાન હતુ અને તેના પિતા ખુબજ શક્તિશાળી અને કડક હતા. પુત્રી પર ખુબજ અંકુશ. ચાલી નહી શક્તી પ્રેયસીને પથારીમાંથી બેઠી કરી રોબર્ટ બ્રાઉનીંગ અને એલિઝાબેથ નાસી ગયા. પ્રેમ પંખીડા ઉડી ગયા અને લગ્ન કરી સુખી બન્યા.

આપણે ત્યાં આ પ્રકારના કિસ્સા ઓછા નથી. ભલે સ્ત્રી પુરુષ ના નામો જાણીતા ના હોય પણ ક્યાંક પતિએ તો ક્યાઅ પત્નીએ જીવનસાથીના જીવનમાં રસરંગ અને પ્રાણ પુર્યા હોય. હીંદીના મહાન લેખક પ્રેમચંદજી દેવાદાર અને શરાબી. તેમની પત્ની શીવરાનીદેવીએ ક્યારેક માતાની કઠોરતાથ તો ક્યારેક પ્રયસીના ધૈર્ય થી અને ક્યારેક પત્નિ ના વ્યહ્વારૂ બુદ્ધી થી તેમનુ જીવન બદલી નાંખ્યુ. જાણીતા શાયર મિર્ઝા ગાલીબની પત્નિનો સાથ અને સહારો કેટલો બધો હતો? ગાલીબે અનેક દિલ્ચસ્પ ગઝલો લખી છે - તેમની પ્રેમાળ - સહનશીલ પત્ની એક ખુદ તેમના માટે ગઝલ હતી. તેના સાથ વગર ગાલીબની ગઝલો મુરઝાઇ જાત - ગાલીબની પ્રતિભાને ઓછી આંકવાની વાત નથી - પ્રતિભા પણ કોઇ જીવનદાયક તુલસીક્યારામાં જ પુર્ણ કળાએ ખીલે છે તે હકિકત છે અને અહી સ્વિકાર કરવામાં આવે છી.

___________________

ભાઇનો આ ખુબ જુનો લેખ છે જે આજે પણ હકિકતને દર્શાવ છે. કહે છે 'અનુભવી આંખ'- ભાઇ પણ ભાનુબેન ના સાથ અને સહકારથી, તેમના ઘણા ધૈર્ય અને યોગદાન,ત્યાગથી જીવન તરી ગય.....

ખરેખર. માતા પિતા સંસારને સુંદર બનવવા આગળ વધી રહ્યા છે. ઘણી વખત દોડાદોડીમાં અને કમાવવાની ઉત્સુકતા અને મોંઘવારીમા પુરુ પાડવામા, સારુ ખાવાનુ, પહેરવાનુ, હરવા ફરવાનું અને કમ્ફર્ટ મેળવવામાં ઘણું ગુમાવી પણ દેવાય છે. તમારા પ્રતિભાવ આવ્કાર્ય છે - કોમેન્ટ બોક્ષમાં જણાવો. ગુજરતી લખવામાં કોઇ ભુલ ચુક હોય તો માફ કરશો - ઉનિકોડમ આ લેખ ટાઇપ કર્યો છે જે ગુગલ બ્લોગર સર્વિસને આભારી છે.

કાર્લ માર્ક્સ

2011-01-20T16:03:00.002+05:30

કાર્લ માર્ક્સ
-ભુપતભાઇ વડોદરિયા

સામ્યવાદી ક્રાંતિની ગીતા કે બાઈબલ ગણાતા પુસ્તક ‘દાસ કેપિટલ’નો પ્રથમ ખંડ કાર્લ માર્ક્સે ઈ.સ. ૧૮૬૫ના ડિસેમ્બર માસની આખરમાં તૈયાર કર્યો હતો ત્યારે કાર્લ માર્ક્સની ઉંમર ૪૭ વર્ષની હતી. લંડનમાં બ્રિટિશ મ્યુઝિયમમાં ભાગ્યે જ કોઈ માણસે વાંચનઅધ્યયનમાં આટલી એકાગ્રતાથી તપ કર્યું હશે. કાર્લ માર્ક્સને દાળરોટીની ચિંતા, મકાનના ભાડાની ચિંતા અને છતાં તેનો નિશ્ચય અડગ. તેની આંખની પીડા, માથાનો દુખાવો, આખા શરીરે ફોલ્લા, પેટમાં દર્દ, ગળામાં દર્દતેની નાનીમોટી બીમારીઓની વિગતો વાંચીએ ત્યારે તાજુબી થાય કે આટઆટલી પીડા વચ્ચે આ માણસ જીવ્યો તે તો સમજ્યા, પણ એ આટલું કામ કઈ રીતે કરી શક્યો તે સમજવું મુશ્કેલ પડે તેવું છે. કાર્લ માર્ક્સ એના વિરોધીઓ અને પ્રતિસ્પર્ધીઓ પર તૂટી પડતો પણ પતિ તરીકે અને ત્રણ પુત્રીઓના પિતા તરીકે તે અત્યંત પ્રેમાળ હતો. તેણે હિંસક ક્રાંતિની હિમાયત કરી પણ એનું પોતાનું જીવન નિરુપદ્રવી ભદ્રસમાજની કોઈ પણ વ્યક્તિના જીવન જેવું જ હતું. તેનાં કોઈ સ્વપ્નો સિદ્ધ થતાં તેણે તેની સગી આંખે જોયાં નહીં પણ તેના મૃત્યુ પછી પાંત્રીસ વર્ષમાં જ રશિયામાં ૧૯૧૭માં ક્રાંતિ થઈ અને એક્સો વર્ષમાં તો તેના નામે દુનિયાના ઘણા બધા મુલકોમાં રાજપલટા થયા.

સંસારમાં બહુ થોડા પુરુષોને માર્ક્સની પત્ની જેની જેવી પત્ની મળી હશે. બહુ થોડા પુરુષોને ફ્રેડરિક એંજલ્સ જેવો મિત્ર મળ્યો હશે. બહુ થોડા માણસોને માર્ક્સ જેવાં બુદ્ધિતેજ અને વેધક દ્રષ્ટિ પ્રાપ્ત થયાં હશે. બીજી બાજુ ગરીબી, માંદગી અને તરેહતરેહની કમનસીબીઓ તેના પલ્લે પડી હતી. આપણા જવાહરલાલ નહેરુની જેમ કાર્લ માર્ક્સને પ્લુરસીના રોગે ખૂબ તંગ કર્યા હતા. માર્ક્સનાં ફેફસાંમાં ગાંઠ જામી ગઈ હતી અને તેમાંથી લોહી પડવા માંડ્યું હતું. મૃત્યુનું તાત્કાલિક કારણ કદાચ એ હતું કે બે જ મહિના પહેલાં માર્ક્સની પ્યારી પુત્રી કેન્સરથી મૃત્યુ પામી હતી અને તેનો જબરો આઘાત તેને લાગ્યો હતો. સવા વર્ષ પહેલાં માર્ક્સની પત્ની ખૂબસૂરત જેની પણ કેન્સરથી મૃત્યુ પામી હતી ત્યારે કાર્લ માર્ક્સ એટલો બધો માંદો પડી ગયો હતો કે જેનીની સ્મશાનયાત્રામાં સામેલ થઈ શક્યો નહોતો. જેની અને કાર્લ માર્ક્સે પ્રેમલગ્ન કર્યાં હતાં. જેની કાર્લ માર્ક્સથી ચાર વર્ષ મોટી હતી. કાર્લ માર્ક્સ એમનાં માતાપિતાનાં આઠ સંતાનોમાં એક હતા. તેમના પિતા માનતા કે કાર્લમાં કોઈક ‘દાનવ’ વસે છે અને પુત્રના ભવિષ્યની ચિંતા તેમનું કાળજું કોરતી હતી. પિતાનો અંદાજ સાચો હતો. કાર્લ માર્ક્સમાં કોઈ રુદ્રશક્તિ વિરાજતી હતી. કાર્લ માર્ક્સ જ્યાં જાય ત્યાં કંઈ ને કંઈ હલચલ ઊભી કરે એટલે પછી તેની હકાલપટ્ટી થાય એટલે તે કોઈ બીજા શહેરમાં જઈ વસે. કાર્લ માર્ક્સે દૈનિક અખબાર પણ કાઢ્યું હતુંએક વર્ષ ચલાવી શકાયું.એંજલ્સ પોતાના મિત્ર કાર્લ માર્ક્સની શક્તિ અને સ્થિતિ પિછાની ગયો હતો એટલે ઈ.સ. ૧૮૫૦માં એંજલ્સ માન્ચેસ્ટર રહેવા ગયો. પિતાના ધંધામાં પડ્યો. એ નાણાં કમાવા માગતો હતો, કારણ કે તે કાર્લ માર્ક્સને નાણાકીય મદદ કરવા માગતો હતો. અંત સુધી એંજલ્સે માર્ક્સને ટકાવી રાખ્યો અને માર્ક્સના મૃત્યુ પછી એંજલ્સે માર્ક્સની પુત્રીઓને પોતાની મિલકતમાંથી ભાગ આપ્યો. કાર્લ માર્ક્સ વિદ્યાર્થી કાળથી ધૂમ્રપાન કરતા હતા. આખી રાત જાગીને વાંચનલેખન કરે અને એમાં સિગારેટનો સહારો લે. પાછળનાં વર્ષોમાં કાર્લ માર્ક્સ કહેતા કે ‘દાસ કેપિટલ’ ગ્રંથમાંથી એટલી કમાણી પણ થઈ નથી કે એ લખવા માટે પીધેલી સિગારેટનો ખર્ચ પણ નીકળે! લંડનમાં બે ઓરડીનું નાનકડું ઘર (ભાડાનું), ફર્નિચરમાં ખાસ કશું નહીં. એક પણ ખુરશી કે ટેબલ સાજું નહીંબધું જ ભાંગેલું, તૂટેલું અને ભંગાર. કોલસાનો ધુમાડો અને સિગારેટનો ધુમાડો!

દરિદ્રતાનો આ દરબાર! પણ અહીં જ માર્ક્સના હાસ્યના અને કટાક્ષના પડઘા ઊઠતા અને અહીં જ ક્રાંતિકારી પરિવર્તનના ખ્યાલોના પડછંદા ગાજી ઊઠતા! કાર્લ માર્ક્સની છાતી ઉપર જિંદગી જાણે ચઢી બેઠી હતી! પણ જલદી હાર કબૂલે એવો આ માણસ નહોતો. એનો દમ ઘૂંટતી જિંદગી એની છાતી ઉપરથી ઊતરી ત્યારે જાતે જ શરમાઈને જાણે બદલાઈ ગઈ હતી - માર્ક્સ માટે નહીં પણ દુનિયાના લાખો લોકો માટે!

દરેક માણસમાં કુદરતે જીવનશક્તિનીમનોબળની અનામત ટાંકી મૂકેલી છે.

2010-07-16T13:42:00.002+05:30

મનોબળ
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

મો ટા ચમરબંધીની શેહમાં પણ નહીં આવતો એક અડીખમ માણસ બિછાનામાં અસહાય બનીને પડ્યો છે. જીભનું કેન્સર છે. પાકેલા ટામેટા જેવી જીભ પ્રવાહી કે બીજું કશું પેટમાં જવા દેતી નથી. કેન્સરના નિષ્ણાત તબીબો મસલતો કરે છે, શસ્ત્રક્રિયાનો તખ્તો તૈયાર કરે છે. આપ્તજનો આંસુ સારે છે. એ માણસની આંખમાં પણ આંસુ જ હોવાં જોઈતાં હતાં, પણ એ આંસુ આઘાતની લાગણીથી થીજી ગયાં છે. માણસ ધનિક છે, પણ અત્યારે તગડા બેન્ક બેલેન્સના જોરે તે કોઈને આંકડો ભર્યા વગરનો કોરો ચેક આપે તોય બદલામાં કોઈ તેની પીડા લઈ શકે તેમ નથી, કોઈ તેનો રોગ લઈ શકે તેમ નથી. આવરદાના ઝંખવાઈ રહેલા કોડિયામાં કોઈ નવી વાટ કે નવું દિવેલ મૂકી શકે તેમ નથી.

રોગ કે માંદગીનો ભોગ બનેલા માણસને પહેલી જ વાર ‘પહેલું સુખ તે જાતે નીરોગી’નો મર્મ સમજાય છે. પણ રોગથી બચી જવું તે માણસના હાથની વાત નથી. મોતની જેમ રોગ પણ એક ગૂઢ હસ્તી છે. દાક્તરો તેનો પાર પામવા જરૂર મથે છે, રોગોની સામે ટક્કર પણ લે છે. પણ સદ્ભાગી કે દુર્ભાગી મનુષ્યના પલ્લામાં આ કે તે રોગ શા માટે આવે છે તેનો ભેદ કોઈ સમજાવી શકતું નથી. કોઈ કહે છે કે આ તો પૂર્વજન્મનાં પાપ, કોઈ કહેશે કે માણસ અહીં જે કરે છે તેનાં ફળ અહીં જ ભોગવે છે. ઉપર કોઈ અલગ સ્વર્ગ નથી. સ્વર્ગ અને નરક આ સંસારમાં જ છે અને આ જિંદગીમાં જ તે જોવાનાં છે. વાત પૂર્વજન્મની હોય કે આ જન્મની. શ્રીમદ્ રાજચંદ્ર જેવાને કેન્સરનો રોગ આવે તે માની શકાતું નથી. જેના આ અવતારમાં ધાર્મિકતા તેની પૂર્ણ કળાએ વિકસી હોય, આટલી જુવાન વયમાં જેણે આટલી સિદ્ધિ મેળવી હોય તેનો આગલો જન્મ શું સાવ ધર્મવંચિત હોઈ શકે? માની શકાતું નથી અને છતાં સાચું છે કે રોગ ધર્માત્માઓને પણ છેડતો નથી. ગરીબ કે તવંગર, પાપી કે પુણ્યશાળી, બાળક કે જુવાન કોઈને તે છોડતો નથી. કોઈ કહે છે કે દાક્તરો વધ્યા તેમ રોગ પણ વધ્યા.

જૂના જમાનામાં આટલા બધા રોગ ક્યાં હતા? આજે તો જાતજાતના રોગ ફાટી નીકળ્યા છે. સંભવ છે કે જૂના જમાનામાં પણ આજના જેવા જ રોગો હશે, પણ તેનું નિદાન થતું નહીં હોય. સવાલ થાય કે રોગ સામે માનવી આટલો લાચાર હોય તો શું એણે સતત ફફડાટથી જીવવું? શંકાશીલ બનીને જીવવું? મોંમાં ચાંદાં પડે એટલે કેન્સરનો ભય પામીને દાક્તર પાસે દોડવું? એક ગૂમડંુ ન મટે એટલે, ડાયાબિટીસ છે તેવો વહેમ કરીને કોઈ નિષ્ણાતની ફી ખરચવી? વાંસામાં દુખાવો થાય કે તરત હૃદયરોગના આવી રહેલા હુમલાનો ભય માનીને કાર્ડિયોગ્રામ કરાવવા દોડવું? માણસે વાજબી સંભાળ અને તકેદારી રાખવી જોઈએ તથા વખતસરના ઉપચારો કરવા જોઈએ. પણ રોગની ભડક સેવવાથી માણસનું જીવન અકારણ પીડાકારક બની જાય છે. માણસ માત્ર દાક્તર કે દવાની મદદથી રોગનો મુકાબલો કરી શકતો નથી. જરૂર પડે ત્યાં દાક્તરનો સાથ માગો કે દવા લો, પણ રોગની સામે તમારી જીવનશક્તિને પણ બરાબર કામે લગાડો. માણસની ઇચ્છાશક્તિ, અડગ મનોબળ પોતે જ એક દવા છે. આ હકીકત છે. દાક્તરોએ ‘હોપલેસ’ કહીને છોડી દીધેલા કેસોમાં માણસો અદમ્ય મનોબળથી બેઠા થયાના કિસ્સા જોયા છે. ગંભીર રોગ હોય, પીડાનો વીંછી ઘડી વાર જંપતો ન હોય ત્યારે ઈશ્વરને અને મનોબળને કામે લગાડો. તેની તાકાત કેટલી મોટી છે તેનું ભાન થયા વગર નહીં રહે.

દરેક માણસમાં કુદરતે જીવનશક્તિનીમનોબળની અનામત ટાંકી મૂકેલી છે. તેને કામે લગાડો. કેટલાક રોગ એવા હોય છે કે માણસને પથારીવશ થવું પડે. શરીરને ભલે પથારીમાં રાખો, પણ મનને પથારીમાં રાખવું નહીં. તે રોગથી હારીને સૂઈ ન જાય તે ખાસ જોવાનું છે. જેઓ મનથી રોગના શરણે જાય છે તેમની હાર નિશ્ચિત છે. જેઓ મનને અડગ રાખે છે, રોગની શરણાગતિ સ્વીકારતા નથી અને રોગને મારી હઠાવવાની પ્રતિજ્ઞા અકબંધ રાખે છે તે વહેલામોડા જીતી જાય છે. કોઈ કિસ્સામાં છેવટે જીત ન પણ થાય, તોય શું? રોગને તાબે થઈને લાચારીથી મોતને આધીન થવું અને બહાદુરીથી લડતાં લડતાં મોતને ભેટવું એમાં મોટો ફરક છે.

- Restarting the column after a long gap, gives me joy to present once again my choice picks articles of Bhupatbhai Vadodaria. Dada often says now, 'Do I know you' but talking of his old good days, his eyes twinkle as he remembers all the columnists he loved most. He helds some of the books close to his heart - picks up, arranges the books and place beside his bed. Reminds me of his words 'દરેક માણસમાં કુદરતે જીવનશક્તિનીમનોબળની અનામત ટાંકી મૂકેલી છે.'

આંખમાં અમી તો દુનિયા ગમી: Thoughts to Ponder

2010-03-13T12:06:00.005+05:30

A friend sent me this email forward and I thought of sharing these thoughts to ponder upon:

* હે ભગવાન ! જગતને તું જ સુધારજે પણ એની શરૂઆત મારાથી કરજે.

* જિંદગીમાં જે માગીએ છીએ તે બધું જ નથી મળતું અને મળે છે તેમાનું ઘણું જ માગેલું પણ નથી હોતું.

* પોતાની જવાબદારીઓમાંથી છટકી શકાય પણ પરિણામોથી નથી છટકી શકાતું.

* નીતિ કપડાં સમાન છે અને ધર્મ દાગીના સમાન. જેમ કપડાં વિના ઘરેણા શોભતાં નથી તેમ નીતિ વગરનો ધર્મ સારો લાગતો નથી.

* શરીરને માત્ર સુખી કરવા જતાં આત્મા દુ:ખી ન થઈ જાય તેનો ખ્યાલ રાખવો.

* બે દિવસની મુસાફરી કરવા માટે કેટલીય તૈયારી કરનારો માણસ, કાયમની મુસાફરી કરવા માટે કેમ કંઈ જ તૈયારી કરતો નથી ?

* આંખમાં અમી તો દુનિયા ગમી, જીભમાં અમી તો દુનિયા નમી.

* એક વાર ખાય તે યોગી, બે વાર ખાય તે ભોગી, ત્રણ વાર ખાય તે રોગી અને અનેકવાર ખાય તેની બરબાદી.

* જેમ શરીરને સાફ રાખવા નિયમિત સ્નાન કરવું પડે છે, તેમ અંત:કરણને સ્વચ્છ રાખવા નિયમિત પ્રાર્થના કરવી પડે છે.

* પગ લપસવાથી થયેલા ઘા રૂઝાઈ જશે, પણ જીભ લપસવાથી થયેલા ઘા રૂઝાતા બહુ વાર લાગે છે.

I could not blog Bhai's articles lately - no excuses but busy schedules and moreover, my anti virus removes the fonts from my computer again and again! I will have to sort for online Gujarati writing board I guess!

Btw, Freesouls and now Kidsfreesouls - There is lot more on this rolling down since years...
Keep in tuned.

- ilaxi

ધનની માયા

2009-09-07T18:11:00.002+05:30

ધનની માયા
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

તાજેતરમાઁ જ નોકરીમાઁથી નિવૂત થયેલા એક સ્નેહીએ પૂછ્યુઁ, “તમને નથી લાગતુઁ કે આજકાલ યુવાનો સમક્ષ બીજો કોઇ આદર્શ જ નથી - એકજ આદર્શ કે આકાઁક્ષાથી એ દોર્વાય છે અને તે એ કે કોઇ પણ રીતે શ્રીમઁત થવુઁ ! યુવાનો પૈસાને જ આટલુઁ બધઁ મહત્વ કેમ આપે છે તે મને સમજાતુઁ નથી!”

સ્નેહીની વાતમાઁ જરૂર તથ્ય છે પણ તેને માટે યુવાનોને દોષ દેવો નકામો છે. યુવાનો સગી આઁખે જુવે છે કે અત્યારે દરેક માણસને સારા માણસ બનવામાઁ બહુ રસ નથી, પણ સફળ માણસ થવામાઁ વધુ રસ છે અને સફળ થવુઁ એટલે પૈસાદાર થવુઁ એવી સમજ એમણે કેળવી છે. તેઓ જોવે છે કે અત્યારે કોઇપણ પ્રશ્નમાઁ માણસ નૈતિકતાના દ્રષ્ટિકોણને તદન ગૌણ સમજે છે. એનુઁ કારણ પણ સ્પષ્ટ છે. પૈસાની બાબતમાઁ હવે ચોખ્ખો રૂપિયો અને મેલો રૂપિયો એવો કોઇ ભેદ રહ્યો જ નથી. આ પરસેવાની કામાણીનો રૂપિયો અને આ હાથચાલાકીનો રૂપિયો એવો કોઇ ભેદ રહ્યો નથી. સોનાને વળી કાટ કેવો? રૂપિયાને વાળી ડાઘ કેવો? પૈસા એટલે પૈસા! અત્યારે આપણને પૈસાનીજ બોલબાલા નજરે પડે છે. અત્યારે જ આવુઁ છે તેમ માનવુઁ પણ ખોટુઁ છે. અગાઉ પણ વધતા ઓછા પ્રમાણમાઁ પૈસાનુઁ પ્રભુત્વ તમામ સામજોમાઁ રહેતુઁ, તે એક નકારી ન શકાય તેવી હકીકત છે.

પૈસાથી શુઁ નથી મળતુઁ? બધુઁ જ પૈસાથી ખરીદાય છે તે યુવાનો સગી આઁખે જુએ છે. પછી તેમને પૈસાના અસાધારણ ચમત્કારમાઁ શ્રદ્ધા બેસી જાય તેની નવાઇ શુઁ આમાઁ યુવનોને દોષ દેવો નકામો છે અને આ કે તે માણસ સામે આઁગળી ચીઁધવાનો પણ કોઇ અર્થ નથી. આખી પદ્ધતિમાઁ જ એવુઁ કઁઇક છે કે આ વિષચક્રમાઁથી જેઓ બચી જવા મથે છે તેઓ તેમાઁથી બચી ગયા પછી સઁતોષની સાચી લાગણી અનુભવી શકતા નથી. એક સરકારી કર્મચારી લાઁબી નોકરીના અઁતે નિવૂત થયા. કદી તેમણે હોદા પર હતા ત્યારે કોઇની એક પાઇ પણ લીધી નહોતી. હોદા પર હતા ત્યારે તેમણે તેમના ખાતા સાથે જેમને કામ પડ્તુઁ હતુઁ તે હઁમેશા કઁઇ ને કઁઇ મદદ કરવા હાથ લઁબાવતા, પણ સરકારી કર્મચારી વિનયપૂર્વક તેનો ઇન્કાર જ કરતા. નિવૂત થયા પછી તેમના કુટુઁબમાઁ ગઁભીર માઁદગી અવી પડી. પચાસ હજાર રૂપિયા જેવો ખર્ચ પુત્રના ઓપરેશન અને દવા સારવારમાઁ થાય તેમ હતો. આ ભાઇએ કશુઁ વધારાનુઁ ધન તો મેળવ્યુઁજ નહોતુઁ. એટલે એમને માટે આવો બઁદોબસ્ત કરવાનુઁ મુશ્કેલ હતુઁ.

તેમણે જેમની પાસે પૈસા ઉછીના માગ્યા તેમણે કહ્યુઁ કે તમને જ્યારે પૈસા મળી શકે તેમ હતા ત્યારે તો લીધા નહી. હવે તમને કોણ આપે? આવુઁ કહેનાર ભાઇ જ અગાઉ કહેલુઁ કે આપણો સઁબઁધ હૈયાનો સઁબઁધ છે. - હોદ્દાનો સઁબઁધ નથી. પણ અત્યારે હવે એજ કહી રહ્યા હતા તેનો અર્થ એટલો જ હતો કે હોદ્દાના અઁતની સાથે હૈયાના સઁબઁધનો પણ અઁત આવી ગયો હતો!

નિવૂત સરકારી કર્મચારીએ પછી પોતાના પુત્રની શસ્ત્રક્રિયા તથા દવા સારવાર માટે પૈસાની વ્યવસ્થા તો કરી જ, પણ તેમના મનમાઁ વારઁવાર એવો પ્રશ્ન ઊઠ્યા કરતો - પોતે આખી જિઁદગી ચોખ્ખા હાથ રાખ્યા હતા, તેમ કરીને પોતે સારુઁ કર્યુ હતુઁ? પોતે હઁમેશા સ્વચ્છ રહ્યા તે જ સારુઁ અને સાચુઁ હતુઁ? જમણે એથી ઊલટો વહેવાર કર્યો એમની સ્થિતિ આવી કટોકટીના પ્રસઁગોમાઁ વધુ સુગમતાભરી જ જોવા મળી અને એમને કશી શિક્ષા માણસે કે કુદરતે કરી જ નથી! માણસેકે ભગવાને પોતાની પ્રામાણિકતાની કોઇ કદર કરી હોય તેમ દેખાતુઁ નથી! ટૂઁકમાઁ એ ભાઇ પોતે જ એક શઁકામાઁ ઘેરાઇ ગયા. પછી આમાઁ માણસો હ્રદયનુઁ કઁઇક સમાધાન શોધે છે તેમ તેમણે પણ શોધ્યુઁ. પણ પ્રશ્ન તેમનો એકલાનો નહોતો. દરેક માણસને આવો પ્રશ્ન થાય છે.
એ વાત સાચી છે કે સદગુણ અને સત્કર્મ એ પોતે જ તેનો એક અમુલ્ય બદલો છે અને તેના માટે બીજા કોઇ પણ બદલા કે ઇનામની આશા રાખવી જ નહીઁ જોઇએ. પણ આ સાચુઁ હોવા છતાઁ માણસ તો આખરે માણસ જ છે અને તેથી તેના મૂલ્યાઁકનના ત્રાજવા પ એની જિઁદગીના પ્રસઁગોના પ્રતિકુળ પવનના સપાટાઓની અસર થયા વગર રહેતી નથી.

માણસ જો શાઁતિથી વિચાર કરે તો તેને ભાન થયા વગર રહે નથીઁ કે પૈસાથી સુખ કે શાઁતિ મળે શકતાઁ નથી. તેનાથી કોઇ સાચી સફળતા મળવાનો ખ્યાલ પણ ખોટો છે. દુનિયાની નજરે આપ્ણે આ બધી બાબતોને જ્યારે જોઇએ ત્યારે આપણને એક આભાસ થાય છે, એક દષ્ટિભ્રમ થાય છે. આ દુનિયામાઁ તદ્દન ગરીબ ફકીર જેવો માણસો તેમની આત્મજ્યોતને લીધે યાદગાર બન્યા છે. શ્રીમઁતોને પોતાનુઁ નામ નોઁધાવવા માટે ગઁજાવર દાન કરવાઁ પડે છે અને પથ્થરની તક્તીમાઁ નામ કોતરાવવાઁ પડે છે. એથી ઊલટુઁ ઇશ્વરના બઁદાઓના, દરિદ્રનારયાણના સેવકોના અને શુદ્ધ સર્જકતાના ઉપાસકોનાઁ નામ માણસના હ્યદયમાઁ અને અખઁડ સ્મૂતિમાઁ કોતરાયાઁ છે.

જીવનસફરમાઁ સ્વાર્થને કોઇજ સ્થાન નથી

2009-07-06T18:30:00.004+05:30

જીવનસફરમાઁ સ્વાર્થને કોઇજ સ્થાન નથી
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

એક માણસ ફરિયાદ કરે છે: હુઁ તદ્દન એકલો પડી ગયો છુઁ. જાણે કોઇની સાથે કઁઇ સઁબઁધજ રહ્યો નથી. કોઇને કહુઁ તો નવાઇ લાગે, પણ પત્નીએ પણ મને લગભગ છોડી દીધો છે. એકજ બઁગલામાઁ અમે સાથે રહીએ છીએ અને એકજ ડાઇનિઁગ ટેબલ પર સાથે જ જમીએ છીએ પણ એ બાદ્ કરતાઁ અમારી વચ્ચે જાણે કશી નિકટતા રહી નથી. અમારો સઁબઁધ ‘દુરથી સલામ’ નો જ બાકી રહ્યો છે. પત્નીએ પતિ છોડી દીધો છે અને ઇશ્વ્રરની પાછળ પડી છે! જે કોઇ મઁડળી જાત્રાએ જતી હોય તેમાઁ અમારાઁ શ્રીમતી સામેલ થઇ જવાનાઁ! જાણે એ ઘરથી દૂર જ ભાગવા માગે છે. પુખ્તવયના સઁતાન એક પછી એક દૂર ચાલ્યાઁ ગયાઁ! કોઇ ધઁધા માટે, કોઇ નોકરી માટે. કોઇ કોઇ વાર ઢળતી સાઁજે વિચાર આવે છે કે, હુઁ તો ખબર ન પડી તેમ સાવ એકલો પડી ગયો. એક સમય એવો હતો કે હુઁ ધઁધામાઁ અને ધન કમાવામાઁ એટલો મશગૂલ હતો કે મને કોઇના માટે કશો જ સમય નહોતો. આજે મને પુષ્કળ સમય છે ત્યારે પત્ની, સઁતાનો, સગાઁસઁબઁધી, મિત્રો કોઇને મારા માટે સમયજ નથી.

તાજેતરમાઁ એક એવી ઘટના બની કે તેનો વિચાર કરુઁ છુઁ ત્યારે હસ્વુઁ કે રડવુઁ તે જ નક્કી કરી શકતો નથી. એક દૂરનો ભાણેજ. એને માટે મને કઁઇક લાગણી હતી. તાજેતરમાઁ એકલતાની મારી લાગણી એટલી તીવ્ર બની કે મને કલાક-બે કલાક એ ભાણેજ સાથે ગાળવાનુઁ મન થયુઁ. હુઁ એને ઘરે ગયો તો મળ્યો નહી. એની ઓફિસે ગયો તો ક્યાઁક બહાર ગયો હતો. હુઁ હવે તો તેને મળવા તલપાપડ બન્યો, પણ હુઁ તેને શોધવા ફરુઁ અને એ મને મળે જ નહિ, જાણે મારાથી દૂર ભાગે. એક દિવસ મેઁ એની પત્નીને પુછ્યુઁ :”હુઁ એને મળવા માટે વારઁવાર ધક્કા ખાઉઁ છુઁ અને એ મને મોઁ દેખાડતોજ નથી. એને મારો સઁદેશો તમે આપ્યો હતો કે નહોતો આપ્યો? હુઁ આટલી બધી વાર ધક્કા ખાઇ ગયો તો એક વાર તો મારે ઘેર આવીને મને મળી ગયો હોત! મને સમજાતુઁ નથી કે એ કેમ મોઁ છુપાવે છે? ભાણેજની પત્નીએ કઁઇક સઁકોચ સાથે કહુયુઁ : મામા, એવુઁ નથી, પણ વર્ષો પહેલાઁ તમે તેમને રકમ આપેલી તેની ગોઠવણ તે કરી શક્યા નથી. તેમણે કહ્યુઁ છે કે એ રકમની વ્યવસ્થા એ કરીજ રહ્યા છે. જેવી રકમ તેમના હાથમાઁ આવશે કે તરત તમને મળશે.

મારે માથુઁ કૂટવુઁ કે શુઁ કરવુઁ? એ વાતને વર્ષો વીતી ગયાઁ હતા. માર એ દુરના ભાણેજને મેઁ એક સમયે કોઇ રકમ આપ્યાની વાત પણ હુઁ ભુલી ગયો હતો અને અત્યારે હુઁ મારા ભાણેજને શોધતો હતો તે તો માત્ર તેની સોબત માટે તેને શોધતો હતો. હુઁ કાઁઇ જુની રકમની વસુલાત માટે તેની પાછળ પડ્યો નહોતો. મૂળ વાત તો એની એજ છે, જે મને મુઁઝવે છે. હુઁ સાવ એકલો પડી ગયો છુઁ. આ એકલતાના અઁધારા કૂવામાઁથી મને કોઇ બહાર કાઢે. આવી પીડા અનુભવી રહેલા અને એકલા પડી ગયાની ફરિયાદ કરનારા માણસ જો પોતાની અઁદર જ ડોકિયુઁ કરે તો તેને ભાન થયા વગર રહે નહી કે પોતાની આવી હાલતનુઁ અસલ કારણ તો એ જ છે કે પોતે મોટા ભાગની જિઁદગી એક કોચલામાઁ જ જીવ્યા છે. તે કદી પોતાની બહાર નીકળ્યા જ નથી. એ પોતાનામાઁ અને પોતાના વેપાર-ધઁધા કે વ્યવસાયમાઁ જ ગળાડુબ રહ્યા છે. તેમણે કદી બીજા કોઇ માણસમાઁ રસ જ લીધો જ નથી. તેમણે દરેક માણસને પોતાની જીવન-શતરઁજના એક નાના કે મોટા પ્યાદારૂપે જ જોયા છે. સ્વહિતની, સ્વાર્થની રમત હવે પોતે બઁધ કરી છે અને હવે તેઓ ખરેખર ખેલદિલીના મેદાનમાઁ માત્ર જીવનના આનઁદ માટે જ રમવા બહાર પડ્યા છે, પણ તેમાઁ ભાગ લેવા કોઇ આવતુઁ નથી. માણસ ખરેખર જીવનનો રસ અઁત સુધી જીવઁત રાખવા માગતો હોય તો તેણે પોતાની જાતમાઁ જ ગળાડુબ રહેવાને બદલે બહાર નીકળીને જીવવુઁ પડે છે. બીજા માણસોમાઁ રસ લેવો પડે છે અને બીજા માણસોના જીવનમાઁ સામેલ થવુઁ પડે છે. પોતાન જ કોચલામાઁ ‘સલામતીપુર્વક’ જીવવા માગનારનો વહેવાર એવો હોય છે કે હુઁ જેને જેને બોલાવુઁ તે બાધાઁએ મારા ત્યાઁ સારા-માઠા પ્રસઁગે અચૂક હારજ થૈ જવુઁ જોઇએ. બાકી હુઁ કોઇને ઘેર સારા કે માઠા પ્રસઁગે ન પણ જાઉઁ. મારી પાસે એટલો સમજ જ નથી. તમારી પાસે સમય નથી અને તમે બીજાને મુદલ સમય આપી શકો તેમ નથી તો બીજુઁ કોઇ પણ તમને શુઁ કામ સમય આપે? સુખી માણસોએ કોઇ ને કોઇ પ્રસઁગે સગાઁસઁબઁધીકે મિત્રોને બસો પાઁચસો રૂપિયાની મદદ કરી હોય તો એમ માને છે કે તે માણસ આપણા તાબામાઁ આવી ગયો. સુખી માણસ પુછે છે, “એલા, અમે તને પૈસા આપીએ અને તુઁ અમને સમય પણ આપી ન શકે?” પણ પેલા માણસ મોઢેથી નહી તો પણ મનોમન એવો જવાબ આપે છે કે તમે જે પૈસા આપ્યા તે તમને પાછા આપી દઇશુઁ. તમે અમને કઁઇ સમય આપ્યો નથી એટલે અમે સમય આપીએ એવી આશા-અપેક્ષા કરો તે વાજબી નહી!
________________________________

મને એવુઁ લાગે છે કે ભાઇએ લખ્યુઁ છે એમ, “તે કદી પોતાની બહાર નીકળ્યા જ નથી. એ પોતાનામાઁ અને પોતાના વેપાર-ધઁધા કે વ્યવસાયમાઁ જ ગળાડુબ રહ્યા છે. તેમણે કદી બીજા કોઇ માણસમાઁ રસ જ લીધો જ નથી.” અને આવુઁ દરેક માનવી ના સારા વર્ષોમાઁ બનતુઁ હોય છે અને આખરે ધઁધો ધીરો પડે કે ઉઁમર થાય છે અને તેને લોકોની ખોટ સાલે છે અને એ ઘરના સભ્ય પોતાના કામમાઁ મશ્ગુલ બને છે અને સમય ફાળવી શકતા નથી. આથીજ માણસને એકલવાયુ લાગતુ હોય છે. આથીજ આપણે સમજવાનુ છે, મુજ વીતી તુજ વીતશે અને સમય કાઢી જ્યારે પણ શક્ય બને, ઘરના માણસો સાથે, વડિલની સાથે બે શબ્દ વાત કરવી, તેમને શુઁ કહેવુઁ છે સાઁભળવુ અને બને તો તેમની સાથે તમારી વાત શેર કરો. તેમને એકલવાયુઁ નહી લાગે. ઘાણાઁ લોકો એટલા કામમાઁ ડુબેલા રહે છે કે પતિ-પત્ની એકબીજા સાથે વાત પણ કરવાનો સમય નથી કે બાળકો સાથે પણ સમય પસાર નથી કરતા. એક સાથે થોડી પલ વિતાવવી જરુરી છે.

અને આને કહેવાય વાયબ્રંટ ગુજરાતના પ્રણેતા

2009-02-09T17:10:00.002+05:30

ઘણાઁ સમયથી અહીઁ બ્લોગ ના મૂકાયો પણ મને ખાત્રી છે કે Kidsfreesouls પર તમે ફોલો કરતા હશો.

નરેન્દ્ર મોદી વિષે અને વાયબ્રઁટ ગુજરાતની સફળતા પર વાઁચકોની ઇ-મેલ ગુજરાતની પ્રગતી ની પ્રશઁસા કરે છે. તેવોજ એક લેખ અહીઁ મુકેલ છે જે તમને વાઁચવો ગમશે અને ગુજરાતની જનતા શુઁ વિચારે છે તેની ઝાઁખી કરાવશે.

તમારી કોમેન્ટસ આવ્કાર્ય છે. તમે શુઁ વિચારો છો, જરૂર જાણાવશો.

અને આને કહેવાય વાયબ્રંટ ગુજરાતના પ્રણેતા
- કલા અમીન”તડ અને ફડ - (વીકેંડર સાપ્તાહિક)

પાઁચથી છ કરોડની વસતી જેમને જઁગી બહુમતીથી છેલ્લા 3 વખતથી ચૂટી કાઢે છે તેવા બહુર્મુખી, પતિભાશાળી, કર્તવ્યનિષ્ઠ, ઇમાનદાર, ગુજરાતના ગૌરવસમા, જેનુઁ દેશ અને પરદેશમાઁ ખુબજ માન છે - સનમાન છે, તેવાઁ મુખ્ય પ્રધાન મેળવવા ગુજરાત સદભાગી છે, એવાઁ આપણા લાડીલા ગુજરાતના નાથને ‘પોતાના કામો’ જનતા સુધી બરાબર પહોઁચતા કરવાની પૂરી તક તો લેવા દો. આજ સુધી કોઇ પણ “વડા પ્રધાન” જે નથી કરી શક્યા અને જેનો પર્યાય છે, ફ્ક્ત આપણા લોખઁડી પુરુષ સરદાર શ્રી વલ્લભભાઇ પટેલ અને આન્ધ્ર વાળા શ્રી ચઁદ્રાબાબુ નાયડુ.

આ સાથેજ તમે કહેશો કે ‘ભાઇસાબ, સરદાર પોતેજ લોખઁડી પુરુષ હતાઁ. પોતાની આસપાસ બ્લેક કમાન્ડોની જાળી ઉભી કરીને નહોતા ફરતા. તો, તેનો જવાબ પણ આપણી પાસે છે. અને તે છે, આપણા વડા પ્રધાન શ્રીમતી ઇન્દિરાજીનો અઁજામ. ના ભાઇ, એવા અઁજામ માટે આપણે તૈયાર નથી. જે સારુ કામ કરે, તેના દુશ્મનો તો હોયજ. વિઘ્નસઁતોષી તો હોયજ. સુર્ય સામે થૂકનારા તો ઘણા હોય, પણ તે થૂક કોની પર પડે, તે તો આપણે જાણીએજ છીએ.

હવે મુળ વાત પર આવીએ. એમણે શાસનની દોર પકડી પછી ગોધરાકાઁડ જેવો કમનસીબ બનાવ બની ગયો. જેના કારણે તેમના હીતશત્રુઓને તેમના માથે માછલા ધોવાની તક મળી ગઇ હતી. પણ, હાથ-કઁગનને આરસીની શી જરૂર! જેનો જવાબ દર વખતે યોજાતી ચૂટણીના પરિણામોજ આપી દે છે. વાઁકુ બોલનારા બધાય ચૂપ થઇ જાય છે. ચૂટણીના પ્રચાર વખતે, તેઓ શ્રી, જ્યારે ગુજરાતની બહાર જાય છે ત્યારે, ઘણાઁ લોકો એવુઁ બોલતા હોય છે કે, “ભાઇ ઘર બળતુઁ મુકીને પડોશીને ત્યાઁ આગ ઓલવવા શા માટે જાવ છો?”

“ઘરના ઘઁટી ચાટે અને ઉપાધ્યાયને આટો” એવુઁ આપણા મુખ્ય પ્રધાન શા માટે કરતા રહે છે. તમે જાણો છોને કે સારુ કામ કરવુઁ હોય તો માણસ પાસે સમજ સાથે સત્તા પણ જરૂરી છે. “ઉતર્યો અમલદાર કોડીનો” એટલે જો એમનો પક્ષ બહુમતી ના મેળવે તો તેમની સત્તા પાછી હાલકડોલક થઇ જાય અને પછી “આપણુઁ ગુજરાત” “મેગાસીટી ગુજરાત” એવા સુત્રને તેઓશ્રી ફળિભૂત કેવી રીતે કરી શકે? માટે, એ જે વખતે જે કરે તે ખુબજ જરૂરી હોય છે અને એ વખતે પણ તેઓશ્રી ગુજરાતને રેઢુઁ નથી મુકતા. ગુજરાતનુઁ હિત તો તેમના હૈયે વસેલુ છે. તેઓ સતત ગુજરાતની ગતિ વિધિ પર ધ્યાન રાખતા હોય છે, તેના સઁપર્કમાઁ રહેતા હોય છે.

અલગ અલગ રાજ્યોના મુખ્ય પ્રધાનો પર તેમના પ્રભુત્વની જરૂર છે જે તેમણે પુરી કરી છે અને કરતા રહે છે. આવા બાહોશ મુખ્ય પ્રધાન ગુજરાતને મળ્યા છે તો તેમની રીતે આગવી સૂઝ પ્રમાણે આડખીલી બન્યા વગર કામ કરવા દો.

“ વાયબ્રંટ ગુજરાત” આ શબ્દ પર હસવા વાળા લોકોને આ છેલ્લા 2009 ના વાયબ્રઁટ ગુજરાતની ગાથાએ તો ચૂપજ કરી દીધા છે. દેશની તેમજ પરદેશની મોટી મોટી હસ્તીઓ સર્વે શ્રી અનીલ અઁબાણી, સુનીલ મિત્તલ, રતન ટાટા, ઇત્યાદીએ, જેના ભરપેટ વખાણ કર્યા છે તો તેમાઁ કાઁઇક તો વજુદ હશેજને?એ લોકો કાઁઇ અમથા જ એવા વિધાન શા માટે કરે?

તો તેમેને તેમની રીતે કામ કરવા દો. હવનમાઁ હાડકા શા માટે નાઁખો છો? અને અત્યારે હિસાબ માઁગવાનો સમય નથી. ‘રોટલા ખાવને ભાઇ. રોટલા ઘડતી વખતે કેટલી વાર ટપટપ કર્યુઁ, તેનુઁ તમારે શુઁ કામ છે?” સાચુઁ કહેજો હોઁ....ગુજરાતનો નકશો બદલાઇ નથી ગયો?

તે હેઁ ભાઇ, કોઇ ખોટી વાત તો નથી કરીને? અને તમને એવુઁ લાગ્યુઁ હોય તો તમારી મરજી. મને જે લાગ્યુઁ તે મેઁ કહ્યુઁ અને તે મારી મરજી. હુઁ આપણાઁ એ ગુજરાતના તાજને લાખ લાખ સલામ કરુઁ છુઁ અને ભગવાનને પ્રાર્થના કરુઁ છુઁ કે “ગુજરાતનુઁ ભલુઁ ઇચ્છ્નાર અને કરનાર, આપણાઁ લાખેણા, લાડીલા મુખ્યપ્રધાનને દિર્ઘાયુ બક્ષે અને દિર્ઘકાળ સુધી ગુજરાતની જનતાને એમનો સથવારો સાઁપડે. જો જો પછી ગુજરાતનો ડઁકો પૂરી દુનિયામાઁ વાગશી.

- કલા અમીન

જે વધુ નાણાઁ ભેગાઁ કરે છે તે પોતાની જિઁદગીમાઁ માત્ર આળસનુઁ વાવેતર કરે છે

2008-10-04T18:56:00.001+05:30

જે વધુ નાણાઁ ભેગાઁ કરે છે તે પોતાની જિઁદગીમાઁ માત્ર આળસનુઁ વાવેતર કરે છે
ભૂપતભાઇ વડોદરિયા

અમેરિકામાઁ આજે ફરી મહાત્મા થોરોના જીવનમાઁ અને લાખાણોમાઁ નવી પેઢીને રસ જાગ્યો છે. ‘નવી દુનિયા’નો એ અનોખો ફિરસ્તો હતો. વધુ પૈસા, વધુ વૈભવ અને વધુ સગવડ માટે દોડી દોડીને થાકેલા માણસો થોરોની જિઁદગી તરફ પાછા વળે છે. થોરો ધૂની માણસ હતો. કેટલાકને ચક્રમ પણ લાગેલો પણ બહુ નક્કર માણસ હતો. એ પોતાની જિઁદગીનો સાચો માલિક હતો.

એક મિત્રે આમઁત્રણ મોક્લ્યુઁ. તેના જવાબમાઁ થોરોએ લખ્યુઁ : દોસ્ત, મારી જાત સાથેના મારા રોકાણો એટલા બાધા છે કે મારાથી નહિ અવાય. પોતાની જાત સાથેનાઁ રોકાણો! આજે માણસને એકલા પડતાઁ બીક લાગે છે. કઁટાળો આવે છે અને થોડીક વધુવાર માણસ એકલો પડી જાય તો તરત શેરીમાઁ કે વધુ આગળ જઇને વધુ મોટી ભીડમાઁ સોબતનુઁ સ્નાન કરવા માઁડે છે. પણ થોરોને પોતાની જાત સાથેનાઁ ખુબ રોકાણો છે, કેમકે તે સતત પોતાની જાતની સુધારણામાઁ રોકાયેલો છે. તેને કોઇ પણ કામ કુશળતાથી કરવુઁ ગમે છે. એને આવી કુશળતા પ્રાપ્ત કરવી છે પણ તે કારીગર તરીકેની પોતાની કામાણી વધારવા માટે નહીઁ. એને વધુ પૈસા કમાઇ લેવામા રસ નથી. ઇ.સ. 1845 માઁ થોરોની ઉઁમર 28 વર્ષની હશે. આ ઉઁમરે માણસ ઠરીઠામ થવાનુઁ વિચારે. કાઁઇક વાઁધો જમાવવામાઁ તલપાપડ થાય. પણ 28 વર્ષનો થોરો પાઁચ પાઉંન્ડની મૂડી સાથે, કોઇ સઁબઁધીની કુહાડી ઉછીની લઇને પોતાની જિઁદગીને એક નવા સાહસિક પ્રયોગ તરિકે અજમાવવા આગળ વધે છે. વોલ્ડન પોન્ડ પાસેના જઁગલમાઁ જાય છે. પોતાની ઝૂઁપડી બાઁધે છે અને મકાઇ બટેટાની ખેતીમાઁ લાગી જાય છે. થોરો ખેડૂત છે પણ શોખથી ખેડૂત બન્યો છે. એમ તો શોખથી એ ઘણુઁ બધુ બન્યો છે. તે પેન્સિલો બનાવે છે, તે લાકડા પણ ફાડે, લેખો પણ લખી નાઁખે. એને જાતજાતના કસબ શીખવાનો ઉમઁગ છે અને દરેક કામમાઁ તે પ્રવીણ બન્યો છે. પણ આવી કુશળતા તેને વધુને વધુ કમાણીના ભાગરૂપે જોઇતી નથી.

થોરોને કોઇ શિખામણ આપી બેસે. જુવાનીનુઁ રળેલુઁ અને પરોઢિયાનુઁ દળેલુઁ! જુવાન છો, થોડુઁ બરાબર કામાઇ લો, પછી નિરાઁતે જીવી શકાશે, પછી ઓળતાઁ જે પુરા કરવા હોય તે કરજો. પણ થોરો વધુ પૈસા ભેગા કરી લેવામાઁ કે કામાઇ લેવામાઁ માનતો નથી. તે તો સ્પષ્ટ કહે છે કે, ‘વધુ નાણાઁ ભેગા જે કરે છે તે પોતાની જિઁદગીમા માત્ર આળસનુઁ વાવેતર કરે છે. તમારી વાજબી જરૂરીયાતો કરતા તમારી પાસે વધુ નાણાઁ હશે ત્યારે તમારે શુઁ કરવાનાઁ? એકવાર જો તકલીફ વગળની સરળ-સલામત જિઁદગીનો ખ્યાલ મનમાઁ ઘૂસી ગયો તો તમે બરાબર જીવવાનુઁજ ભુલી જવાના! થોરો કહે છે કે, ‘મારી અફલાતૂન દફમવિધિની બાઁયધારી આપતી વીમાની પોલિસી જેવી જિઁદગી મને મઁજૂર નથી. મારે મન જિઁદગી એક સાહસ છે.’ રોજરોજનુઁ સાહસ. મારે આ જિઁદગી અને આ દુનિયા, આ ધરતી અને આ આકાશ બરાબર માણવા છે. જઁગલમાઁ કે ઝાડીમાઁ, કોઇ નદી કે ઝરણાઁ ના કાઁઠે થોરોને સાવ સાદુઁ, તાજુઁ પાણી અને તાજી હવા નશો ચઢાવે છે. તે ચા પણ પીતો નથી અને કોફી પણ પીતો નથે. તમાકુ પણ તેને જોઇતી નથે. મસ્તરામ જેવો માણસ છે.

તેને સગવડ કે શોખની, આ કે તે ચીજ ખરીદી લેવાની તલાવેલી નથી. થોરો કહે છે કે માણસે માની લીધેલાઁ જિઁદગીના ક્ષુલ્લક સુખો ખરિદવાઁ હુઁ મારી જિઁદગીનો કીઁમતી સરસામાન વેચી મારનારાઓમાઁનો એક નથી. તમે જ્યારે કોઇ ચીજ ખરીદો છો ત્યારે તમારી જિઁદગીનો એક નાનો ટુકડો પણ વેચી બેસો છો. જિઁદગી એક મોટા લાલઘૂમ તડબુચ જેવી છે. માણસો એક નજીવી સગવડની ચીજ માટે તડબુચની મોટી ડગરીજ વેચી મારે છે અને પછી પસ્તાય છે. સગવડની એક ચીજ ખરીદો છો ત્યારે તમે જોઇ શકતા નથી કે તમારી જિઁદગીના દડામાઁથી કેટલાઁ બધા સ્વાસના દોરા તમારે તેની પર વીઁટવા પડ્યા છે.

થોરો આત્માસુધારણામાઁ રચ્યો પચ્યો રહે છે. તે પોતાના કામમાઁ જ મશગૂલ છે પણ તે આખી દુનિયાને ભૂલી જઇને પોતાના આત્મકલ્યાણમાઁ ડૂબી ગયેલો એકલપેટ્ટો માણસ નથી. એ તો પોતાની જિઁદગીનો એક નમૂનો બનાવી રહ્યો છે પણ સાથે સાથે તે બીજા માણસોને રસ્તો પણ ચીઁધી રહયો છે. બીજા માણસોના દુખ દર્દ ને વિટઁબણામાઁ તે ભાગીદાર બને છે. તે કહે છે કે આ પ્રૂથ્વી પર માણસની જિઁદગી એક હાડમારી નથી. તમે ધારો તો તેને વાજબી કિઁમતે એક શોખની સફર બાનાવી શકો છો.

આપણાઁ રાષ્ટ્રપિતા માહાત્મા ગાઁધીને પ્રભાવિત કરનાર હેનરી ડેવિડ થોરો, મેસેચ્યુયેટ્સ - કોનકોર્ડમાઁ થોરો ઇ.સ. 1817 ની 12 જુલાઇએ જન્મ્યો હતો. 45 વર્ષની ઉઁમરે ઇ.સ. 1862 માઁ તે મે મહિનાની 6 તારીખે મ્રૂત્યુઁ પામ્યો. 45 વર્ષમાઁ તે કેટલુઁ બધુ જીવ્યો - સાર્થક રીતે!
********************************************
આ એક ખુબજ સમજ આપે તેવો લેખ છે જે મારા સમભાવ આર્ચાઇવમાઁથી (2001), ઉનીકોડમાઁ ટાઇપ કરીને મુકેલ છે. જિઁદગીની ભાઁગદોડ હવે આવશ્યક માણસે બનાવી દીધી છે ત્યારે આ લેખ કોઇ અણસાર કરે છે.

મારે વાતચીત કરવી છે!

2008-06-26T16:04:00.003+05:30

મારે વાતચીત કરવી છે!
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

જર્મન ફિલસૂફ નિત્સી લગ્નને એક લાઁબી વાતચીત કહી છે. લગ્ન શુઁ કામ, જીવન ખુદ એક લાઁબી વાતચીત નથી? એક સ્ત્રી અને એક પુરુષ દિવસ-રાત સાથે રહે તો એકબીજા સાથે વાતચીત કર્યા વગર તોઅ જીવી જ ના શકે. જ્યાઁ વાતચીત ઓછી કે નહીઁવત હશે ત્યાઁ તરત બઁનેને ગૂઁગળામણ જેવુઁ લાગશે અને એમની એ ગૂઁગળામણ બીજાઓને પણ દેખાયા વગ નહીઁ રહે.

પશ્ર્ચિમના સુખી મનાતા દેશોમાઁ પરિણીત સ્ત્રી-પુરુષો અને એમનાઁ સઁતાનોમાઁ આટલુઁ બધુઁ ડિપ્રેશન - મનની મઁદી હોવાનુઁ કારણ એકજ માનવામાઁ આવે છે કે ત્યાઁ ઝાઝી વાતચીત નથી. સઁવાદ નથી! કામકાજ સિવાયની વાત જ નહીઁ. લાઇફ ઇઝ બિઝ્નેસ! બિઝનેસ ઇઝ બિઝનેસ! લવ ઇઝ ઓલ્સો બિઝનસ! પણ વાણીના અભિષેક વિના તો પ્રેમની માત્ર મૂઁગી મૂઁગી ચેષ્ટા પણ શોભાવિહીન બની જવાનુઁ જોખમ રહે છે. પુરુષને કાઁઇક કહેવુઁ છે, સ્ત્રીને કાઁઇ કહેવુઁ છે, બાળકને પણ કાઁઇક કહેવુઁ છે. જ્યાઁ વાતચીત છે, કહેનારા અને સાઁભળનારા મોજુદ છે. ત્યાઁ ગૂઁગળામણ ઓછી હોય છે. આવાઁ કુટુઁબોમાઁ બીજા જે કાઁઇ સુખદુ:ખ હોય તે, વાતાવરણમાઁ ગૂઁગળામણ નહીઁ હોય. એકાઁતની આ અકળામણ હકીકતે જીવનરસની પ્યાસ છે - માણસની માણસ માટેની ભૂખ છે.

એ વાત સાચી કે વાણીના અઁત: સ્ત્રોતનાઁ તળ તાજાઁ કરવા માટે મૌનની જરૂર પડે છે. વાણીની શુદ્વિ અને સમૂદ્વિ માટે મૌન આવશ્યક છે. પણ વાણીનો પાર પામી ગયેલા માટે આવુઁ મૌન અમુલ્ય - સામાન્ય માનવીઓ માટે તો વાતચીત કોઇ વિકલ્પ જ નથી. વાતચીતનો અર્થ પણ માત્ર બોલબોલ કર્યા કરવુઁ એવો સઁકુચિત બનાવી દેવાનો નથી. માણસની માણસ સાથીની સગાઇના એક સઁવાદ રૂપે જ તેનુઁ ખરુઁ મહત્વ છે.
માણસ માણસની સાથે ખુલ્લા દિલે સઁવાદ કરે તો તેનો સૌથી મોટો લાભ એ છે કે તે પોતે જ પોતાની જાતને વધુ સારી રીતે સમજવાની કોશિશ કરી શકે છે અને તેનુઁ મન પણ હળવુઁ થાય છે. કેટલા બધા માણસો, પોતાને વિષે બીજા શુઁ અભિપ્રાય બાઁધશે એ બીકે સઁકોચવશ પોતાના મોઁને સીવીને બેસી જાય છે. નહીઁ કહેલી વાતો હૃદય ઉપર બોજ બની જાય છે. પછી અઁદર આ રીતે જમા થયેલી વરાળથી કોઇ વાર ઉપરનુઁ ઢાઁકણ ફાટે છે અને એમની વાણીના એ વિસ્ફોટ, ઉશ્કેરાટ અને આક્રમકતાથી સાઁભળનારા દઁગ થઇ જાય છે. અરે, આટલા શાઁત, ઓછાબોલા માણસને આ એકાએક શુઁ થઇ ગયુઁ?

માણસ મૂઁગો જ રહે તો તેને મૂઁઝારો થાય. તેને મોઁ ખોલ્યા વગર ચાલતુઁ નથી અને દિલ ખોલ્યા વિના પણ ચાલતુઁ નથી. તેને વાત કરવા માટે પણ કોઇક ઠેકાણુઁ જોઇએ છે. તમે કોઇ મનોચિકિત્સક કે જનરલ પ્રેક્ટિસ કરતા ડોક્ટરને પણ પૂછશો તો તે તમને કહેશે કે દર્દીઓ તરીકે તેમની સમક્ષ આવતા માણસો કઁઇક કહેવા આવ્યા હોય છે. ઘણાઁ કેસમાઁ તો કોઇ ગઁભીર રોગ નથી હોતો - મનની ગૂઁગળામણ હોય છે - પોતાની વાત સાઁભળે તેવા બે કાનનો ખપ તેમને હોય છે. કોઇ કોઇની પીડા તો લઇ શકતુઁ નથી પણ પોતાની પીડા કોઇક સાઁભળે તો જાણે એનાથી પણ કાઁઇક રાહત થતી હોય છે. જનરલ પ્રેક્ટિસ કરતા કોઇ ડોક્ટર પાસે જતા દર્દીઓને તેમની તકલીફ ની વાત કરતાઁ તમે સાઁભળશો તો તમને તાજુબી થશે કે તેમાઁ શારીરિક પીડાની ખરેખરી વિગત કરતાઁ ઘણુઁ વિશેષ તેઓ કહ્યા વિના રહી શકતા નથી !

એક સિત્તેર વર્ષનાઁ સઁબઁધી અમદાવાદમાઁ વર્ષોથી રહેતા તેમના સુખી શ્રિમઁત પુત્રને ઘેર રહેવા આવ્યા. પુત્રે વ્રૂદ્વ પિતાને કહ્યુઁ : બાપુ, હવે વતનમાઁ તમારે શુઁ કામ છે? આપણે ત્યાઁ શો વહિવટ કરવાનો છે? તમે અહીઁજ રહી જાઓને. નહીઁતર પણ વતનમાઁ તમે શુઁ કરો છો? કઁઇ કરવાનુઁ તો છે જ નહીઁ !

દીકરાની લાગણીને માન આપીને એ પિતા થોડા દહાડા રોકાયા - મૂઁગા રહ્યા. પછી એક દિવસ તેમણે પુત્રને વિનઁતીના સુરે કહ્યુઁ, ભાઇ, હવે જાઉ ! તુઁ મને જવા દે. મારી કોઇ ચિઁતા કરીશ નહીઁ. તબિયત બગડશે અગર બીજી કાઁઇ વાત હશે તો હુઁ તને તરત જ જાણ કરીશ.

પુત્રને પિતાનો આવો અચાનક નિર્ણય સમજાયો નહીઁ. પુત્રે પુછ્યુઁ, પણ બાપુ, અહીઁ તમને અગવડ શી છે? આપણા વતનના ગામમાઁ એવી સગવડ શુઁ છે કે જે સગવડ તમને અહીઁ નથી? અહીઁ તમને આ ગમે તેવુઁ શુઁ કારણ છે? એવુઁ કાઁઇ હોય તો મને કહો તો આપણે તેનો ઇલાજ કરીઇ.

પિતાએ કહ્યુઁ, ભાઇ, આપણા વતનના ગામમાઁ ખાસ કાઁઇ સગવડ નથી અને અહીઁ તારે ઘેર તો બસ બધી સગવડો જ છે. પણ મારે માટે અહીઁ એક મોટી અગવડ છે. અહીઁ મારી ઉઁમરનુઁ કોઇ નથી. વતનમાઁ મારે વાત કરવાનાઁ બે-ચાર ઠેકાણાઁ છે. એટલે મારે ત્યાઁ જવુઁ છે. મને ત્યાઁ જ ગમે છે. પુત્રની રજા લઇને એ પિતા વતન જતા રહ્યા.
_________________________________________________
વાતચીત કરવાનુઁ મન દરેકને હોય છે. મને ખ્યાલ છે કે ઘણાઁ એવા મા-બાપ અહીઁ રહે છે કે તેમના એકના એક સઁતાન પરદેશ ઘર વસાવીને રહે છે અને તેઓ અહીઁ દેશમાઁ રહી સમય પસાર કરે છે. એક NRI Parents ની ક્લબ પણ છે જેઓ અનેક વખત પ્રોગ્રામ ગોઠવે છે અને બહાર જમવા પણ સાથે જાય છે. ઘણાઁ મા-બાપ દીકરાના સુખમાઁજ તેમનુઁ હિત જોતા હોય છે પણ તેમના દિલના બે શબ્દ કોઇને કહેવાની તેમને ઇચ્છા હોય છે. ઘણાઁ લોકો કલાકો સુધી દરરોજ અથવા જ્યારે સમય મળે પરદેશ રહેતા સ્વજનો સાથે વાતો કરે છે.

કહે છે અ મેન ઇઝ અ સોશિયલ અનીમલ ! નેટ પર વધુ પ્રચલિત સોશિયલ નેટવર્ક્સ છે અને ચેટ એપલીકેશન જેમકે સ્કાઇપ, જી-ટોક, યાહુ, એમ.એસ.એન - અને હા, જ્યારે હુઁ મળેલા ઇમેલ દ્વારા કવિતા કે બીજા બ્લોગ પર જોવુઁ છુઁ તો કોમેન્ટસમાઁ લોકોના લખાણ વાઁચુ છુઁ તો સમજાય છે કે પીપલ વોંન્ટ ટુ ટોક એંન્ડ વોન્ટ ટુ ઓપાઇન ધ્યાર વોઇસ!

જહોજલાલી હોય, લીલી વાડી હોય અને બધી સગવડ હોય - સુખ:શાઁતિ હોય પણ જો કોઇ સાથે બેસીને વાત કરનાર ના હોય તો તે માણસની જિઁદગી ચાર દિવાલમાઁ કાળ જેવી લાગે! અને જે વાત કરે છે પણ ખુલ્લા દિલે પોતાના દિલની વાત નથી કહી શક્તા કે સઁકોચ રાખે છે તે અઁદરથી ઘુઁટાય છે અને દિલની વાત દિલમાઁ રાખી ગૂઁગળામણ અનુભવે છે અને દુ:ખી થાય છે. ભાઇનો લેખ વિચાર માઁગી લે તેવો છે!

- ઇલાક્ષી પટેલ

લાગણીના સઁબઁધો ખુબજ યાદગાર રહે છે

2008-02-20T15:04:00.004+05:30

લાગણીના સઁબઁધો ખુબજ યાદગાર રહે છે
-ભુપતભાઇ વડોદરિયા

આપણે જાણે અજાણે લાગણીના, પ્રેમના વ્યવહારમાઁ રૂપિયાને દોડતો કરી દીધો છે અને એમ કરીને લાગણીના લીલાકઁચન વનનો સોથ વાળી દીધો છે. લીલાઁ વન કપાય છે ત્યારે તો કઁઇક અવાજ પણ થાય છે. પણ અહીઁ તો આવો કોઇ અવાજ કાને પડતો જ નથી. માત્ર રૂપિયો જ ખણખણતો હોય છે.

તમે ઓફિસે કે કારખાને જવા નીક્ળો છો ત્યારે તમારુઁ બાળક તમને કહે છે કે, પપ્પા, સાઁજે આવો ત્યારે મારા માટે ચીકી લેતા આવશો? લાવશો ને? તમે હા પાડો. તમે સાઁજે ચાર આનાની ચીકી ને બદલે કદાચ રૂપિયો આપો તો પણ બાળક ખુશ નહીઁ થાય, કેમ કે તમે તેની ઇચ્છાની વસ્તુ લાવ્યા ન હતા. સ્નેહના વિકલ્પ રૂપે આપણે સિક્કા વાપરીઇ છીએ. આપણે ત્યારે ભૂલી જઇએ છીએ કે આ બઁને અલગ ચલણો છે અને તેની અદલાબદલી થઇ શક્તી નથી. તેથીજ યાદ રાખવુઁ જરૂરી બને છે કે માણસની જિઁદગી સ્નેહનાઁ જળ શોધતા મ્રૂગલાની અનઁત યાત્રા જેવી છે. એ પ્રેમ ઝઁખે છે અને પ્રેમ શોધે છે. એને પ્રેમ આપવો પણ છે અને પ્રેમ લેવો પણ છે. પણ હવે આપણે પ્રેમ આપી શકતા નથી. હા, રોકડો ચાર્જ ચૂકવવાની તૈયારી છે. આજે આપણે લાગણીનુઁ ચલણ કરવા માઁડ્યુઁ છે, અને રોકડા રૂપિયાનો વ્યવહાર બુલઁદ બનાવી દીધો છે. કોઇના જન્મદિને, લગ્નપ્રસઁગે ખાસ અવસરે કઁઇ આપવાનુઁ મન થાય ત્યારે આપણે સ્નેહના વ્યવહારનુઁ કોઇ સાધન શોધી શકતા નથી. શુઁ આપવુઁ? ઇંડિપેન, ઘડિયાળ, કપડુઁ? પરઁતુ એ બધુઁ તોઅ તેની પાસે હોયજ ને! એટલે આપણે રૂપિયા આપીએ છીએ. પણ રોકડાને બદલે વ્યક્તિને ગમતી ચીજ કોઇક સ્નેહીજનના હાથે લાગણીથી નીતરતી સામે આવે ત્યારે તેનો આનઁદ ઓરજ હોય છે. દુર બેઠેલી માને માટે સાદો સાડલો પસઁદ કરતાઁ આપણને કઁટાળો આવે છે, મોકલો રોકડા રૂપિય! બાપાએ ગામડેથી દવા મઁગાવી છે. આપણે ગણતરીબાજ મગજ ત્રિરાશી મુકવા માઁડે છે - શુઁ આ બધી દવા ત્યાઁ નથી મળતી એમ? બધીજ મળે છે. મોકલો રોકડા રૂપિયા. આપણે જાણે અજાણે લાગણીના, પ્રેમના વ્યવહારમાઁ રૂપિયાને દોડતો કરી દીધો છે અને એમ કરીને લાગણીના લીલાકઁચન વનનો સોથ વાળી દીધો છે. લીલાઁ વન કપાય છે ત્યારે તો કઁઇક અવાજ પણ થાય છે. પણ અહીઁ તો આવો કોઇ અવાજ કાને પડતોજ નથી. માત્ર રૂપિયોજ ખણખણતો હોય છે. ખાટલે પડેલા પિતા તમારી ચાકરી માગે ત્યારે તમે જાતે જવાને બદલે મની ઓર્ડર સાથે પોસ્ટમેનને પહોઁચાદી દો છો. તમે નાના હતા ત્યારે ચાર પગે ઘોડો થનારો પિતા આજે અશ્કત બનતાઁ તમારો ઉષ્માભ્રર્યો હાથ પોતાના કપાળે મૂકવા માગે છે. પણ તમને એ બચપણ યાદ નથી. આપણો જીવ કુટુઁબજીવનની ગઁગોત્રીથી દુર નીકળી જઇને ચલણી નોટોના કાગળની હોડીઓ ચલાવવામાઁ ગુઁથાઇ ગયો છે. એ વાત ખરી છે કે ધન વિના ચાલતુઁ નથી - આપણા પ્રાચીનો બિચારા એટલેજ કહી ગયા છે કે, ‘વસુ વિના નર પશુઁ’ પણ વસુ કહેતા લક્ષ્મીકે ધન, કઁઇ તમામ ભૂખની કામધેનુ નથી. એ આપણે ભૂલી ગયા છીએ. ઘણા બધા નિર્લજ્જ ઠઁડા વ્યવહારોને આપણે ચલણી નોટોમાઁ વીઁટવા માઁડ્યા છીએ. તમારી તરસ જ્યારે ઠઁડા પાણીનો પ્યાલો શોધતી હોય ત્યારે તમને કોઇ ડાઇનિઁગ કલ્બનુઁ કાર્ડ તમારા હાથમા મુકે તો કેવુઁ લાગે? કોઇ લાગણી માગે ને તમે રૂપિયા પરખાવી દો ત્યારે સામા માણસને એવુઁજ લાગે છે. પરઁતુ ધનને તમામ વ્યવહારોનો મઁત્ર બનાવવાની જરૂર નથી! જીવનનો બધોજ વ્યવહાર રોકડાના હિસાબે ના મૂલવશો. જ્યાઁ લાગણીનુઁ ચલણ છે ત્યાઁ નગદ સિક્કા ચાલતા નથી. પિતાએ સગા હાથે છોલીને ખવડાવેલી શેરડીનો રસ બાળકના જીવનમાઁ ઉતરે છે અને મહોરે છે. પતિએ સઁભારીને પત્નિને આપેલી વેણી દાઁપત્યજીવનમાઁ મેઘધનુષની શોભા મૂકી જાય છે. નોટોના નઁબર યાર નથી રહેતા, લાગણીની થોડીક પળો જિઁદગીભર હ્રદયમાઁ તરઁગો જગાડ્યા કરે છે.
_______________________________
રૂપિયાના ખણખણાત કરતા લાગણીના સઁબઁધો ખુબજ યાદગાર રહે છે અને તે લાગણીની હુઁફ સદા જિઁદગીભર હ્રદયમાઁ તરઁગો જગાડ્યા કરે છે. ખરુઁ! દરેકે સમજવા જેવો લેખ. ખાસ કરીને જ્યારે પિતા લીલીવાડી મુકીને જવાની તૈયારી કરતા હોય, ત્યારે ખાસ કરીને ઘરની દરેક વ્યક્તી, સગાસઁબઁધી પાસે તે માત્ર લાગણીની આસ રાખે છે કે તેમના સાથે કોઇ બે શબ્દ વાત કરે, તેમના માટે સમય કાઢે અને પ્રેમથી બે મીઁઠા શબ્દ ની આપ લે કરે કે પછી ભૂતકાળના યાદગાર સઁસ્મરણો ને યાદ કરી સઁતોષનો એક આનઁદ લે. બાકી, પૈસો ખણખણે અને માનવી ખુદ મા-બાપને ભૂલી એવો ખોવાઇ જાય કે તેમના ગયા બાદ સમજાય અને ખોટ લાગે! ખરેખર, જીવનનો બધોજ વ્યવહાર રોકડાના હિસાબે ના મૂલવશો. જ્યાઁ લાગણીનુઁ ચલણ છે ત્યાઁ નગદ સિક્કા ચાલતા નથી!!!

- ઇલાક્ષી પટેલ

સારા માણસ માટે આ સઁસારમાઁ બહુ થોડી જગ્યા છે

2007-10-31T12:59:00.000+05:30

સારા માણસ માટે આ સઁસારમાઁ બહુ થોડી જગ્યા છે
-ભુપતભાઇ વડોદરિયા

આપણે મોટાભાગે પરીક્ષામાં પાસ-નાપાસના આધારે વિદ્યાનું મૂલ્યાંકન કરીએ છીએ. આપણે જોવું છે કે માણસ માત્ર મેટ્રીક પાસ હોય પણ એણે ગ્રેજ્યુએટ પણ બાજુએ રહી જાય એવી વિદ્યા સંપન્ન કરી હોય. દેશના નેતાઓ પર નજર કરીએ તો એ લોકોએ ભણવામાં મોટી સિદ્ધિ મેળવી ન હતી. પણ જિંદગીની પરીક્ષામાં કોઈપણ ડિગ્રીને આંટી દે તેવી વિદ્યા હાંસલ કરી હતી.

મહત્ત્વ ડિગ્રીનું નથી પણ વિદ્યાને માટે તમે શું પ્રાપ્ત કર્યું તેનું છે. માણસ ખૂબ ઓછી ડિગ્રી ધરાવતો હોય પણ એનો પોતાનો જ્ઞાનનો કોશ બહુ વિશેષ હોય એમ બને છે. દુનિયાના મોટા માણસો માત્ર ડિગ્રીના આધારે નહીં પણ તેમણે જાતે જે વિદ્યા પ્રાપ્ત કરી તેના આધારે આગળ વધ્યા. મહાત્મા ગાંધી કોલેજની દૃષ્ટિએ બહુ બાહોશ વિદ્યાર્થી ન હતા. પણ એમણે જિંદગીની કિતાબમાંથી જે સંપન્ન કર્યું એ કોઈપણ ડિગ્રીને ટપી જાય એવું હતું.

આપણા દેશના મોટા નેતાઓએ જે કાંઈ હાંસલ કર્યુ એ એમની પોતાની સંપત્તિ હતી, નહી કે કોઈ કોલેજ કે યુનિવર્સિટીની ડિગ્રીના આધારે હતી. એમણે ડિગ્રી માટે શું કર્યુ એ મહત્ત્વનું નથી. પણ તેમણે જીવનની ખુલ્લી કિતાબમાંથી કેટલું ગ્રહણ કર્યુ તે જ મહત્ત્વનું છે.

માત્ર ભારતના જ નહીં પરંતુ વિશ્વના પણ મોટા માણસોની સિદ્ધિઓ ડિગ્રી આધારિત ન હતી, તેઓ સામાન્ય કક્ષાના વિદ્યાર્થી હતા. બ્રિટનના મહાન વડાપ્રધાન સ્વ. વિન્સ્ટન ચર્ચિલનો દાખલો આનું એક સારું ઉદાહરણ છે. તેઓ શાળા-કોલેજના અભ્યાસ દરમિયાન કંઈ બાહોશ વિદ્યાર્થી હોય તેમ બહાર આવ્યું ન હતું. હકિકતે તેઓએ પોતે કબૂલ્યું છે કે તેઓ છેલ્લી પાટલી પર બેસનારા વિદ્યાર્થી હતા અને તેથી જ તેઓ વડાપ્રધાન બન્યા પછી જ્યારે એક શાળાની મુલાકાતે ગયા ત્યારે તેમણે વર્ગની મુલાકાત લીધી. તેમણે પ્રથમ પાટલી પર બેઠેલાને બદલે છેલ્લી પાટલી પર બેઠેલા વિદ્યાર્થીને ઊભો કરીને કહ્યું ઃ હું પણ તારી જેમ છેલ્લી પાટલી પર જ બેસતો હતો.

જિંદગીની કિતાબમાં કોઈ મહત્ત્વની ડિગ્રીઓ ન હોવા છતાં સિદ્ધિના સોપાનો સર કરનારા આપણા દેશમાં પણ અનેક પડેલ છે. સ્વ. નાનજી કાળીદાસ અને સ્વ.ધીરુભાઈ અંબાણી આના ઉત્તમ ઉદાહરણો છે. નાનજીભાઈ પાસે કોઈ મહત્ત્વની ડિગ્રી ન હતી. વળી તેઓ કોઈ મોટા શહેરમાં પણ ન હતા અને તેથી સવલતો પણ મેળવી શક્યા ન હતા. છતાં સ્વબળે આગળ વધ્યા, વિદેશ ગયા, સંપતિ અર્થ અને અનેકને પોતાના કાર્યમાં સામેલ કર્યા.

આ જ રીતે સ્વ. ધીરુભાઈ અંબાણી પણ એક સામાન્ય શિક્ષકના પુત્ર હતા. મેટ્રીકમાં નપાસ થયા હતા. શાળાના અભ્યાસમાં તેઓ ખાસ કંઈ બાહોશ ન હતા. તેઓનું ગણિત પણ કાચું હતું. છતાં કમાવા માટે વિદેશ ગયા અને પેટ્રોલપંપ પર નોકરી કરતાં કરતાં આગળ વધ્યા અને ભારતમાં આવી પોતાનો ઉદ્યોગ સ્થાપ્યો અને સ્વબળે અબજોપતિ બન્યા. તેઓએ પોતાને મળેલા ઓછા શિક્ષણને ક્યારેય દોષ ન દીધો પણ પોતાની કાબેલિયતથી આગળ વધ્યા.

બીજા બધા વ્યવસાયોમાઁ વ્યવસાય કરનારને આવક થાય છે અને ગમે તેટલી મહેનત છતાઁ કશુઁ મળે જ નહીઁ એવુઁ બીજા વ્યવસાયોમાઁ બનતુઁ નથી. માત્ર શિક્ષકનો ધઁધોજ એવો છે કે કહેવાય સાહેબ પણ એક કારકુન જેટલુઁ પણ મહત્વ નહી.
શાળામાઁથી નિવૂત થયેલા એક મુખ્ય શિક્ષકે જ્યારે તેમને સન્માનવા માટે જુના વિદ્યાર્થીઓની એક બેઠક બોલાવવાનુઁ નક્કી થયુઁ ત્યારે તેમને માનપાત્રમાઁ શુઁ લખવુઁ તેની ચર્ચા ચાલી. કેટલાક વિદ્યાર્થીઓએ તેમનો પ્રેમાળ સ્વભાવ અને વિદ્યાર્થીઓએ ને મદદરૂપ થવાની તત્પરતાની વાત કરી. માનપાત્રની બેઠકમાઁ વિદ્યાર્થીઓએ ખૂબ પ્રશઁસા કરી અને એમ પણ કહ્યુઁ કે આવા સારા શિક્ષક આવ્યા નથી. પ્રશઁસા તો સૌએ કરી પણ એમને ભેટ સોગાદો આપી નહી. શિક્ષક પોતના ઘરે ગયા ત્યારે એમના કુટુઁબીજનોએ એમને કહ્યુઁ, “ત્રીસ બત્રીસ વર્ષની તમારી ગુલામીમાઁ તમને શુઁ મળ્યુઁ? એક રીતે કહીએ તો તમે તો મુખ્ય શિક્ષક હોવાથી સારા પૈસા મળે એવુઁ ટ્યુશન પણ કરી શક્યા નહીઁ. “ જે વિદ્યાર્થીઓ ગરીબ હતા એમને શક્ય તેટલી બધી મદદ કરી પણ બદલામાઁ એમને કશુઁ મળ્યુઁ નહીઁ. કશુઁ મળ્યુઁ નહીઁ એ તો ઠીક પણ તેમણે તપાસેલાઁ પેપરોમાઁ માર્કસ મુકવામાઁ તેમણે પક્ષાપક્ષી કરી હોય એવી છાપ કેટલાકે ઉભી કરી. એ મુખ્ય શિક્ષકનાઁ પત્ની અને કુટુઁબીજનોએ તેમને કહ્યુઁ કે તમને તો કશુઁ મળ્યુઁ નહી. સાચુઁ કહીએ તો તમારા કેટલાક વિદ્યાર્થીઓએ થોડાઁ ફળ અને શાકભાજી આપ્યાઁ. તમને એમ નથી લાગતુઁ કે મુખ્ય શિક્ષક કરતાઁ નીચી પાયરીની કોઇ નોકરી વધુ ફાયદાકારક પુરવાર થઇ હોત. એમણે પરીક્ષામાઁ પેપરો ઉદારતાથી તપાસીને જે ખરેખર પાસ થતા હતા તેમને પાસ કર્યા પણ આ માટે કશો યશ મળવાને બદલે કેટ્લાકે એવી વાત ચલાવી કે ભલા દેખાતા માસ્તર સાહેબે જે વિદ્યાર્થીને પાસ કર્યા તેમના વાલી પાસેથી રોકડા રૂપિયા લીધા છે. આ બધી વાતો એમને કાને આવી ત્યારે શિક્ષક્ને ખુબ દુ:ખ થયુઁ અને મિત્રોને એમણે કહ્યુઁ કે મુખ્ય શિક્ષક કરતાઁ શાળામાઁ હેડક્લાર્ક હોત તો કઁઇક મળ્યુઁ હોત. લાઁબા વખતની નોકરી પછી એમને થયુઁ કે કઁઇ બીજુઁ કામ કર્યુ હોત તો કઁઇક તો પ્રાપ્ત થયુઁ હોત. એમણે તપાસેલાઁ કેટલાઁક પેપર શઁકા કરીને તપાસવામાઁ આવ્યા પણ તેમાઁ વાઁધાજનક કશુઁ ન મળ્યુઁ.

મુખ્ય શિક્ષકની કરુણતા એ હતી કે શાળામાઁ ભણતી એક વિધ્યાર્થીનીને સારા મર્ક્સ મળ્યા ત્યારે મુખ્ય શિક્ષક સામે એવો આક્ષેપ થયો કે સારા માર્કે પાસ થયેલી કન્યા સાથે તેમને કોઇ મીઠો સઁબઁધ છે. તેમણે ખુલાસો કર્યો કે એ તો મારી દીકરી જેવી છે ત્યારે વાઁકદેખા લોકોએ કહ્યુઁ કે આજે જુવાન છોકરીને કોઇ દીકરી-બીકરી માનતુઁ નથી અને એની જુવાનીનો લાભ લેવાની કોશિશ થાય છે. મુખ્ય શિક્ષકને પહેલીવાર જ દુ:ખ સાથે ભાન થયુઁ કે શિક્ષણના વ્યવ્સાયમાઁ પણ સારા માણસ માટે કોઇ યશ નથી. આ બધી ઘટનાઓને કારણે શિક્ષકને ખુબ દુ:ખ થયુઁ કે પોતાના વ્યવસાય ઉપર જ વૈરાગ્ય આવી ગયો. એક સમય એવો હતો જ્યારે બાળકોના વાલીઓ આવી માન આપતા, પણ એવુઁ લાગ્યુઁ કે એમને કોઇ ખાસ માનની નજરે જોતુઁ નથી. એમને પ્રશ્ન થયો કે એક રતીભાર માન હોય એવો શુઁ કોઇ વ્યવસાય નહીઁ હોય? બીજા બધા વ્યવ્સાયોમાઁ વ્યવ્સાય કરનારને આવક થાય છે અને ગમે તેટલી મહેનત છતાઁ કશુઁ મળે નહીઁ એવુઁ બીજા વ્યવ્સાયોમાઁ બનતુઁ નથી. માત્ર શિક્ષકનો ધઁધોજ એવો છે કે કહેવાય સાહેબ પણ એક કારકુન જેટલુઁ પણ મહત્વ નહીઁ. શિક્ષક કરતાઁ તો કોઇ સરકારી કચેરીમાઁ કારકુન થવુઁ સારુઁ. ખુલ્લેઆમ લાઁચ લે અને છતાઁ કોઇ તેની નિઁદા કરે નહી. કોઇ કોઇ વાર તો આવુઁ લાગે છે કે નોકરીમાઁ જેમને પૈસા ખાતાઁ આવડતા હોય તે રીતસર પૈસા ખાય છે અને એ હકીકત છે કે ભ્રસ્ટાચારના આરોપસર જે કોઇ પકડાયા તે બધા લાગવગથી માનભેર છૂટી ગયા. કોઇ કોઇ વાર મુખ્ય શિક્ષકને પ્રશ્ન થયો કે આ દુનિયામાઁ સારા માણસ માટે સારપ જેવુઁ કાઁ છે ખરુઁ? શિક્ષક જ્યારે નિવૂત થયા ત્યારે શાળાના શિક્ષકો - વિધ્યાર્થીઓએ જે માનપત્ર આપ્યુઁ એમાઁ માન જેવુઁ કશુઁ હતુઁ નહી. શિક્ષકને લાગ્યુઁ કે સારા માણસ માટે આ સઁસારમાઁ બહુ થોડી જગ્યા છે.

********************

શિક્ષકનો ધર્મ સમજનાર શિક્ષક હવે દિવો લઇને શોધવા પડે છે. પૈસા કોઇપણ વ્યવસાયમા જેટલા બને તેટલા વધારે કમાવવાની મહેછા બધાને હોય છે. શિક્ષક પણ એક વ્યવ્સાયમાઁ છે અને તેની પણ એટલીજ જરુરિયાતો હોય છે જે અન્ય ક્ષેત્રમાઁ કામ કરનારાની હોય છે. ફર્ક એટલો છે કે ‘સઁતોષ’ એજ મહા સુખ છે - જે મળે અને તેનાથી નભાવીને સઁતોષ માનવાનુઁ માનવીએ છોડી દીધુ છે. મટીરીયલ વર્લડ તરફ નજર છે. ટેક જમાનામાઁ સારુ લેપ-ટોપ, કોમ્પ્યુટર, આઇ પોડ, સારો ટી.વી., ડી.વી.ડી., ઓવન, વોશીઁગ મશીન, ફ્રીઝ, એ.સી. , મોબાઇલ, બઁગલો, ગાડી, વિગેરે અનેક પ્રલોભન હોય છે અને જરુરિયાત પણ હોય છે. છેવટે મહત્વકાઁક્ષી થવુઁ ખોટુ નથી - ડ્રીમ બીગ એંડ યુ કેન ડુ ઇટ. આઇ ફોન જેવો મોબાઇલ મળે તો કોણ ના લોભાય - ખરેખર તો કહીએ તો શિક્ષક પોતાની ફરજ સમજીને પોતાનુઁ કર્તવ્ય પર લક્ષ રાખે અને કોઇ આશા રાખ્યા વગર દુ:ખ કરવાને બદલે જો વિચારે કે ‘મારુઁ જીવન કોઇ ની જીઁદગી બનાવી તેને પ્રગતિના પઁથે લઇ જવામાઁ મદદરૂપ છે. આનાથી મને સઁતોષ છે” તો કોઇ નુઁ બોલેલુ દિલને નથી લાગતુ પણ એક સારા માણસ બન્યાનો સઁતોષ થાય છે અને કોઇનુઁ ફ્યુચર બને તેમા આનઁદ આવે છે. બાકી નસીબમાઁ હોય તો અનેક ચીજો ઇછ્છા કરો, મહેનત કરો તો જે નસીબમાઁ હોય તે મળવાનુ હોય તો મળેજ છે. ટ્યુશન કરીને પણ શિક્ષક વધુ પૈસા કમાઇને વટથી બધુ લાવી શકે છે અને તેને માન આપનારા મળી આવે છે - પણ ખરેખર તો માનવીમાઁ સઁતોષ એજ મહા સુખ હોય તેજ સુખી - જે સ્થિતિ માઁ રામ રાખે રહીએ - સઁઘર્ષ એજ જીઁદગીનુ બીજુઁ નામ અને જે તરી જાય તેજ સાચુઁ. બોલવુ સહેલુ છે, આપવીતી મુજ વિતશે - એવુઁ કહેનારા ઘણા હશે. પણ એક વાત હકીકત છે - જે નસીબમા હોય તેજ સાચુ અને તેવે વખતેજ ભગવાન પરિક્ષા લે છે અને તમે હસતા મોઢે જો સમય પસાર કરો તો ફતેહ છે આગે....આ શિક્ષકને દુ:ખ કર્યા વગર, નેગેટીવ વિચાર્યા વગર પોતાના શિક્ષક રહેવાથી અનેક બાળકોનુ ભવિષ્ય ઉજળુઁ કર્યુઁ તેજ વાતનુઁ ગર્વ હોવુઁ જોઇએ. કુતરા ભસે અને લોકો સાઁભરે તે હવે જમાનો નથી રહ્યો. લોકોને નીઁદા કરવાની આદત હોય છે. મન નિર્મળ હોય તો દુ:ખ શા માટે?

- ઇલાક્ષી પટેલ

www.kidsfreesouls.com

Divya Bhaskar Coverage

2007-09-16T15:25:00.000+05:30

Once again, Guardian of Angels is in the Press! The POD (Print on Demand) Technology is yet a long way - However, you can find more details here on my Guardian of Angels-Amazon.com Syndicated Blog.

The direct link to the coverage can be found here on Divya Bhaskar E-paper. Somehow, the coverage did not appear in main online Supplement as I guess DB cuts on side track Supplement news and places on the E-paper. Whatever, Enjoy!

You can find a link on Kidsfreesouls.com 'In The Press' soon on this. Also the forthcoming article on my 'Journey to Amazon.com'

- ilaxi

Guardian of Angels

2007-09-03T11:41:00.000+05:30

પ્રત્યેક માતાપિતાએ વાંચવા જેવું પુસ્તક - ગાર્ડિયન ઓફ એન્જ્લ્સ
- રવિન્દ્ર ઠાકોર, કિતાબઘર કોલમ, લોકસત્તા-જનસત્તા, (અમદાવાદ અને બરોડા)(૧૭-૬-૨૦૦૭)

ઇલાક્ષી પટેલ રચિત એંગ્રેજી પુસ્તક 'ગાર્ડિયન ઓફ એન્જલ્સ મહત્વનું પુસ્તક છે. ગૌરવ આનંદપૂર્વકના માતૃત્વ-પિતૃત્વને તે આલેખે છે. તે અંગેની તેમાં મહત્વની નિર્દેશિકા છે. ગૌરવભર્યા, આનંદ રચ્યાં મા-બાપ બનવું તે પણ લહાવો છે અને એક કર્તવ્ય પણ. આમાં શૈશવ વિકાસ, પ્રશ્ન ઉકેલ, બાળકોનાં વલણો, તેમનાં પ્રત્યેનું વર્તન, કમ્પ્યુટર આદિ નવી તકનીક બાળકોને કેટલી ઉપયોગી, શિશુને પૂરું સમજવું, તેની પૂર્ણ સમજણ આદિ વિષયો પર ચિંતનશીલ શૈલીમાં ધ્યાન દોરાયું છે. માતા પિતા અને સંતાન નરવું સમભાવ-સમતા અને સૌહાર્દ પ્રગટે તે જ ધ્યેય છે. પ્રત્યેક માતા-પિતાએ વાંચવા જેવું પુસ્તક.
****************************
મારા પુસ્તકનો પરિચય ખુબજ ટુકમાં રવિન્દ્રભાઈએ ઘણું કહી દીધું. મને ખબર હતી કે ભાઈએ મારુ પુસ્તક રવિન્દ્ર ભાઈને વાંચવા આપ્યું હતુ. આ છપાયાની જાણ મને એક મહિના પછી થઈ અને મને આ કોપી મને એક મહિના પછી મળી!

આ રીવ્યુ, અહીં મુકવાનો હેતુ એ કે દરેક પેરન્ટસને અત્યારે સજાગ રહેવાની જરુર છે અને આ પ્રકારના પુસ્તક બહાર પડે તે હવે જરુરની વાત છે.આ પુસ્તકના મોટા ભાગના લેખ મારા 'ફ્રિ-સોલ્સ' પેજ જે સમભાવમાં પ્રગટ થતું હતું તેમાં છપાઈ ચુકેલા છે. 'ફ્રિ-સોલ્સ' ના ચાહકો મહેસાણાં, બરોડા, લિંબડી વિ. સ્થળોથી મને પત્રો મોકલતા હતા અને મને અનેક ટોપિક પર લખવાનું પણ સજેસ્ટ કરતા. આને પુસ્તક તરિકે પ્રગટ કરવાનું મારું ધ્યય એ હતું કે મારું પ્રિન્ટ લખાણનો એક નાનો ભાગ પણ મારા નેકસ્ટ જેનેરેશન અને અનેક પેરેન્ટસ માટે ડેડીકેટ કરુ. અને ઇન પ્રોસેસ, એક ખુબજ અદભુત અનુભવ થયો કે ઇન્ટરનેટ માધ્યમથી કેવી રીતે તમે કાંઇ હાંસીલ કરી શકો છો. તમે ખુદ લેખક, ખુદ માર્કેટીંગ કરો, ખુદ પ્રેસ રીલીઝ કરો - તમારા બજેટ પ્રામાણે અને ઇચ્છા પ્રમાણે પુસ્તકને પ્રોમોટ કરી શકો...

તમે 'બ્લુક' શબ્દ સાંભ્ળ્યો છે? તમારા બ્લોગને બુકમાં ફેરવો એટલે 'બ્લુક' - મારો મર્મ સમજી ગયા હશો...જે સારા બ્લોગ લખે છે તેને એક મેસેજ છે કે જો તમારું લખાણ આવી કોઇ બુકમાં ફેરવશો તો ખરેખર ખુબજ અમુલ્ય પુસ્તક બહાર પડશે. જે કોમ્પ્યુટપ લિમીટેશન રહે છે વાંચવામાં અને સંગ્રહ તરીકે પણ આવી ચોપડી અમુલ્ય બને. ખાસ કરીને, સુરેશભાના ગુજરાતી લિટ્રેચર પ્રોફઈલ અને વિવેક ની અને અનેકની કવિતા....

અમેઝોન અને લુલુ તથા અનેક માધ્યમ થ્રુ પુસ્તક બહાર પાડી શકાય છે.

- ઇલાક્ષી

- Check on for my more Press coverages at Kidsfreesouls.com

હસતા ચહેરે મૌન જાળવવાની મઝા

2007-08-08T15:57:00.000+05:30

હસતા ચહેરે મૌન જાળવવાની મઝા
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

કેટલાક લોકો કશું ખાનગી રાખી શકતાં નથી. તેઓ એવું કહે છે તે અમે તો પેટ છૂટી વાત કરવામાં માનીએ છીએ. અમારી આવી નિખાલસતાથી કેટલાક નારાજ થાય છે. અને એવું માને છે તે ખાનગી જેવું કશું હોવું જ ના જોઇએ. કેટલીકવાર આવી ખુલ્લી વાતો કરવાથી મિત્રો અને સંબંધીઓને નુકસાન થાય છે.

ડાહ્યો માણસ કોઇની ખાનગી વાતો ફેલાવવામાં એવું માનતો નથી કે જેમના વિશે આ વાતો હોય છે. તેમને આ વાત બહુ સારી લાગતી નથી. ઘણા બધા માણસો એ સાદી વાત સમજતા નથી કે બીજી કોઇ પણ વ્યક્તિ વિશે ખાનગી વાત ઘણા બધા ફટાકડાની જેમ ફોડે છે. આ જાતના દબાણને લીધે ઘણા બધા માણસો ક્ષોભકારક સ્થિતિમાં મુકાઇ જાય છે. એક વાત સમજવાની જરૂર છે કે કોઇપણ વ્યક્તિ વિશે ખાનગી વાત ઢોલ પીટીને જાહેર કરવાથી કોઇને કશો લાભ નથી. કેટલાક એવી શેખી કરે છે કે મારું તો ભાઇ એવું છે કે ગમે તેવો મોટોે માણસ હોય અને એની કોઇ નબળી કડી હોય તો તેની ઉપર મૌનનો પડદો ઢાંકવામાં આપણે માનતા નથી. એવા માણસો હોય છે કે જે કોઇના વિશે કશું ગુપ્ત રાખવામાં માનતા નથી. આ પ્રકારની વાતો ખુલ્લંખુલ્લા કરવાથી ઘણી બધી વ્યક્તિઓને નુકસાન પણ થાય છે અને માઠું પણ લાગે છે. જે લોકો હોઠ બંધ રાખવામાં માને છે તેમનો સ્વભાવ ઘણા બધાને વખાણવા જેવો લાગે છે.

કેટલાક માણસો ગમે તેના વિશે ગમે તેવી વાતો બોલ્યા કરે. એમને સમજાતું નથી કે કોઇનાં પણ વિશે આવી વાતો કહેવાથી બોલનાર અને સાંભળનારનું માન ઘટે છે. આપણે સૌ જાણીએ છીએ કે જાહેર જીવનમાં પડેલા માણસો જે કંઇ બેધડક બોલે છે તેનાથી તેને પોતાને અને બીજા ઘણાંને નુકસાન થાય છે. ઉચ્ચ હોદૃા પર રહેલી કેટલીક વ્યક્તિઓએ મોટા માણસો વિશે રહસ્ય જેવી વાતો કરીને જાહેર હિતને નુકસાન થયું હોય એવું પરિણામ આવ્યું છે. આપણા દેશના રાજકારણમાં આવા ઘણા દાખલા બન્યા છે. આવી વાતનો સાર એ છે કે કોઇની પણ વાતો સંદર્ભ વગર કહેવાથી કોઇને કશો ફાયદો થતો નથી. એક વાત સમજવા જેવી છે કે બધી જ વાતો ખાસ કોઇ કારણ વગર જ્યાં ને ત્યાં જાહેર કરવાથી સરવાળે બોલનાર અને સાંભળનાર બંનેની આબરૂ ઘટે છે. એક વાત સમજવા જેવી છે કે કાં તો તોળી તોળીને બોલો અને કાં તો હસતા ચહેરે મૌન જાળવો.

આપણા દેશમાં ઘણાં બધા માણસો પોતે નીડરતા બતાવવા ઠીક પડે એવાં નિવેદનો કરે છે અને પછી એવું બતાવે છે કે પોતે કોઇ પણ નિવેદન બેધડક કરવામાં માને છે. અને કોઇની આંખની શરમ રાખવામાં માનતા નથી. આવા લોકો એવું માને છે કે ગમે તેવી સ્ફોટક વાત જાહેર કરવાની હિંમત જોઇએ.

જાણવા જેવી વાત એ છે કે માણસોને ઉઘાડી ચોપડીની જેમ બધું વાંચી સાંભળાવાનું નથી. કોઇક એવી દલીલ કરે છે કે ખાનગી જેવું કશું જ ના જોઇએ. નાની મોટી વાતોમાં ગુપ્તતા ઊભી કરવી એનો કોઇ અર્થ નથી. એ વાત સાચી છે કે દરેક વાતને ઊંચા અવાજે જાહેર કરવી જરૂરી રહેતું નથી. બીજું આપણે કોઇને કંઇ પણ કહીએ પણ નજીકનું પણ નજીકનું સંબંધી હોય તે પણ ખાનગી રાખી શકાતું નથી. કેટલાક માણસો એ સમજતા નથી કે ખાનગી રાખવાને બહાને ત્રીજી વ્યક્તિને ઘણું બધુ નુકસાન થાય છે. ઘણા બધા લોકો ખાનગી વાતને બને તેટલી વધુ કહેતા રહે છે. આપણે જોઇ શકીએ છીએ કે ખાનગી વાતો કરવામાં માણસો જાણે રહસ્ય ખોલતા હોય એવું માની લે છે. કોઇ વળી કહે છે કે આપણે ભાઇ ખાનગી રાખવામાં માનતા જ નથી. કોઇની પણ વાત હોય આપણે તો બોલી નાખવામાં જ માનીએ છીએ. ઘણાં લોકો ઘણી બધી વાતો વિના કારણે ગુપ્ત રાખે છે. આવા લોકો એવું માને છે કે ઘણા બધાં રહસ્યો મારી પાસે હોય છે. પણ કોઇ વાત ખાનગી રહે એ શાણપણની નીતિ છે. છતાં મનુષ્ય સ્વભાવ જ એવો છે કે ઘણાં બધા લોકોને ખાનગી વાતો ફેલાવવી ગમે છે. એ લોકો સમજતા નથી કે આવી ખાનગી વાતો જેને ગમે છે તેને કહેવામાં સંબંધકર્તા બધાને નુકસાન જ કરે છે.
__________________

વાત સાચી છે. ઘણા બધા રહસ્ય મનમાં સમાયેલા હોય છે. જો હસતા ચહેરે મૌન રાખીએ તો એ શાણપણની નીતી છે. કહે છે "આપવીતી મુજ વિતશે..." ત્યારે ખ્યાલ આવે છે કે બીજા પર શું વિતે છે. માઠુ લાગે અને બીજાને નુકશાન થાય તેની ચિંતામાં ખુદ પોતાને ગાલે લાફો મારીને સામાને સારુ લગાડવાની વાત છે ! છતાં બીજાને આપણા વેણથી નુકશાન ન થાય માટે મૌન રાખવું અને તેમાં આપણી સભ્યતા અને સંસ્કાર છે. એક 'ડ્યુક રોબિન્સનની ચોપડી - ટ નાઈસ ફોર યોર ઓન ગુડ દરેક આ જમાના ના યુવાનોએ વાંચવા જેવી છે. - ઇલાક્ષી પટેલ

પુરુષાર્થ જ છેવટે તમને નવી ઊંચાઈઓ તરફ લઈ જશે

2007-07-27T15:40:00.000+05:30

પુરુષાર્થ જ છેવટે તમને નવી ઊંચાઈઓ તરફ લઈ જશે
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

આપણે મોટાભાગે પરીક્ષામાં પાસ-નાપાસના આધારે વિદ્યાનું મૂલ્યાંકન કરીએ છીએ. આપણે જોવું છે કે માણસ માત્ર મેટ્રીક પાસ હોય પણ એણે ગ્રેજ્યુએટ પણ બાજુએ રહી જાય એવી વિદ્યા સંપન્ન કરી હોય. દેશના નેતાઓ પર નજર કરીએ તો એ લોકોએ ભણવામાં મોટી સિદ્ધિ મેળવી ન હતી. પણ જિંદગીની પરીક્ષામાં કોઈપણ ડિગ્રીને આંટી દે તેવી વિદ્યા હાંસલ કરી હતી.

મહત્ત્વ ડિગ્રીનું નથી પણ વિદ્યાને માટે તમે શું પ્રાપ્ત કર્યું તેનું છે. માણસ ખૂબ ઓછી ડિગ્રી ધરાવતો હોય પણ એનો પોતાનો જ્ઞાનનો કોશ બહુ વિશેષ હોય એમ બને છે. દુનિયાના મોટા માણસો માત્ર ડિગ્રીના આધારે નહીં પણ તેમણે જાતે જે વિદ્યા પ્રાપ્ત કરી તેના આધારે આગળ વધ્યા. મહાત્મા ગાંધી કોલેજની દૃષ્ટિએ બહુ બાહોશ વિદ્યાર્થી ન હતા. પણ એમણે જિંદગીની કિતાબમાંથી જે સંપન્ન કર્યું એ કોઈપણ ડિગ્રીને ટપી જાય એવું હતું.

આપણા દેશના મોટા નેતાઓએ જે કાંઈ હાંસલ કર્યુ એ એમની પોતાની સંપત્તિ હતી, નહી કે કોઈ કોલેજ કે યુનિવર્સિટીની ડિગ્રીના આધારે હતી. એમણે ડિગ્રી માટે શું કર્યુ એ મહત્ત્વનું નથી. પણ તેમણે જીવનની ખુલ્લી કિતાબમાંથી કેટલું ગ્રહણ કર્યુ તે જ મહત્ત્વનું છે.

માત્ર ભારતના જ નહીં પરંતુ વિશ્વના પણ મોટા માણસોની સિદ્ધિઓ ડિગ્રી આધારિત ન હતી, તેઓ સામાન્ય કક્ષાના વિદ્યાર્થી હતા. બ્રિટનના મહાન વડાપ્રધાન સ્વ. વિન્સ્ટન ચર્ચિલનો દાખલો આનું એક સારું ઉદાહરણ છે. તેઓ શાળા-કોલેજના અભ્યાસ દરમિયાન કંઈ બાહોશ વિદ્યાર્થી હોય તેમ બહાર આવ્યું ન હતું. હકિકતે તેઓએ પોતે કબૂલ્યું છે કે તેઓ છેલ્લી પાટલી પર બેસનારા વિદ્યાર્થી હતા અને તેથી જ તેઓ વડાપ્રધાન બન્યા પછી જ્યારે એક શાળાની મુલાકાતે ગયા ત્યારે તેમણે વર્ગની મુલાકાત લીધી. તેમણે પ્રથમ પાટલી પર બેઠેલાને બદલે છેલ્લી પાટલી પર બેઠેલા વિદ્યાર્થીને ઊભો કરીને કહ્યું ઃ હું પણ તારી જેમ છેલ્લી પાટલી પર જ બેસતો હતો.

જિંદગીની કિતાબમાં કોઈ મહત્ત્વની ડિગ્રીઓ ન હોવા છતાં સિદ્ધિના સોપાનો સર કરનારા આપણા દેશમાં પણ અનેક પડેલ છે. સ્વ. નાનજી કાળીદાસ અને સ્વ.ધીરુભાઈ અંબાણી આના ઉત્તમ ઉદાહરણો છે. નાનજીભાઈ પાસે કોઈ મહત્ત્વની ડિગ્રી ન હતી. વળી તેઓ કોઈ મોટા શહેરમાં પણ ન હતા અને તેથી સવલતો પણ મેળવી શક્યા ન હતા. છતાં સ્વબળે આગળ વધ્યા, વિદેશ ગયા, સંપતિ અર્થ અને અનેકને પોતાના કાર્યમાં સામેલ કર્યા.

આ જ રીતે સ્વ. ધીરુભાઈ અંબાણી પણ એક સામાન્ય શિક્ષકના પુત્ર હતા. મેટ્રીકમાં નપાસ થયા હતા. શાળાના અભ્યાસમાં તેઓ ખાસ કંઈ બાહોશ ન હતા. તેઓનું ગણિત પણ કાચું હતું. છતાં કમાવા માટે વિદેશ ગયા અને પેટ્રોલપંપ પર નોકરી કરતાં કરતાં આગળ વધ્યા અને ભારતમાં આવી પોતાનો ઉદ્યોગ સ્થાપ્યો અને સ્વબળે અબજોપતિ બન્યા. તેઓએ પોતાને મળેલા ઓછા શિક્ષણને ક્યારેય દોષ ન દીધો પણ પોતાની કાબેલિયતથી આગળ વધ્યા.

જીવનમાં દરેકને માટે આ એક વાસ્તવિક્તા છે. પાંચે આંગળીઓ સરખી નથી. તે જ રીતે તમામ બાળકો કે કિશોરો ભણવામાં સરખાં પરિણામો હાંસલ કરી શકતાં નથી. કોઈ કોઈ પ્રથમ હરોળમાં સફળ બને છે તો કોઈ કોઈ નિષ્ફળ પણ રહે છે અને ડિગ્રી પણ મેળવી શક્તા નથી. પરંતુ તેથી જિંદગીના મેદાનમાં હતાશ થવાની જરૃર હોતી નથી. ભણતરમાં સફળ રહી ડિગ્રી માત્ર મેળવવાથી જ જિંદગીની કૂચ પૂર્ણ થતી નથી. તેથી ઊલટું શાળા કે કોલેજની પરીક્ષામાં નિષ્ફળ રહી, ડિગ્રી ન મેળવી શકવાથી કાંઈ જીવનની યાત્રા પૂર્ણ થઈ જતી નથી. પરીક્ષામાં પાસ કે નપાસ એ જીવનની સંઘર્ષયાત્રાનું પ્રથમ સોપાન છે અને તેથી જ બીજા સોપાનો સર કરવા માટે હંમેશા તત્પર રહેવું જોઈએ.વિશ્વના મહાન નેતાઓએ પોતાના જીવન દ્વારા એ હકિકત સાબિત કરી છે કે પુરુષાર્થનો કોઈ વિકલ્પ નથી, શિક્ષણ, ડિગ્રી હોય કે ન હોય પુરુષાર્થ જ છેવટે તમને નવી ઊંચાઈઓ તરફ લઈ જશે. ભાગ્યને સહારે બેસી ન રહેતાં કર્મનો જ આધાર જીવનમાં સફળતાની ચાવી બને છે.

જિંદગીની ઘડિયાળ વહેલી બંધ ન કરી દો

2007-06-26T22:05:00.000+05:30

જિંદગીની ઘડિયાળ વહેલી બંધ ન કરી દો
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

મોટી ઉંમરે માણસને સૌથી નડતી સમસ્યા છે હવે કરવું શું? માંદા થઇને પથારીમાં પડી રહેવું કે નિરોગી જીવન જીવવું? માંદગી હોય તો પણ શું સક્રિય રહી જીવન સાર્થક ન કરી શકાય? હકીકત એ છે કે સામાન્ય રીતે માણસો ઉંમર વધવાની સાથે મોટાભાગે મનથી જ હારી જતાં હોય છે. એકવાર મનથી હારી જાય પછી ખરેખર જીત પણ પિછાની શકતો નથી.

મોટી ઉંમરે પણ માણસે સંતોષ થાય અને જીવન સાર્થક થાય તેવું કાર્યક્ષેત્ર શોધી કાઢવું જોઇએ. પછી એમાં ગૂંથાઇ જવું જોઇએ. મુખ્ય વાત પ્રવૃત્તિની છે. માત્ર રોજી-રોટીની જ પ્રવૃત્તિ રહેવી ન જોઇએ. જેમના જીવનમાં કાર્યપદ્ધતિનો ગુંજારવ ચાલુ રહે છે ત્યાં ક્યાંક ને ક્યાંક, ક્યારેક મધ નિપજ્યા વગર રહેતું નથી. જેઓ કાંઇ કરતાં નથી તેઓ વહેલા થાકીને બેસી જાય છે.

ઘણા બધા માણસો પોતાની નિષ્ક્રિયતા અગર અલ્પ પ્રવૃત્તિનો બચાવ કરતાં કહેશે કે, સાહેબ, આવડત તો એટલી બધી છે. કામ કરવું પણ એટલું બધું ગમે છે. પણ અત્યારે કાંઇ કરી શકતો નથી, કેમ કે પત્ની બીમાર છે. આવા માણસોને પૂછીએ કે ખરેખર પત્ની બીમાર છે તો તમે રસોઇ બનાવતાં શીખી ગયા? શું બધાંને રસોઇ કરી જમાડો છો? શું તમે ઘર સંભાળો છો? શું તમે પત્નીની ચાકરી કરો છો? આવા પ્રશ્નોનો જવાબ કાં તો ના કહેશે કે કાં હા- ના જેવો હશે.

વાસ્તવિકતા એ છે કે કેટલાક કિસ્સામાં આવાં કારણો સાચાં હશે, પણ મોટા ભાગના કિસ્સામાં સાચાં કારણો માણસે પોતાની નિષ્ક્રિયતા અને નિષ્ફળતાના ‘હેંગર’ તરીકે લટકાવવા રાખેલાં હોય છે. અરે, ઑફિસે મોડો પહોંચનાર પણ ઘેર માંદગીનું બહાનું આગળ કરે છે. મોટાભાગના માણસો આવાં નાનાં- મોટાં બહાનાંનો મોટો પડદો તૈયાર રાખે છે અને તેની પાછળ ઘણીબધી નિષ્ક્રિયતા અને આળસ ઢાંકે છે.

૫૫ થી ૬૦ વર્ષની ઉંમરના માણસોને તમે ‘પેંશનર્સ પેરેડાઇઝ’ના ઓટલે વાતોના ગપાટાં મારતાં જુઓ ત્યારે થાય કે આ બધાં કેમ આવી રીતે બેસી ગયા હશે? તેમનો દીકરો ડૉક્ટર કે એન્જિનિયર, સરકારી અમલદાર કે ખાનગી કંપનીમાં સીઇઓ હોય તે સારી વાત છે. પણ તેથી તેમણે બેસી જવાને બદલે પ્રવૃત્તિની નવી દિશા પકડવી જોઇએ. સામાજિક સેવાનું પારાવાર કામ પડયું છે. આવો એક માણસ મેં જોયો હતો બહુ ભણેલો ન હતો, પણ એણે એક કામ ઉપાડી લીધેલું જેમને ઘેર મરણ થયું હોય ત્યાં સ્મશાનઘાટ સુધી મદદરૂપ થવાનું. આમાં કોઇ કમાણી ન હતી, રડનારનાં આંસુ લૂછવાની વાત હતી. સમાજને ઉપયોગી થવાં આવા નાનાં- મોટાં લાખ કામ રાહ જોઇને પડયાં છે. માણસ ઇચ્છે તો તેને ઘડીકે નવરા થવું ના પડે એટલું કામ છે.

આવું મૂંગું કામ કરવાને બદલે માણસ અત્યારે મોટા પાટિયાં મારીને આળસને લાડ લડાવતી કલબ- પ્રવૃત્તિમાં ડૂબી જવાનું પસંદ કરે છે અને તેમ ન હોય તો પોતાની નિષ્ક્રિયતાને ધાર્મિકતાનો કેસરી સાફો બાંધી દે છે. સંસારમાં આટલા બધા માણસો નાની- મોટી વેદનામાં પીડાતા, પીસાતા હોય છે. કોઇની મદદથી હાથ લાંબો થતો જોવા ઇચ્છે છે. આવા વખતે ઈશ્વરના નામે નિવૃત્તિની પછેડી ઓઢી લેવાનું કેટલું શોભાસ્પદ બને?

તમારી ઉંમર ગમે તે હોય, તમારી તબિયત ગમે તેવી હોય, પરંતુ મનથી હારી ન જાવ અને જીવન ફરીથી જીવવાનું શરૂ કરો. મોડું થતું નથી હોતું. કોઇક મનપસંદ કામ કરીને તેનો યજ્ઞ આરંભી દો. મોતની કોઇને ખબર નથી. એ ક્યારે, કેવી રીતે આવશે તેની કોઇને ખબર નથી. જેના આવવાનો સમય નક્કી નથી તેની રાહ જોઇ સમય ન બગાડો, જિંદગીની ઘડિયાળ વહેલી બંધ ન કરી દો. જે તમારી નજર સમક્ષ છે તે જીવનને જીવવાનું શરૂ કરો, જેમ જિંદગીમાં નિર્ભેળ સુખ કે દુઃખ જેવું નથી. તેમ જીત કે હાર પણ સ્પષ્ટ નથી. મૃત્યુની રાહ ન જુઓ. નક્કી કરો કે એ આવશે ત્યારે હું સૂતો તો નહીં જ હોઉં!

( ભુપતભાઇના લેખ સમભાવ મેટ્રો, અભિયાન, જનસત્તા, સઁદેશ, દિવ્ય ભાસ્કર, વિગેરેમાઁ છ્પાય છે. )
************
એક જમાનામાઁ ભાઇના લેખ ગુજરાત સમાચારમાઁ આવતા. ત્યારે, હુઁ તેનો સઁગ્રહ એક લેખકની પ્રસઁશક તરીકે કરતી. તેઓ તેમાઁ લગ્ન મઁગળ લખતા. પછી સમય જતા, ભાઇના સઁબઁધી થવાનો અવસર પ્રાપ્ત થયો અને આજે ફરી એક પ્રસઁશક (ફેન) તરીકે નેટ પર મને ગમતા લેખોનો સઁગ્રહ કરુઁ છુ. ભાઇને જયારે આ વાત કરી કે મેઁ તમારો બ્લોગ બનાવ્યો છે તો તેમને ઘણી ખુશી થઇ અને કહે કે સરસ, જ્ઞાન સદા વહેઁચતા રહેવુ.

- ઇલાક્ષી પટેલ

સત્યની બોલબાલા કે જુઠ ફરેબની દુનિયા

2007-06-13T18:32:00.000+05:30

સત્યની બોલબાલા કે જુઠ ફરેબની દુનિયા
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

સુભાષિતમાઁ એવુઁ કહેવામાઁ આવે છે કે સત્યનો જય થાય છે ને પાપીને દઁડ થાય છે, પણ આપણે સગી આઁખે જોઇએ છીએકે સત્યની બોલબાલા નહીઁ પણ જૂઠની બોલબાલા છે. ઇશ્ર્વરના નામે લોકો અનેક જૂઠાણાઁ ચલાવે છે. પણ આવા લોકોને તે શિક્ષા કરે છે તેવુઁ જોવા મળતુઁ નથી.

એક મિત્રે કહ્યુઁ, “મને હવે કોઇનો ભરોસો કરવા જેવુઁ લાગતુઁ નથી. મને મારી જાતનો પણ વિશ્વાસ નથી. લોકો કહે છે કે ઇશ્વરનો ભરોસો કરો, પણ મને ઇશ્વરનો ભરોસો પણ કરવો ગમતો નથી. મને કોઇનો વિશ્વાસ કરવા જેવુઁ લાગતુઁ નથી. મેઁ જોયુઁ છે કે કોઇનો વિશ્વાસ કરવો એ છેતરપિઁડીનો ભોગ બનવા જેવુઁ છે. લોકો કહે છે કે ઇશ્વર સત્યના પડખે છે, પણ મને લાગે છે કે આ કળિયુગમાઁ ઇશ્વર પણ પૈસાદારોના પડખેજ છે. તેના પગમાઁ પૈસા મૂકે એની ઉપર એ મહેરબાન? આ લાઁચરુશવત નહી તો બીજુઁ શુઁ? કળિયુગમાઁ ઇશ્વર પણ ભ્રષ્ટાચારીઓનો જ છે. સાચુઁ કહો તોઅ ગરીબનુઁ કોઇ નથી અને આ કળિયુગમાઁ સાચુઁ બોલનારની પણ કોઇ કિઁમત નથી. ઇશ્વરના નામે લોકો પોતાના સ્વાર્થ માટે હળહળતુઁ જૂઠાણુઁ બોલે છે. જ્યાઁ ને ત્યાઁ પૈસાનુઁ જ ચલણ છે. સત્યની કે ન્યાયની કોઇ કિઁમત નથી. નમ્યા તે પ્રભુને ગમ્યા એમ કહેવામા આવે છે. આ સઁસારમાઁ જ્યાઁ ન્યાય જેવુઁ તો કાઁઇ જ નથી તો પ્રભુ કોના પક્ષે તેમ માનવુઁ? જે લોકો તેનાઁ ચરણમાઁ પૈસા મુકે તેના પર તે મહેરબાન, પણ તે પૈસા કઇ રીતે ને ક્યાઁથી મેળ્વયા તેનુઁ મહત્વ નથી! સુભાષિતમા એવુઁ કહેવામાઁ આવે છે કે સત્યનો જય થાય છે ને પાપીને દઁડ થાય છે, પણ આપણે સગી આઁખે જોઇએ છીએ કે સત્યની બોલબાલા નહીઁ પણ જૂઠની બોલબાલા છે. ઇશ્વરના નામે લોકો અનેક જૂઠાણાઁ ચલાવે છે પણ આવા લોકોને તે શિક્ષા કરે છે તે જોવા મળતુઁ નથી. આ તો મારે તેની તલવાર એવોજ ઘાટ છે. લોકો ઇશ્વરના નામે સોગઁદ લે છે, પણ એના નામે જૂઠુઁ બોલનારને કોઇ દઁડ દેતુઁ હોય એવુઁ તો દેખાતુઁ નથી.

પ્રશ્ન એ છે કે માણસે કોનો વિશ્વાસ કરવો? સત્યનો વિશ્વાસ, ઇશ્વરનો વિશ્વાસ? પણ અત્યારે તોઅ વિશ્વાસ કરવા જેવુઁ કશુઁ રહ્યુઁ જ નથી. પિતા સગા પુત્રનો વિશ્વાસ કરતો નથી. પતિને પત્નિમાઁ વિશ્વાસ નથી. આમ જુઓ તોઅ કોઇ કોઇનો વિશ્વાસ કરતુઁ જ નથી. સોગઁદ આપીને સાચુઁ બોલાવવાની કોશિશ થાય છે, પણ બધાઁ જ જૂઠાણાઁ સાચુઁ બોલવાના સોગઁદને નામે જ થાય છે. પ્રશ્ન એ છે કે માણસે કોના ભરોસે જીવવુઁ? શા માટે જીવવુઁ? એવુઁ લાગે છે કે જુઠાણાઁના બજારમાઁ આપણે સત્ય શોધવા નીકળયા છીએ. સત્ય એટલે શુઁ? દરેક માણસ સત્ય પોતના પક્ષે હોવાનો દાવો કરે છે. સાચુઁ કે ખોટુઁ એની છેલ્લી પરીક્ષા કોણ કરે? આપણે કહીએ છીએ કે સત્યને પક્ષે પ્રભુ છે, પણ જીવનમાઁ એવુઁ જોવામાઁ આવે છે કે જૂઠુઁ બોલનાર જીતે છે અને સાચુઁ બોલનાર દઁડનો ભોગ બને છે એટલે કોઇ વાર પ્રશ્ન થાય કે છેવટે ન્યાય કોને પક્ષે છે?

વાસ્તવિકતા એ છે કે જિઁદગીમાઁ નિર્ભેળ સત્ય કે નિર્ભેળ અસત્ય જેવુઁ હોતુઁ નથી. સઁપૂર્ણ વિશ્વાસ કે સઁપૂર્ણ અવિશ્વાસ જેવુઁ પણ હોતુઁ નથી. જિઁદગીમાઁ આખરે તો કોઇ ને કોઇના પર તો વિશ્વાસ મુકવોજ પડે છે. પિતા પુત્ર પર વિશ્વાસ ન મૂકે તોઅ તે પોતાના મિત્ર પર મૂકે છે. પતિ પત્નિ પર ન મૂકે તોઅ પોતાના સઁતાન પર મૂકે છે. વેપારી પોતાના પુત્ર પર ન મુકે તો મેનેજર પર વિશ્વાસ મૂકે છે. વિશ્વાસ મૂક્યા વગર જીવવુઁ અસઁભવ છે. આખરે આટલી મોટી દુનિયામાઁ દરેકને કોઇને કોઇના ઉપર વિશ્વાસ મૂકવોજ પડે છે, આવા વિશ્વાસ કે શ્રધાનુઁ સ્થાન ઇશ્વર હોય, સત્ય હોય, પિતા હોય, પુત્ર હોય, પતિ હોય કે મિત્ર હોય - વિશ્વાસ એ જીવનમાઁ અનિવાર્ય વાસ્તવિકતા છે. કોઇ એક વાર એકને હાથે વિશ્વાસભઁગને કારણે મુશ્કેલી ઉભી થાય તેથી જીવનભર અન્ય કોઇનામાઁ પણ વિશ્વાસ ન મૂકવો તેવુઁ વલણ યોગ્ય અને વ્યવહારુ નથી.

************
- ઇલાક્ષી પટેલ

જે થાય તે સારા માટે જ હોય છે

2007-05-27T17:04:00.000+05:30

જે થાય તે સારા માટે જ હોય છે
- ભુપતભાઇ વડોદરિયા

દુનિયા માણસને ડગલે ને પગલે મહેણાઁ મારે છે. માણસે એ મહેણામાઁથી પડકાર ઉપાડી લઇને પરાક્રમનો પઁથ કઁડારી કાઢવો જોઇએ. મહેણાનો જવાબ વળતુઁ મહેણુઁ નથી. મહેણાનો જવાબ છે પ્રતિજ્ઞા અને પરાક્રમ. રાજાના ખોળામાઁ બેસવા માટે તારે કુખે જનમ લેવો પડશે એવુઁ મહેણુઁ અપરમાતાએ માર્યુઁ ત્યારે રાજકુમાર ધ્રુવ તપ કરવા ચાલી નીક્ળ્યા. કોઇક આપણને મહેણુઁ મારે છે ત્યારે આપણે તેનો જવાબમાઁ વધુ કડવાઁ વેણ ઉચ્ચારીને હૈયાની બળતરા ઠારીએ છીએ. મહેણુઁ મારનારને મનમાઁ ને મનમાઁ શાપ આપીએ છીએ અને તેનુઁ કડવુઁ વચન કડવાશરૂપે મનમાઁ સઁઘરીએ છીએ. પણ દુનિયામાઁ એવા માણસો હોય છે જેઓ આ મહેણાને વિધિનો સઁકેત ગણીને કોઇની પ્રત્યે કશી કડવાશ રાખ્યા વિના તપ કે તપશ્ર્યાના માર્ગે નીકળી પડે છે.

નાની મોરીસ મોટર બનાવનારો મોરીસ મોટરની એક મોટી ફેક્ટરીમાઁ કારીગર હતો. મોરીસ ભારે બાહોશ મિકેનિક. એક વાર કારખાના પર મોડો પહોઁચ્યો - જોગાનુજોગ કારખાનાના માલિક મુલાકાતે આવેલા અને મોડા પડેલા મોરીસ પર તેમની નજર પડી. માલિકને મોરીસની હોશિયારીની ખબર હતી પણ શેઠ તે શેઠ! શેઠે કહ્યુઁ કે ઠીક પડે ત્યારે ફેકટરી ઉપર આવવુઁ હોય અને ઠીક પડે ત્યારે જવુઁ હોય તો જાતે જ માલિક થવુઁ. નોકરે તો કારખાનાનો સમય સાચવવોજ જોઇએ!

મોરીસને એ મહેણુઁ હાડોહાડ વાગ્યુઁ. તેણે નોકરીને સલામ કરી અને જાતે મોટર બનાવીને જઁપ્યો અને એક નામ ઉભુઁ કરી ગયો. મોરીસ એ મહેણુઁ ખાઇને બીજા દિવસે શેઠની માફી માગીને કામ પર ચઢી જઇ શક્યો હોત. અગર એ મહેણુઁ પોતાના મર્મમાઁ ઝીલ્યા વગર તેને શેઠની સખતાઇઅ ગણીને બીજે ક્યાઁક કામે પણ લાગી જઇ શક્યો હોત. પણ એણે તો મહેણાને માથાના સાફાના છોગાની જેમ આગળ કર્યુ. એ મહેણાના ઢાળિયામાઁ એણે પ્રતિજ્ઞાનુઁ સીસુઁ પુર્યુ અને પોતાની જિઁદગી બદલી નાખી. દુનિયા માણસને ડગલે ને પગલે મહેણાઁ મારે છે. માણસે એ મહેણાઁમાઁથી પડકાર ઉપાડી લઇને પરાક્રમનો પઁથ કઁડારી કાઢવો જોઇએ. મહેણાનો જવાબ વળતુઁ મહેણુઁ નથી. મહેણાનો જવાબ છે પ્રતિજ્ઞા અને પરાક્રમ.

આજકાલ આપણે એટલી બધી આક્ષેપબાજીથી ટેવાઇ ગયા છીએ કે આપણે કોઇ સચોટ મહેણાને પણ બહુ ગઁભીર રીતે લેતા નથી. આક્ષેપ કે મહેણાથી ઉશ્કેરાઇ ના જવુઁ તે સારી વાત છે - આપણામાઁ આવી સહિષ્ણતા હોય તે સાચી સ્વસ્થતાની નિશાની છે. પણ આપણી જાતે વિચારવા જેવુઁ એટલુઁ જકે બધુઁ કેમ મુદલ વાગતુઁ નથી? તેજ અશ્વને સહજે ચાબુક અડે અને તેની જે અસર થાય એવી અસર આપણા મન પર કેમ થતી નથી? મહેણાઁનો માર કેમ આપણે મૂઁગા મૂઁગા ખાઇ લઇએ છીએ? પ્રશઁસાના વેણમાઁ એક મીઠાશ છે, ગળપણ છે. તેની પણ માણસને જરૂર તો છે જ, પણ એકલી મીઠાશ તબિયત માટે સારી નહિ. જુના દિવસોમાઁ બાળકને એક યા બીજા નિમિત્તે કડવાશ જ આપવામાઁ આવતી - કડવાશ પેટનાઁ જઁતુઓને મારે છે, અને બાળકને નીરોગી રાખે છે.
આપણે દઁભ કરતા હોઇએ તોજ આપણી જીભમાઁથી એકલાઁ મધુર વચનો નીકળી શકે. મહાત્માઓ, અલબત્ત, અપવાદ ગણાય. બાકી અપણે માણસ છીએ એટલે આપણી જીભેથી કાઁઇક ને કાઁઇક કડવુઁ નીકળી પડવાનુઁ. પણ કડવાશમાઁ ડઁખ કે દ્વેષ ના હોવો જોઇએ એટલી તકેદારી રાખવી જોઇએ. કોઇ મહેણુઁ મારે, કડવુઁ વેણ કહે, શિક્ષા જેવો આદેશ સઁભળાવે ત્યારે એમાઁ આપણા માટે કાઁઇક ગુણકારી છે કે નહિ તે જોજો. તેમાઁ આવો સાર હોય તોઅ તે લઇ લેવો અને એને પચાવવો. બાકી તેને શબ્દોની લખોટી ગણીને લખોટીની રમતમાઁ પડી ના જવુઁ. કડવાબોલી માવડી, મીઠાઁબોલાઁ લોક માઁ થી એટલુઁ તો સમજાય છે કે જેના હૈયે આપણુઁ હિત હોય તે જ કડવો ઘુઁટડો પાય - જે કોઇ કડવો ઘુઁટડો પાય તેના હૈયામાઁ પણ કદાચ કુદરતે આપણુઁ હિત જ તે વ્યક્તિની પણ જાણ બહાર મૂક્યુઁ હશે તેમ માનવુઁ શુઁ ખોટુઁ છે?

************

અમારા પટેલ માટે કહેવાય છે કે જીભ કુહાડી જેમ ધારદાર હોય છે - પણ ભાઇ જેમ કહે છે, જાણે અજાણે જ્યારે કડવા વહેણ નીકળે છે તે ઘણી વખત સામેની વ્યક્તિ માટે સારા માટે હોય છે. પોસીટીવ અને નેગેટીવ જે રીતે લઇએ પરઁતુ તે શબ્દોની અસર તો થતીજ હોય છે કારણ કે દરેક માનવી ખુદ એક સામાન્ય લાગણીપ્રધાન હોય છે. પરઁતુ જ્યારે કોઇ કડવા વેણ કહે, આક્રોશ કાઢે ત્યારે તેમાઁ આપણુઁ હિત હોય છે અને ખરેખર જોવા જઇએ તો કડવા વચન કહેનાર પણ તેનો આક્રોશ કાઢે છે અને ત્યારે તેના પ્રમાણે તે સાચુઁ બોલી નાખે છે જે આપણને હૈયામાઁ લાગી આવે છે. કડવા ઘુઁટ પીવા સહેલા નથી પણ વિચારી જોઇએ તો ઘણી વખત આપણુ હિત તેમાઁ હોય છે. જે થાય તે સારા માટે જ હોય છે - એમ સમજીને ચાલવુ.

- ઇલાક્ષી પટેલ

પુસ્તક

2007-05-17T16:29:00.000+05:30

પુસ્તક
- ભુપતભાઇ

છેવટે પુસ્તકોનુઁ કોઇ ખાસ મહત્વ હોય તો જીવનદાયક વિધ્યુત સઁગ્રહો તરીકે જ છે. તે થોડી પળોની ઉત્તેજના માટે નથી. માત્ર વખત કાઢવા માટે નથી, માત્ર આળસને બહેલાવવા નથી. ઘણા બધા માણસો પાસે કેટલાઁ બધાઁ પુસ્તકો હોય છે! પણ તેમાઁથી ખાસ કશુઁ વાઁચવાનો સમય તેમને મળતો નથી. બીજા કેટલાય એવા લોકો હશે જેમની પાસે પુષ્કળ સમય હશે પણ પુસ્તકો હાથમાઁ નહિ હોય. એવા પણ માણસો હોય છે જેમની પાસે પુસ્તકો છે, સમય છે, પણ વાઁચવાનો ઉમઁગ નથી! ભાત ભાતનાઁ મિષ્ટાનો સામેજ પડયાઁ હોય, કોઇકને લાગે કે ભૂખ જ નથી તો પછી મિષ્ટાનો હોવાનો અર્થ પણ શો?

જે જુવાનને મનગમતાઁ પુસ્તકો વસાવવાની પોતાની અશક્તિ માટે લાગી આવ્યઁ હતુઁ એ જુવાન સાથે ઘણી બધી વાતો નીકળી. એમાઁથી એવુઁ સમજાયુઁ કે, પુસ્તકની વાત તો ઠીક છે, ઘણી બધી આવી બાબતોમાઁ જુવાન માણસને કશીક જરૂરી અને ઉપકારક સાધનસામગ્રીથી વઁચિત રહી ગયાની લાગણી થયા કરતી હોય છે. આ લાગણી એના અઁતરને પીડ્યા કરે છે. વઁચિત રહી ગયાની લાગણી એટલી તીવ્ર હોય છે અને એટલી નકારત્મક અસર કરે છે કે એક પછી એક વસ્તુઓ તેમની નજર સામે પસાર થઇ જાય છે. એ વ્યક્તિ એ કારવાઁને જોયા કરે છે, પણ કશુઁ ઝડપી લેવા તત્પર બનતી નથી! રામક્રૂષ્ણ પરમહઁસનાઁ માતા ચઁદ્રાદેવી સ્વર્ગસ્થ થયાઁ ત્યારે રામક્રૂષ્ણ 40 વર્ષના હતા. માતાના અગ્નિસઁસ્કાર સઁન્યાસી શી રીતે કરી શકે? એ તો કોઇ વિધિમાઁ ભાગ લઇ શકે નહિ. ગઁગાના કિનારે રામક્રૂષ્ણે માત્ર જળથી અઁજલી આપવાનુઁ વિચાર્યુ પણ આઁગળીઓ જકડાઇ ગઇ. જલની અઁજલિ પણ આપી ન શક્યા. રામક્રૂષ્ણથી રડી પડાયુઁ. કોઇ પણ ઉમરે માતા જાય ત્યારે માણસનુઁ હ્રદય રડ્યા વગર રહી ન શકે. રામક્રૂષ્ણ સાચુકલા માણસ હતા. એમણે બતાવ્યુઁ છે કે માણસની અઁદર જ પુસ્તકોનાઁ પુસ્તકો હોઇ શકે છે.

છેવટે માણસ પુસ્તક તરફ કેમ આટલો બધો ઉમટે છે? કેમ કે ત્યાઁ જિઁદગી અને જગતની ચિત્રમાળા અક્ષરની એક ગૂઢ લિપિમાઁ અકબઁધ છે. રશિયાના મહાન નવલકથા સમ્રાટ દોસ્તોવ્સ્કીએ સર્વાંટિસની જગપ્રસિદ્વ નવલકથા ડોન કીહોટે વાઁચીને પોતાનો અભિપ્રાય આ રીતે વ્યકત કર્યો હતો. પ્રૂથ્વિનો અઁત આવી રહ્યો હોય અને પરમાત્મા માણસની પૂછે છે કે તારે જિઁદગી વિશે, તેની મઁઝવણો, લાગણીઓ અને તારત્મ્યો વિશે શુઁ કહેવાનુઁ છે? તોઅ માણસ જવાબમાઁ કહી શકે છે કે આ ચોપડી આપ નામદાર વાઁચી લો, તેમાઁ મારી બધી વાત આવી ગઇ છે. આવોજ અભિપ્રાય દોસ્તોવ્સીની મહાન નવલ કથા બ્રધર્સ કરામઝોવ માટે આપવામાઁ અવ્યો છે. વીસમી સદીના સૌથી મહાન વૈજ્ઞાનિક આલ્બર્ટ આઇંસ્ટાઇને આ નવલકથા માટે એવુઁ કહ્યુઁ છે કે, કોઇ વૈજ્ઞાનિક ચિઁતક પાસેથી મને જે કાઁઇ મળે તેનાથી વધુ મને દોસ્તોવ્સ્કી પાસેથી મળ્યુઁ છે. પુસ્તકની ખરેખરી પ્યાસ જાગે છે ત્યારે તે ગમે ત્યાઁથી મળી જાય છે. આઇંસ્ટાઇન વાળ ન કપાવે, પણ પુસ્તક મેળવી લે અને લિઁકન સારાઁ કપડાઁ ન પહેરે, પણ પુસ્તક માટે પૈસા ખર્ચે.

છેવટે પુસ્તકોનુઁ કોઇ ખાસ મહત્વ હોય તો જીવનદાયક વિદ્યુત સઁગ્રહો તરીકે જ છે. તે થોડી પળોની ઉત્તેજના માટે નથી. માત્ર વખત કાઢવા માટે નથી, માત્ર આળસને બહેલાવવા નથી. વિજ્ઞાનની કિતાબો, ઇલેક્ટ્રોનિકસની કિતાબો તેના જાણકારો અને જિજ્ઞાસુઓ માટે જ્ઞાનની એક મોટી ખાણ બની શકે છે. આપણે સામાન્ય માનવીઓએ જુનાઁ સાચાઁ પુસ્તકો તરફ પાછા વળ્યા વિના છૂટકો નથી. આમાઁ કોઇ સાલ તારીખની વાત નથી. જીવનસામગ્રીની અસલિયતની વાત છે. સવાલ માત્ર પુસ્તક વાઁચવાનો નથી. જીવનને વાઁચવા ઉકેલવાની એક કોશીશ કરવાનો છે. આવી કોશિશ કોઇ પણ માણસ કરી શકે છે. તે માટે તેણે પોતાના ખિસ્સામાઁ હાથ નાખવાની જરૂર હોતી નથી. તેણે જ પોતાની જરૂરિયાત નક્કી કરવાની છે.

***********

પુસ્તકો પર ભાઇનો આ લેખ એક વાત નુ જરૂર સુચન કરે છે કે મન હોય તો માનવી કોઇ પણ રીતે પુસ્તક મેળવીને વાઁચે છે. સવાલ માત્ર પુસ્તક વાઁચવાનો નથી. જીવનને વાઁચવા ઉકેલવાની એક કોશીશ કરવાનો છે. મારુ પુસ્તક ગાર્ડિયન ઓફ એંજલ્સ જ્યારે ઇનટરનેશનલી લૌંચ થયુઁ ત્યારે મને ખુબજ આનઁદ હતો કે હવે મારા બધા મિત્ર, સ્નેહિઓ અને સગા દુનિયાના કોઇ પણ છેડે હોય તો તે વાઁચી શકશે. ખરેખર એવુઁ બન્યુઁ કે જ્યારે મારા પબ્લિશરે થોડી કોપી મોકલાવી તે મેઁ મારા નજદિકના મિત્રોને ભેટ આપી અને તેનો અભિપ્રાય આપવા જણાવ્યુઁ. મહિના પછી તેઓને પુછતા એક બે બાકાત કરતા સર્વે જવાબ આપ્યો કે સમયજ નથી મળ્યો એક પાનુઁ ખોલવાનો પણ! અનેક ચીજ વસ્તુઓ ખરીદી શકે પણ પુસ્તક માટે એવુ નથી હોતુ. જે પુસ્તક અહી દેશમાઁ અવૈલેબલ નથી તે ફ્ક્ત ઇંટર્નેશલ વેબ્સાઇટ અને બૂકસ્ટોરમાઁ મળે છે, તે પુસ્તક ગાર્ડિયન ઓફ એંજલસ ના આજ સુધીના ખરીદનાર માત્ર મારા ધોરીયા મિત્રો છે! કહેવાનો મર્મ એટલો કે પુસ્તક વાઁચવાની આદત હોતી નથી અને આદત હોય તો પોતાના ઓળખીતા લેખકનુઁ મહત્વ હોતુઁ નથી. ભાઇના અનેક પુસ્તકો તેમણે ઘણાને આપ્યા પણ મને અનુમાન છે કે ભાઇની ચોપડીઓ જે ખરીદીને વાઁચે છે તે ભેટ મેળવેલી વઁચાતી નથી. પુસ્તકની પ્રત્યે ચાહ અને પ્યાસ જાગે તે જ અગત્યનુઁ છે. ખુદ વાઁચો અને બાળકોને પણ વાઁચન પ્રત્યે એંકરેજ કરવુ જરૂરી છે.

- ઇલાક્ષી પટેલ
Author: Guardian of Angels: A Practical guide to Joyful Parenting
Now, also available at Google Books! Find more Book links at kidsfreesouls.com

ઉત્તર ગુજરાત રત્ન: વસઁત પરીખ

2007-04-11T16:00:00.000+05:30

ઉત્તર ગુજરાતના રત્ન

આપણે ત્યાઁ માણસ જાહેરજીવનના રાજકારણ સિવાયના કોઇ પણ ક્ષેત્રે ભલે મોભાદાર સ્થાન ધરાવતો હોય યા તે ક્ષેત્રમાઁ તેની ઉલ્લેખનીય કામગીરી હોય છતાઁ જો તે ચાલુ મઁત્રી કે મુખ્યમઁત્રી, પૂર્વ મુખ્યમઁત્રી ન હોય તો એના અવસાન સમયે ગાર્ડ ઓફ ઓનર આપવામાઁ આવતુઁ નથી. જો કે આવા માણસોને જનતાનુઁ ઓનર એટ્લુ બધુ મળે છે કે તેને સરકારી ગાર્ડ ઓફ ઓનરની જરુર પડતી નથી. પરઁતુ સરકારમાઁ અમુક નિર્ણય સારા લેવાતા હોય છે. થોડા સમય પહેલા, કે.કા.શાસ્ત્રી અને તાજેતરમાઁ વસઁત પરીખને આવુ ગાર્ડ ઓફ ઓનર અપાયુ તે એક સરકારનુ યોગ્ય પગલુ કહેવાય.

કે.કા.શાસ્ત્રી વિષ્વ હિઁદુ પરિષદ સાથે સઁકળાયેલા હતા અને ડો. વસઁત પરીખ અમારા ગામના - એટલેકે વડનગરના અને જે ગામ મુખ્યમઁત્રી નરેન્દ્ર મોદીનુઁ પણ ગામ અને તેથી કહી શકાયકે આવુ માન સરળતાથી મળી શકે પરઁતુ જો આવી પ્રણાલીકા ચાલુ રહે તો અનેક જનહીતમા સઁકળાયેલા લોકોને માન આપી પ્રોત્સાહીત કરી શકાય. રાજકારણ સિવાય ક્યારેય ચુઁટણી ના ચુઁટાયા હોય પણ લોક્સેવા તે ધર્મ સમજીને આખી જીદગી પસાર કરનાર અનેક સારા માણસોને પણ ગાર્ડ ઓફ ઓનર મળવુઁ જોઇએ.

79 વર્ષની વયે વસઁતભાઇએ ચિર વિદાય લીધી અને ભાવી પેઢી ભાગ્યે માની શકે કે 1967 થી 1971 દરમિયાન તે વિધાનસભામાઁ હતા. ગાઁધીજી અને સર્વોદય વિચારધારાને વળેલા વસઁતભાઇ પરીખને મળવાનુ સોભાગ્ય મને તેમના મરણના થોડા દિવસ પહેલા થયેલુ. મારા કાકાજી ભગવાનદાસ પટેલ સાથે તેઓ અમારે ઘરે આવ્યા હતા અને કાકા ની સાથે વડનગર જવાના હતા. ચા-પાણી કર્યા બાદ, મેઁ તેનને મારુ પુસ્તક ‘ગાર્ડિયન ઓફ એંજલ્સ” બતાવ્યુઁ અને બધી વાત કરી. શાઁત ચિત્તે સાઁભરી તેમણે મને ગુજરાતીમાઁ બહાર પાડાવાની સલાહ આપી. અને તેમના ગયા બાદ મારા દાદા ગોપાલભાઇએ વસઁતભાઇનો વિસ્તારથી પરિચય આપ્યો. ભગવાનદાસકાકા ની લોક્સેવાની મને ખબર હતી પણ વસઁતભાઇની વાતો સાઁભરી મને લાગ્યુઁ કે આપણે તેમની પાસેથી વધુ નહી તો થોડુઁ પ્રોત્સાહન લેવુ જોઇએ. માત્ર રૂ.5400 લોકફાળામાઁ અપક્ષની ચુટણી લડી, પોતાનો ધારાસભ્યનો પગાર જે રૂ.350 હતો, તે પણ તેમણે લોકવિકાસમા વાપર્યુઁ. બસ ભાડા સુધીના ખર્ચનુ ઓડિટ કરાવ્યુ. ગુજરાત અને બિહારમાઁ આઁખોના દર્દીયોનાઁ મફત ઓપરેશન કરાવ્યા જેનો આઁકડો માઁડવો મુશ્કેલ છે. તેમના ચાહકો માનતાકે વિધાનસભા કરતા પ્રજાને તેમની વધુ જરૂર હતી. જેમના હૈયામાઁ જનતા ની સઁવેદના જીવનભર ધબકતી હતી તેવા ગુજરાતના સઁનિસ્ઠ લોકસેવક એવા વસઁતભાઇ ના મરણથી ગુજરાતે એક આદર્શ સમાજસેવક ગુમાવી દીધા છે. શ્રી નરેન્દ્ર મોદી સતત ત્રણ દિવસ હોસ્પિટલ-સિવિલમા, તેમની સ્મશાન યાત્રામાઁ અને વડનગર શોકસભામાઁ હાજરી આપી ઝાઁખી કરાવી કે વસઁતભાઇ નુ કેટલુ પ્રદાન હતુ ગુજરાતની સેવામા. ડો. વસઁતભાઇ 2001 કચ્છ ભૂકઁપ વખતે પોતાના સર્વ કામ છોડીને પોતાની ટીમ સાથે તાત્કાલીક પહોઁચી જતા અને તે આગવા કામ સદા કચ્છ ના અને ગુજરાતના લોકોને યાદ રહેશે. તેમણે કેટ્લાક ગામ દત્તક લીધા અને નવનિર્માણ સાથે નોઁધપાત્ર કામગીરી બજાવી. સુનામી વાવાઝોડામાઁ પણ તેમણે ઉલ્લેખનીયા ફાળો આપ્યો. ડો. વસઁત પરીખે, સામાજિક, રાજકિય, આર્થિક તેમજ કેળવણી ક્ષેત્રે અનેક પ્રકારની કામગીરી કરી છે.

વસઁતભાઇનો જન્મ મુળ ઉત્તર પ્રદેશમા અલિગઢ માઁ વસઁતપઁચમીના દિવસે થયો હતો. નાનપણમાઁ માતા-પિતા ગુમાવનાર વસઁતભાઇને પાલક માતા-પિતાએ નબળી પરિશ્થિતિમાઁ પણ અરોગ્યનુ શિક્ષણ આપવામાઁ ખુબ મહેનત કરેલી. વસઁતભાઇનુ બાળપણ ગરીબીમાઁ વિગ્યુ અને મઁબઇમાઁ ફેરીયા તરીકે ફળો વેચીને પોતે ઘરમાઁ મદદ કરતા. ત્યારબાદ જામનગર સરકારી મેડિકલ કોલેજમાઁ અભ્યાસ કરીને સૌરાષ્ટ્ર ઉનિવર્સિટિમાઁ પ્રથમ આવ્યા હતા. પછી સરકારી નોકરીમાઁ જોડાયા હતા. આ દર્મિયાન વસઁતભાઇનો સઁપર્ક સર્વોદય કાર્યકર દ્વારકાદાસ જોષી સાથે થયો અને વસઁતભાઇ સરકારી નોકરી છોડીને વડનગર નાગરિક હોસ્પિટલમાઁ ગરીબ દર્દીઓની સેવામાઁ જોડાયા હતા.

ઉત્તર ગુજરાતના લોકો માટે વસઁતભાઇ દર્દીયો માટે ભગવાનનુઁ રૂપ ધરાવતા. તેમણે અનેક નિ:શુલ્ક નિદાન કેમ્પોનુ ગુજરાત અને બહાર અયોજન કર્યુ, હજારો લોકોની આઁખની સારવારમાઁ જીવન સમર્પિત કર્યુઁ. 1967 માઁ ગુજરાત વિધાનસભાના સભ્ય બની લોકોને આર્થિક રીતે સધર બનાવવા ખુબ મહેનત કરી તથા લોકોમાઁ ઉધોગો પ્રત્યે અભિગમ કેળવવામાઁ ઘણા બધા લઘુ ઉધોગો ઉભા કરાવ્યા હતા. ઉત્તર ગુજરાતને ધરોઇ બઁધ ની ભેટ આપનાર તરીકે વસઁતભાઇને લોકો યાદ રહેશે. તે સમયના ઇઁદિરા ગાઁધીને રૂબરૂ મળીને વસઁતભાઇએ આ યોજના કાર્યરત કરી હતી.

ખુબીની વાત એ છે કે મારુ પુસ્તક જોયા પછી પણ વસઁતભાઇએ મને અણસાર ન આપ્યોકે તેઓ ખુદ લેખક છે અને તેમના ગયા પછી મને ખબર પડીકે સાહિત્યક્ષેત્રે તેમનો મોટો ફાળો છે. ગીતા પ્રવેશ, કુંતી, છ્બી જેવા બેતાલીસ પુસ્તક નુ સર્જન કરી સમાજને એક અદભુત સાહિત્યાની ભેટ આપી છે. ગોપાલદાદાએ કહ્યુ કે ત્રણ વર્ષ પહેલા તેમની પત્નીનુઁ મરણ થતા ખુબજ એકલતા અનુભવતા હતા અને તુટી ગયા હતા. વસઁતભાઇએ પોતાના વસિયતનામા માઁ દેહ્દાનની ઇચ્છા વ્યકત કરી હતી જેથી બી.જે. મેડિકલ કોલેજ, અમદાવાદના તબીબી શિક્ષણ મેળવતા વિધ્યાર્થીઓને અભ્યાસ માટે સઁશોધન ઉપયોગી બને. જિદગી પર પોતાનો દેહનો લોકો માટે ઉપયોગી સેવામા પ્રયોગ કર્યો અને મરણ બાદ દેહદાન કર્યુ. તેમણે એક જગ્યાએ લખ્યુઁ છે, “મારા શરીરમાઁ યઁત્રની સહાયથી બનાવટી જીવન રેડશો નહિ. મારી જગ્યાને મ્રૂત્ય શય્યા ન લેખશો, એને જીવન શય્યા ગણજો. મારા શરીરને બીજા કોઇનુઁ જીવન ચેતનવઁતુ બને તે માટે ઉપયોગમાઁ લેજો.” આવા હતા વસઁતભાઇ. તેઓ દલિત અને વઁચિતોની તરફેણ કરનારા રચનાત્મક આગેવાન હતા. તેમણે બનાસકાઁથામાઁ ભીષણ દુષ્કાળની પરિસ્થિતિ જોઇ હતી અને તેના પર એક પુસ્તિકા પણ લખી છે. તેમને ખાતરી થઇ હતી કે નર્મદાના પાણી ગુજરાતમાઁ જ્યાઁ સુધી પહોઁચે ત્યાઁ સુધી પહોઁચાડવા જ રહ્યાઁ. કોઇ તેમા અવરોધ ના આવે અને આ મઁતવ્ય તેમણે મેઘા પાટકરને પણ લખી જણાવ્યુઁ હતુ.

વસઁતભાઇએ એક વખત સાબરમતી જેલમાઁ હતા ત્યારે તેમની પત્નિને પત્રો લખ્યા હતા અને પુસ્તક બહાર પાડ્યુ જેમાઁ તેમણે વ્યક્તિ અને સમાજની વેદના-સઁવેદનાઓ અદભુત પરિચય આપ્યો છે. ધારાસભ્ય હતા તે સમયનુ પુસ્તક પણ બહાર પાડ્યુ જેમાઁ નૈતિક રાજકારણના પ્રયોગપરસ્તો માટે ગીતા સમાન છે. આત્મકથા લખાવીને બહાર પાડવાનુ કામ અધુરુ છોડી વસઁતભાઇ વિદાય લીધી અને આવા રાજપુરૂષની આત્મકથાથી અનેક વઁચીત રહેશે.

નરેન્દ્રભાઇ મોદી વડનગરમાઁ જ્યારે શોકસભા વખતે હાજર હતા ત્યારે વસઁતભાઇની મુક તસ્વીર જાણે કહી રહી હતી કે રાજકારણ ની સાથે સાથે જન હિતમા સ્વને સોઁપી દેનાર ઉત્તમ પુરુષ છે. જન સેવા, તેજ અમુલ્ય સેવા અને સઁસારી છતાઁ સાધુચરિત લોકસેવક બનવુ તે આનુઁ નામ. નરેન્દ્ર મોદી માટે વસઁતભાઇ એક આદર્શ હતા.

અર્પણ ......

- ઇલક્ષી પટેલ

Watch the space

2007-03-27T11:54:00.000+05:30

ઘણા વખત પછી અહી બ્લોગ કરવાનો તક મળયો છે. રીઝન ઇસ કે મારી પાસે ગુજરાતી ફોંટ ન હતા એસ આઇ ગોટ મી અ ન્યુ કોમ્પ્યુટર અને તે પણ તેને ફાઇનલી મ્યુસીક સ્ટુડિયો બનાવ્યુ! અનીવેઝ, હવે ફરી ગુજરાતી લખવાનુ રી-સ્ટાર્ટ કરુ છુ. સો, ઇફ યુ રીડ એંડ ફાઇંડ ગુડ તો ફાઇન પણ મારી ગુજરાતી લખવાની પ્રક્ટીસ શુરુ!

Today, I am off for a Lunch meeting with GCCI Business women's wing but will be posting soon here as I get some breathing space - so Watch this space for my gujarati writing – exploring Gujarati world on web!

- ilaxi

સમય આપણને સાથ આપે કે ના આપે

2007-01-03T14:26:00.000+05:30

સમય આપણને સાથ આપે કે ના આપે, આપણે સમય સાથે કદમ માઁડીને ચાલવુ પડે છે. બહારના રઁગો ભલે બદલાય, આપણી અઁદરનો પ્રેમ, શોર્યનો , બલિદાનનો રઁગ ના બદલાય અને બધા રઁગોમાઁ છેવટે ચૈતન્યનો એકજ રઁગ પારખીએ.

વિશિઁગ ઓલ ફેરવેલ 2006 ... May your dreams turn true – peace be upon you with a prosperous 2007…Enjoy blogging

(જો કોઇ જોડણી ભુલ વિગેરે હોય તો માફ કરશો. )

કહે છે ભૂપતભાઇ ની કલમ....

વિચાર મંથન - ભુપતભાઇ વડોદરિયા

માનવજાતનો ઇતિહાસ સમયના પલટાતા રઁગોની એક મોટી પોથી છે. ભગવાન શ્રીક્રૂષ્ણ સમયની આ રઁગલીલા બરાબર જાણે છે અને એટલે તો તેમણે ભગવદગીતામાઁ કહ્યુઁ છે કે સુખદુખ, સફળતા-નિષ્ફળતા, લાભ-હાનિ, માનકે અપમાન એ બધી ક્ષણોમાઁ ‘સમત્વ’ ધારણ કરો.

પોતાની ધારણા પ્રમાણે જ બધુઁ બનતુઁ લાગે અને સઁજોગો એકદમ સુગમ લાગે ત્યારે માણસ કહે છે, સમય મારી સાથે છે. હુઁ ચાહુઁ એ રીતે સમયને મારો અનુકુળ સાથીદાર બનાવી શકુઁ તેમ છુઁ! કોઇ વળી કહે છે કે સમય મારી મુઠ્ઠીમાઁ છે. સમયની કોઇ પણ ક્ષણ કેવો ઘાટ આપવો તે મારી આઁગળીઓ જાણી છે! સમયની આ બધી ક્ષણો તો માત્ર ગુઁદેલી માટી છે. હુઁ ધારુઁ તેવો આકાર અને ધારુઁ તે રૂપ-રઁગ આપી શકુઁ!
અનેક શહેનશાહોએ આવો દાવો કર્યો છે. ઇતિહાસના આખા ઝરૂખામાઁ એવા અનેક પુરુષો ઉભા છે. કેટ્લાકે છાતી ઠોકીને એવો દાવો કર્યો છે. બીજા ઘણા મોઁએથી એવુઁ બોલ્યા નથી, પણ પોતાના મનમાઁ તોઅ એમજ સમજ્યા છે કે આખરે સમય છે શુઁ? સમયને તો માણસ ધારે તે ઘાટમાઁ ઘડી શકે! પણ માણસ જાતને લાઁબા અનુભવે સમજાયુઁ છે કે સમય કોઇની સાથે હોતો નથી. સૌ સમયની એઁદર અને સમયની સાથે છે. સમય કોઇની મુઠ્ઠીમાઁ નથી. આપણેસૌ સમયની મુઠ્ઠીમાઁ છીએ. સમયને જોઇ શકાતો નથી. ખરેખર સમય છે શુ?
માણસને ફતેહ ઉપર ફતેહ મળી રહી હોય, એની આસપાસ રઁગીન ફુવારા ઉડ્યા કરતા હોય, જ્યાઁ જ્યાઁ નજર કરે ત્યાઁ ત્યાઁ તેને સુખ સુખ અને સુખજ દેખાતુઁ હોય ત્યારે તે કહે છે અગર માને છેકે સમય મારી સાથે છે અને સમય મારો સાથ છોડે જ નહિઅને હુઁ સમયનો સાથ છોડવાજ ના દઉ! મેઁ મારી કુશળતાથી એને એવી રીતે બાઁધી રાખ્યો છે કે તે ક્યાઁય છ્ટકી શકે તેમ નથી. ત્યારે માણસની લાગે છે કે સમયનો આ સાચો રઁગ છે. તે રઁગ બદલવાજ નહિ દઉ. કોઇ માનતુઁ હોય કે સમય તો રઁગ બદલતો કાચીઁડો તો તેવુ માનનારા ભુલ ખાય છે! આ કાચીઁડો હોય તો હુઁ એનોય ગુરુ છેઁ. આપણે જાણીએ છીએ કે સમયની આ રઁગીન લીલા માત્ર માણસના હાથની વાત નથી. અનુભવે આપણે જોયઁ કે પુરુષ પોતાને ગમે તેટલો બળવાન સમજતો હોય, પણ આખરે સમય પોતાને બળવાન પુરવાર કર્યા વગર રહેતો નથી.

માનવજાતનો ઇતિહાસ સમયના સતત પલટાતા રઁગોની એક મોટી પોથી છે. ભગવાન શ્રીક્રુષ્ણ સમયની આ રઁગલીલા બરાબર જાણે છે અને એટલે તો તેમણે ભગવદગીતામાઁ કહ્યુઁછે કે સુખ દુખ, સફળતા- નિષ્ફળતા, લાભ-હાનિ, માન કે અપમાન એ બધી ક્ષણોમાઁ ‘સમત્વ’ ધારણ કરો. આ બધીજ ક્ષણોને માણસના સઁજોગ અને મિજાજ પ્રમાણે રઁગ મળે છે. પણ માણસનો કોઇ સાચો રઁગ હોય તોતે પોતાની એઁદર હોઇ શકે છે. તે બહાર જે રઁગ જુએ છે તે તો સમયનો રઁગ છે. તેને કોઇ પકડી રાખી શક્યુઁ નથી. ભગવાને તો કહ્યુઁ છે કે હુઁજ કાળ છુઁ. એટલે સમયના પલટાતા રઁગોમાઁ એનીજ લીલાના દર્શન કરવા એજ એક માર્ગ છે. માણસ સમયને બદલે છે કે સમય માણસને બદલે છે તે સવાલનો કોઇ સ્પ્ષ્ટ સઁતોષકારક જવાબ આપી શક્યુઁ નથી. બુધ, મહાવીર, ઇસુખ્રિસ્ત, મહઁમદ પયગઁબરસાહેબ, એ બધા સમયનાઁ સઁતાનો કે સમયના વિધાતાઓ? લેનિન, સ્તાલીન, હિટ્લર, નેપોલિયન, લિઁકન અને ચર્ચિલ - આ બધા સમયનાઁ ફરજઁદો કે યુગવિધાતાઓ? મહાત્મા ગાઁધી અને મહઁમદઅલી ઝીણા કાળના વહેતા પ્રવહ પર એક મોટા મોજા ઉપર બેઠેલા માણસોકે એ મોજાના સર્જકો? આનો જવાબ આપણે જાણતા નથી. તેનો નિર્ણય પણ મુશ્કેલ છે. જિઁદગીની ક્ષણોના પલટાતા રઁગોથી વિચલિત થયા વિના તેને પરમાત્માની એક અકળ પણ માણી શકાય તેવી લીલા સમજીને જીવીએ.
બહારના રઁગો ભલે બદલાય, આપણી અઁદરનો પ્રેમનો, શૌર્યનો, બલિદાનનો રઁગ ના બદલાય અને એ બધાજ રઁગોમાઁ છેવટે ચૈતન્યનો એક જ રઁગ પારખીએ! સમય આપણને સાથ આપે કે ના આપે, આપણે સમયને સાથ આપવો, એની સાથે રહેવુ, એની સાથે ચાલવુઁ ને સાથે ચાલતાઁજ તે આપણને અનુકુળ બને તે માટેનો પુરુષાર્થ પણ કરતાઁ રહેવુ.

વિચાર મંથન :જિઁદગી એક એવી રમત

2006-11-12T16:36:00.000+05:30

વિચાર મંથન - ભુપતભાઇ વડોદરિયા

જિઁદગી એક એવી રમત છે કે તેમાઁ અમ્પાયર અદશ્ય છે. તમે અમ્પાયરની તટોપી આ કે તે વ્યક્તિના માથા પર પહેરાવીને તેની સામે લડો છો, પણ તમે ભૂલી જાઓ છો કે છેવટે આ રમતમાઁ સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ કોઇ અમ્પાયર નથી. એક ખેલાડીની હેસિયતથી તમે જ સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ છો. ત્રણ વર્ષ પહેલાઁ મને એક માણસે ફરિયાદ કરી હતી કે અમુક મોટા શહેરની ઇસ્પિતાલમાઁ તે શસ્ત્રક્રિયા માટે દાખલ થયો હતો. ત્યાઁ તેની સારવાર બરાબર થઇ નહી. શસ્ત્રક્રિયામાઁ પણ કઁઇક ગરબડ હતી અને પરિણામે તેને ભારે અન્યાય થયો છે. આ ભાઇની માગણી એવી હતી કે ઇસ્પિતાલમાઁ જેમણે પોતાની શસ્ત્રક્રિયા કરેલી, તેમની સામે પગલાઁ લેવાઁ જોઇએ અને તેમને શિક્ષા થવી જોઇએ.

એક બીજા માણસ પણ આવીજ રીતે પોતાના દફતરમાઁ બેઠા બેઠા આવીજ ફરિયાદ પઁપાળ્યા કરે છે. તેની ફરિયાદ એ છે કે અમુક વર્ષ પહેલાઁ તેને નોકરીમાઁ અન્યાય થયો છે. જ્યારે અન્યાય થયેલો ત્યારે તે નજીવો લાગેલો, પણ હવે અત્યારે એમ લાગે છે કે તેના નોકરીના લાઁબા ગાળાનાઁ હિતોને ઘણુઁ મોટુઁ નુકશાન થયેલુ છે. હવે વર્ષો પહેલાઁના અન્યાયની જડ કોણ નાબુદ કરે! આ ભાઇનો ઘણો સમય જાતજાતનાઁ અરજી અહેવાલ ઘડવામાઁ અને લાગતા વળગતા પાસે મૌખિક રજુઆત કરવામાઁ વીતે છે. આ માણસની કોઇ એવો પ્રશ્ન પૂછે શકે કે એ જુની વાત હવે બાજુએ મૂકીને તેઓ આગળ વધવા માટે નવી સજ્જ્તા પ્રાપ્ત કરવા માટે કશુઁ કેમ કરતા નથી? વાત જૂની છે. બની ત્યારે નજીવી લાગી હતી અને હવે એ જૂની વાતનો ધજાગરો બાઁધવાની આ મિથ્યા કોશિશ શા માટે? જે વસ્તુ થઇ ગઇ તેનો અવો અફસોસ શા માટે? જે બની ગયુઁ છે અને હવે મિથ્યા થઇ શકે તેમ નથી તેને પકડી રાખવામાઁ શો લાભ?

એક ત્રીજો માણસ છે. તે વળી પોતાના બાળકને શાળાના સઁચાલકોના હાથે થયેલા અન્યાયની વાત કરીને પોતાની સમયશક્તિ વેડફે છે અને બાળકને આગળ વધતાઁ જાણે કે રોકો છે! આવી અગર બીજા પ્રકારની ફરિયાદ આગળ કરીને કેટલાક માણસો ભૂતકાળની કોઇક કોટડીમાઁ પુરાઇને લડ્યા કરે છે કે રડ્યા કરે છે અને એટલુઁ સમજતા નથી કે તેઓ સૌથી વધુ અન્યાય પોતાની જાતની જ કરી રહ્યા છે. ભૂતકાળના એક શઁકાસ્પદ અને વિવાદસ્પદ ટુકડાને પકડી રાખીને તેઓ પોતાની આઁખ સામેજ વર્તમાનની પસાર થતો જોઇ રહ્યા છે. આજે જે કરવાનુઁ છે તે કરતા નથી અને ગઇ કાલે જે બન્યુઁ હતુઁ તે નહોતુઁ બનવુઁ જોઇતુઁ, તેવી ફરિયાદમાઁ બળાપો કાઢી રહ્યા છે. આમાઁ સમજવા જેવી સાદી અને સીધી વાત એ છે કે દલીલ ખાતર માની લઇએ કે ભૂતકાળમાઁ તમને કોઇકે ખરેખર અન્યાય કર્યો હતો. જેણે ભૂતકાળમાઁ અન્યાય કર્યો હતો તે આજે તેમને ન્યાય આપવાની સ્થિતિમાઁ કે શક્તિમાઁ પણ નહી હોય. ભૂતકાળમાઁ તમને કોઇકે અન્યાય કર્યો હતો તે હકીકતને આગળ કરીને આજે તમારી જાતને શુઁ કામ અન્યાય કરો છો? બીજાઓ તમને અન્યાય કરે ત્યારે તમે તેની સામે ફરિયાદ કરો છો પણ તમે તમારી જાતની જ્યારે અન્યાય કરી રહ્યા હો એવો ઘાટ થાય છે ત્યારે તમે તમારી જાતની શા માટે ઢઁઢોળતા નથી?

જિઁદગી એવી એક રમત છે કે તેમાઁ અમ્પાયર અદ્શ્ય છે. તમે અમ્પાયરની ટોપી આ કે તે વ્યક્તિના માથા પર પહેરાવીને તેની સામે લડો છો, પણ તમે ભૂલી જાઓ છો કે છેવટે આ રમતમાઁ સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ કોઇ અમ્પાયર નથી. એક ખેલાડીની હેસિયાતથી તમેજ સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ છો. દ્ષ્ટ કે અદ્ષ્ટ અમ્પાયરના ચુકાદા સામે તકરારના મુદાઓ ઉભા કર્યા કરતાઁ પોતાની રમતની કથા સુધારવાનુઁ જ વધુ લાભકારક છે. આ એક બાબત છે જે તમારજ હાથમાઁ છે. માણસ વધુ કઁઇ નહી તોઅ પુરી નમ્રતાથી અને છતાઁ પુરી ખુમારીથી કહી શકે છે કે મારી દુકાનમાઁ દુખના માલનો જે ભરવો થૈ ગયો છે તેના ઉત્પાદકો ગમે તે હો, હુઁ તેનો માલિક છુઁ અને મારી દુકાનના માલની ‘અસલિયત’ ની હુઁ ખાતરી આપવા માગુઁ છુ.

ખુશ ખબર

2006-11-03T13:05:00.000+05:30

ભુપતભાઇના ચાહકો માટે ખુશ ખબર:

ભાઇની બે નવી ચોપડી નવભારત સાહિત્ય મઁદીર તરફથી બહાર પડી છે. તમારી કોપી બુક કરો. નવભારતની સાઇટપર ઉપલબ્ધ છે. જો કોપી નો કોઇ પ્રોબ્લેમ થાય તો મને મેલ કરશો.

1. પઁચામ્રૂત અઁજલી
2. દિલબર દિલ

આભાર.

- ઇલાક્ષી

વેલકમ હોમ

2006-11-03T12:59:00.000+05:30

આદિલ મનસુરીએ લખ્યુઁ છે કે “વતનની ધૂળથી માથુઁ ભરી લો “આદિલ”, સારુ છે કે દિવાળી આવે છે ને વતન જવાનો મોકો રચી આપે છે “ વતન છોડ્વુ તે આજની ફેશન બની ચુક્યુ છે. વતનથી દુર રહેનારા અસઁખ્ય છે અને તેમની વાત પણ નિરાળી હોય છે! દિવાળી આવે અને નવેમ્બર મહિનો એટલે એન. આર. આઇ નો જાણે રાફડો ફાટ્યો! વતનમાઁ જવાની લાગણી વિશિષ્ટ હોય છે. સલામતી, પોતાપણુઁ, હુઁફ વતનમાઁ નજરે પડે છે. અનેક સગવડ કે અસગવડ વેઠીને દેશ યાદ કરીને પોતના વતન પ્રેમ તેમને દેશ તરફ પ્રેરે છે. ઘણાઁ તો દેશ આવીને વિદેશના ગુણગાન ગાવામાઁ(“અમારે અમેરિકામાઁ તો.....”) અડધો સમય વેડફી નાઁખે છે. તો કોઇ વળી તેમને પડ્તી તકલીફની વાત કરે છે કે પછી હોટલની ઉજાણી કરવામાઁ પડી જાય છે અને કહે છે કે “મને સમય નથી અને હુઁ ફ્ક્ત વીસ દિવસ માટે આવ્યો છુઁ” અને તેમ કહી તેવી એટીટ્યુડ રાખે છે કે લોકો તેમને મળવા જાય કારણકે તે એન.આર.આઇ. વી.આઇ.પી છે!

મને એક પ્રશ્ન સદા સતાવે છે કે “જાણીને કુવામાઁ પડવા શુઁ કરવા લોકો જાય છે? પૈસા માટે! કે પછી સગા ત્યાઁ છે માટે! આપણા દેશની એકજ કમી છે કે અહિ પૈસા ડોલરના તોલે નથી મળતા પણ તેના બીજા પાસા ઘણાઁ સારા છે. અમુક એન.આર.આઇ. જ્યારે દેશ પ્રેમ બતાવે છે ત્યારે મને થાય છે કે શુઁ કરવા તો પછી પરદેશ જાવ છો. બે વાત તો ના બને ને? ભાવુક બની લાગણીથી ખેઁચાવુ અને પછી દેશના બદલે વિદેશના ગુણગાના ગાવાના હોય તો મારા હિસાબે તે દઁભી છે.

વ્હોટ એવર, કોમેંટસ આર વેલ્કમ કારણ આ એક ડીબેટ ટોપીક છે અને તેમાઁથી સચ્ચાઇનો ખયાલ આવે છે. કોઇનુ દિલ દુખે તો ભુલચુક માફ! આ તો એક બ્લોગ થૌટ છે...બાકી જો લોકો વિદેશ ના જાય તો ભારતમાઁ લોકોની સઁખ્યા ખુબજ વધી જાય! અને પાછુ નરેન્દ્ર મોદી પ્રગતીના પઁથે જતા અટકી જાય તેના કરતા સારુ છે કે નરેન્દ્ર ભાઇની સરકાર કામ કરે અને જ્યારે વિદેશી આવે ત્યારે કહે “અમારુ ગુજરાત...”

બીલેટીડ હેપી ન્યુ યર ટુ ઓલ ........વેલકમ હોમ એંડ મીટ મી ...

- ઇલાક્ષી

આજની ઘડી રળિયામણી!

2006-08-01T17:05:00.000+05:30

ખુબ સુઁદર કહ્યુઁ ભાઇએ - આજની ઘડી રળિયામણી! આપણી પાસે તો આજની ઘડી સુધારવાની એક તક છે. અને આ તક મે ઝડપી લીધી છે. સફળતા ની ખબર નથી પણ સો ટકા ભાઇના લેખ તો અહિ મુકી શકુઁ તેટલુ ગુજરાતી લખી શકુઁ છુ. ઉનિકોડને આભારી......
કાલની કોને ખબર છે ! લાઇફ ક્યાઁ ડ્રિફ્ટ થાય એ તો ભગવાનજ જાણે. આઇ એમ એન એક્સપ્લોરર ઓન ધ વેબ.

બીજી એક વાત. મને યાદ છે હુઁ ભાઇને ઘરે મળી ત્યારે વાત વાતમાઁથી તેમને મે કોઇ ટોપીક પર લખવાની વાત કરી. ભાઇએ તરતજ મને તક આપી અને મને કીડ્સ પેજ સમભાવમાઁ સ્વતઁત્ર રીતે કરવા આપી દીધુ! તે પણ, પહેલા પુર્તિ પાનુ અને પછીથી તે ઓપ-એડ જે ઓપોસીટ એડીટર પેજ કહેવાય તે - આમ મે ઇગલીશ અને ગુજરાતી મા ‘ફિસોલ્સ’ છ વર્ષ બહાર પાડ્યુઁ શરુમાઁ તો ખુબજ તકલીફ પડતી કારણ કે મને ગુજરાતી લખતા ન આવડે અને પછી રજનીભાઇ વ્યાસ મને મદદ કરતા (તે મારુ પેજ સઁભારતા) . આખરે થોડો સમય આ કરીને હુઁ થાકી કે મને નહિ ફાવે ગુજરાતી લખતા , સો ભાઇએ મને કહ્યુઁ “કોઇ ચિઁતા નહિ. તમે ફ્ક્ત અઁગ્રેજી માઁ લખો અને મેઁ છ વર્ષ ‘Freesouls’ કર્યુઁ જે મે સમભાવની ઓનલાઇન સાઇટનુ સુકાન સઁભારતા પ્રિંટ માઁ બઁધ કર્યુઁ. પરઁતુ, તેજ ‘Freesouls’ , today is ‘Kidsfreesouls’ with a very big site single handedly managed by me and also stands # 1 in Google Search and Yahoo. Moreover, the topics covered in Kidsfreesouls are also used by Parents, Teachers and kids online; even educationists use this site for classroom lessons. That’s what Bhupatbhai’s message is seen through ……success comes with Opportunity and Hard work!

- ઇલાક્ષી

વિચાર મંથન - ભુપતભાઇ વડોદરિયા

બુદ્વિ અને શક્તિ છતા કેટલાક માણસો તેમના ધ્યેયમા નિષ્ફ્ળ જાય છે. સફળતાને સૌ પુજે છે. માણસને સફળતા ના મળે તો સઁબઁધકર્તા વ્યક્તિનો દોષ કાઢવામા આવે છે.

કેટલાક માણસો પોતે જીવનમાઁ સફળ થયા હોય કે ન થયા હોય પણ બીજી કોઇ વ્યક્તિ માટે એવો ચુકાદો આપી દેશે કે એ માણસ કોઇ પણ કામમાઁ સફળ થાય એવુઁ હુઁ માનતો નથી. ઘણા બાધા માણસો માટે આ પ્રકારના અભિપ્રાયો આપવામાઁ આવે છે. આવો અભિપ્રાયો આપનાર ભુલી જાય છે કે કોઇ પણ માણસમાઁ શક્તિ હોય, ધગશ હોય પણ તક ના મળે ત્યાઁ સુધી તો એ પોતાની શક્તિ કે આવડત બાતાવી શકે નહિ. આપણે જાણીએ છીએ કે કેટલાક માણસો માત્ર તકના આભાવે નિષફળ જાય છે. એટલે કોઇક એવુઁ કહે છે કે તક મળવી કે તક ઉભી કરવી એમાઁ શુઁ ભેદ છે એ કહેવાનુઁ મુશકેલ છે. આપણામાઁ કહેવત છે કે ફાવ્યુઁ વખણાય. એવા અનેક કિસ્સા આપણે જોઇએ છીએ કે જેમાઁ માણસ સફળ થઇ જાય છે અને એ પોતે પણ કહી નહિ શકે કે તક આચાનક ઉભી થઇ કે પછે તેણે તક્ને ઓળખવાની કોશીશ કરી.

બુદ્ધિ અને શક્તિ છતાઁ કેટલાક માણસો તેમના ધ્યેયમાઁ નિષ્ફળ જાય છે. સફળતાને સૌ પુજે છે. પણ માણસને સફળતા ના મળે તો સઁબઁધકર્તા વ્યક્તિનો દોષ કાઢવામાઁ આવે છે. એ વાત ખરી છે કે માણસને તક ઓળખતાઁ આવડવુઁ જોઇએ. પણ માણસનો અનુભવ છે કે કોઇ માણસ સફળ થાય એટલે આપણે કહીએ છીએ કે એણે તક ઝડપી લીધી. આપણે તકની વાત કરીએ છીએ પણ કોઇ માણસ સફળ થાય ત્યારે તેનામાઁ તક ઓળખવાની આવડત આપ્ણે જોઇએ છીએ અને જો નિષ્ફ્ળ જાય કે ખરેખર કોઇ તક ન હતી, પણ તક સમજીને એમાઁ ઝઁપલાવ્યુઁ એટલે સઁપુર્ણ નિષ્ફ્ળતા મળી. કોઇ કોઇ વાર આપણે જેને તક કકીએ છીએ એ વાસ્તવમાઁ ભાગ્યનો ઇશારો નહિ હોય? ભગ્યનો ઇશારો એટલા માટે કે ભાગ્ય મહેરબાન હોય અને કોઇ કામ બની જાય તો આપણે માણસને યશ આપીએ છીએકે એણે તક પારખી અને ઝડપી. બીજી બાજુ માણસ તક ઝડપે પણ નિષ્ફળ જાય તો આપણે ભાગ્યને દોષ દેવાને બદલે તેને દોષ દઇએ છીએ.
એક એવુઁ જાનીતુઁ સુભાશિત છે કે, “સર્વત્ર ફલતિ ભાગ્યમ, ન ચ વિધા, ન ચ પૌરુષમ” માણસ એક તક ઝદપી લે અને સફળ થાય તો એ એનુ સારુઁ નસીબ અને નિસ્ફળ જાય તો આપણે ભાગ્યને બદલે માણસને દોષ દઇએ છીએ. નિષ્ફળતામળે તો માણસો કહે છે કે એનામાઁ ત્રેવડ ન હતી. એ વખતે આપણે ભાગ્યની કે તકની વાત નથી કરતા. એક વાત સ્વીકારવી પડે કે આપણે જેને સફળતા કે નિષ્ફળતા કહીએ છીએ તે હકીકતે ભર્યુઁ નારિયેર હોય છે. તેમાઁ અમ્રુત જેવુઁ મીઠુઁ પાણી પણ હોઇ શકે અને થુઁકી નાખવાનુઁ મન થાય એવુઁ ખારુઁ પાણી પણ હોઇ શકે. એટલે માણસનાજીવનમાઁ સમયની દરેક ઘડી એક ભર્યુ નાળિયેર છે, તેમાઁથી અમ્રુત જેવુઁ મીઠુઁ પાણી પણ નીકળી શકે અને ખારુઁ દવ ખોરુઁ પાણી પણ નીકળી શકે. કોઇને અગાઉથી એવી ખબર પડતીજ નથી કે પાણી મીઠુઁ હશે કે ખારુઁ હશે. આ જ વાત માણસની કોશિશ લાગુ પડે છે. માણસ કોશિશ કરે ત્યારે એવીઆશા રાખે છે કે તેને ધાર્યુઁ પરિણામ મળે પણ આ બાબતમાઁ માણસની આશા કે ધારણા સાચાઁ કે ખોટાઁ પણ પડે.
આમ તો માણસની જિઁદગી એ પણ એક મોટા નાળિયેર જેવી જ નથી? અઁદર શુઁ છે? એનો અઁદાજ કોઇને આવી શકતો નથી. એ તો જ્યારે તમે નળિયે ફોડો ત્યારે જ અઁદર મીઠુઁ કે ખારુઁ જે હોય તે જાહેર થાય છે. આપણે જાણીએ છીએ કે માણસ આવતી કાલને જાણવા માટે જ્યોતિષી પાસે કે સાધુ-સઁત પાસે જાય છે પણ પોતાનેપાસેથી આપણે આપણા વિશેની આગાહી જાણવા માગતા હોઇએ તેને પોતાને પોતાની આવતી કાલની ખબર નથી, કેમ કે માણસનુઁ પ્રારબ્ધ કે ભાગ્ય હઁમેશાઁ ગઢ જ રહ્યુઁ હોય છે અને છતાઁ માણસને પોતાની આવતી કાલ, સફળતા કે નિષ્ફળતા, સુખ અગર દુ:ખ, સારુઁ અરોગ્ય કે માઁદગી એ બધાઁ વિશે જાણવાની તીવ્ર જિજ્ઞાસા રહે છે. પણ આપણે જાણીએ છીએ કે જેમનો રાજ્યાભિષેક થવાનો હતો એ ભગવાન રામ પણ કદાચ જાણતા નહિ હોય, એટલે જ તો ઋષિઓ કહે છે કે ન જણ્યુઁ જાનકી નાથે કે સવારે શુઁ થવાનુઁ છે! એટલે આવતી કાલની કોઇની કોઇની ખબર નથી હોતી અને એથીજ આપણે કહીએ છીએ કે આજની ઘડી રળિયામણી! આપણી પાસે તો આજની ઘડી સુધારવાની એક તક છે.

‘ઉતાવળ’

2006-07-11T19:49:00.000+05:30

I would appreciate comments on this article of Bhupatbhai. In this new waves of next generation leaping into tech age, it's speed that all matters. However, it is said, Slow and steady wins the race. It sure is a debate topic! - ilaxi

‘ઉતાવળ’

આજના યુગનો કોઇ સૌથી મોટો અભિશાપ હોય તો તે છે ‘ઉતાવળ’. અત્યારે તમામ ચીજોમા’ઇંન્સ્ટન્ટ’ ની બોલબાલા છે. ખાવામા પણ ‘ફાસ્ટ ફુડ’! આપણે એક સપ્તાહમા અંગ્રેજી ભાષાનુ પ્રભુત્વ મેળવવુ છે, ગણિતના માસ્ટર થઇ જવુ છે. પળવારમા ‘ટેમ્પરેચર’ ડાઉન કરે તેવી ગોળીઓ જોઇએ. બધુ ફટાફટ પતાવવાનુ! આપણને જરાય ઢીલ ના ગમે! આ રીતે માણસ સમય મેળવે છે. પછી તે ગમે તે માર્ગે ઉડાઉપણે ખર્ચે છે. ઝડપથી અને ઝાઝુ કામ કરવામાખોટુ નથી. પણ દળીદળીને ઢાંકણીમાની જેમ હાથ ઉપરના કામો ઝડપથી આટોપી લઇને સમયની ખોટી બચત કરીને, પછી વેડફી નાખવાનુ ખોટુ છે. આમા તો એક સમયચોરી છે અને ખાસ તો કાળપુરુષની બેઅદબી છે. ટુકા રસ્તા કઢવાના પ્રયાસોમાથી આપણા જીવનમા પારાવાર કુત્રિમતા જન્મી છે. ધીરજના ફળ મીઠા છે તેમ કેહનારા બેવકુફ નહોતા. તેમા કાળપુરુષની અદબ હતી. આપણાથી મોટી શકતિના, આપણાથી જુદી શક્તિઓના પ્રભાવનો સ્વિકાર હતો. કેટલાક ક્યારેક ઉતાવળમા ફાવી જતા હશે, પણ મોટે ભાગે શાંતિ અને ધીરજથી ફાવતા હોય છે.

ઉતાવળે જીવીને પછી નિરાંતે મરવાનુજ છે. આ પરમ વાસ્વિકતા છે. જીવનના વર્ષોમા ખુબ ખુબ ઉતાવળ ભરીને બાકીના બધા વર્ષો ખાલીખમ બનાવી દેવાથી શુ? વરસને દિવસે જેવુ કરી નાખીને તમામ આયુષ્ય જ તમે કાપી નાખો છો. જિઁદગીમાઁ ઝડપ ભરીને તમે તેની મીઠાશને ખતમ કર્યા કરો છો તેથી શુ? ઉતાવળ ગુણાકાર જેવી લાગતી હશે, કુદરતના ક્રમમા તમે તેનો વિચાર કરશો તોતે બાદબાકી જેવી લાગશે, કુદરતના ક્રમમાઁ તમે તેનો વિચાર કરશો તો તે બાદબાકી જેવી લાગશે.

નવલકથા માટે નોબેલ ઇનામ મેળવનાર ફ્રેન્ચ નવલકથાકાર આન્દ્ર જીદને કોઇકે પુછ્યુ: “તમારા જીવનની પરમ આનઁદની ક્ષણ કઇ?” જીદે કહ્યુ : “સહારાના રણમા એક વાર મળેલો ઠઁડા પાણીનો ચઁબુ!” પ્રખર સહારાની તરસ વિના ઠઁડા પાણીનુઁ અમૃત ક્યાઁથી પારખી શકાય? મીઢાશતો આપણે ઝઁખીએ છીએ, પણ મીઠાશને મીઠાશ બનાવવાના તત્વો આપણે કાઢી નાખવાઁ છે. વિરહ વિના મિલનની મીઠાશ શી? ભુખ વિના ભોજનની મીઠાશ શી? થાક વિના આરામની મીઠાશ શી?

જલ્દી જલ્દી જીવી નાખવુઁ છે, પણ જલ્દી મરી જવુ નથી. પરસ્પર વિરોધી એવા આ પરિણામ માટે આપણે બધી કોશિશ કરીએ છીએ. જિઁદગીના ભમરડાને કોઇકે જાળ ચઢાવેલી છે. તેની ગતિએ તેને ઘુમવા દો. તેમાઁ ક્રુત્રિમ ગતિ ભરવાની કડાકુટ છોડો. ઘુમતો ભમરડો અભિમાન કરે કે હુઁજ ઘુમુઁ છુ. ધારુ તો
ઝડપથી ઘુમી શકુઁ છુ, તેના જેવુજ મિથ્યાભિમાન માણસનુ છે. માણસ ઘુમતોજ દેખાય છે અને છતાઁ આખી બાજી તેના હાથનીજ નથી! માણસ દોડે છે અને એક રાક્ષશીટ્રક ક્ષણવારમા તેને માઁસનો રોટલો કરી નાઁખે છે. ક્યાઁ ગઇ ભાઇ તારી ગતિ, તારી ઉતાવળ? તારુ ઘડિયાળ ક્યાઁ છે? માણસ સલામત ખઁડ્માઁ ડનલોપીલોના ગાદલામા સુતો છે અને ઓચિઁતુ હ્રદય બઁધ પડી જાય છે. દોડતા હોઇએ કે સુતા હોઇએ, આપણી ગતિને કોણ કાપી નાઁખે છે? સઁગ્રામના લડ્વૈયાઓનેય અદ્શ્ય રક્ષણની જરુર પડે છે અન્દ પલઁગમાઁ પોઢેલાને પણ! બધી ગતિ ને સલામતી આપણા હાથમા છે તેવુઁ માનવાની ભુલ ન કરો. જીદગી જીવવા માટે છે. તેને બરાબર જીવો. માણીને જીવો. વર્ષોની ફુટ્પટ્ટીથી તેની મીઠાશનુઁ માપ નથી નીકળવાનુઁ. સાડા પાઁચ વારનુઁ જિઁદગીનુઁ પાનેતર છે. દોઢ્ડાહ્યા વાણોતરની જેમ સત્તર વાર માપવાની ઝડપ કરશો તો તેથી લઁબાઇ વધવાની નથી. આઁસુની બાદબાકી અને સ્મિતના ગુણાકાર માટે આઁકડાની ઘાલમેલ છોડી દો. સુરજ સમયસર ઉગે છે અને સમયસર આથમે છે. પણ વચ્ચે ક્યાઁય ખોટી ઝડપ કરતો નથી. રાતે જાગીને દિવસે ઉઁઘવા કરતાઁ દિવસે જાગીને રાતે ઉઁઘવાનુજ ઠીક છે. આમ તો વાત એની એજ લાગે છે. પણ એની એજ વાત છે તો આમ ઉલટાવી શા માટે? રાતની ઉઁઘને અને દિવસની જાગ્રુતિને તેની પોતાની મીઢાશ છે. એ મીઢાશ જેવી છે તેવી માણવામાઁ શો વાઁધો છે? સાદા દાખલાને ઉતાવળથી અઘરો બનાવવાની ચેષ્ટા છોડી દો.

મૃત્યુ પછી ની ગતી ની ચીંતા શા માટે?

2006-05-29T18:53:00.000+05:30

મૃત્યુ પછી ની ગતી ની ચીંતા શા માટે?
- By Bhupatbhai Vadodaria

ભુપતભાઇના મને ગમતા અને હદયને સ્પર્શી જતા લેખ હવેથી હુ અહિ પ્રગટ કરીશ. બાકીની તેમની કોલમ સમભાવ, સદેશ મા સાઇટ પર નિરંતર વાંચી શકો છો. ઘણા વાચકો ની વીશ હોવાથી ઉનિકોડમા લેખ મુકાશે જેથી ફોંટ ડાઉનલોડ કર્યા વગર વાંચી શકાય (WYSIWYG) .

સદેશ મા પ્રગટ થયેલ ભુપતભાઇ નો આ લેખ સર્વ માટે વિચાર કરવા જેવો છે.

મૃત્યુ પછીની ગતિ ની ચીંતા.......( શબ્દ ભુલ માફ કરશો.)

એક સબનધીએ હમન કહયુ ‘મે જે કાઇ ઝંખ્યુ અને માગ્યુ તે બધુ મરયુ છે. છ્તા કેટ્લીવાર એવુ લાગે છે કે મારા સાનુકુર્ સંજોગો ને હિસાબે જે ખુશાલીની લાગની મનમા ટ્કી રહેવી જોઇએ તે ટ્કી રહેતી નથી. મને સતત બિનસલામતી ની લાગની સતાવ્યા કરે છે. ખરેખર તો સપુર્ન સુરક્ષિતતાની લાગની થવી જોઇએ. તેને બદલે બિનસલામની લાગે છે. આનુ કારન સમજાતુ નથી. આનો ઇલાજ શુ તેની કશી ખબર નથી. મારા આ સબન્ધી પૈસેટ્કે અતિ સુખી છે. મિલકત સારી છે. ધન્ધામા સ્થિર છે. સમાજમા પ્રતિત્ત પન છે. એમને બિનસલામતીની લાગની રહ્યા કરે છે ને તેથી બેચેની પેદા થાય છે.

એક તદન ગરીબ માનસે પોતાની પાસે આવેલી થીક થીક રકમ બતાવીને કહ્ય “જ્યા જ્યા ગયો ત્યા ત્યા કોઇએ બે તો કોઇએ પાંચ રુપિયાની મદદ કરી. હુ ગરીબ છુ પન મારે રુપિયાનિ ખાસ જરુર નથી. મને સતત ભય લાગ્યા કરે છે કે કોઇક રક્ષન આપે તો સારુ! આ માનસને આ બધા પ્રશનો પુછવા છતા તે ખરેખર પોતાની ઉપર કોઇ વાસ્તવિક જોખમ હોવાનુ બતાવી શકયો નહી. આમ કોઇ જોખમ નથી ને લુટાઇ જવાનો ભય નથી, કે જેના પડ્છાયાની ચીંતા કરવી પડે. કોઇ નક્કર ભયની વાત નથી, પન મનની અન્દર બિનસલામતીની એક લાગની સતત સરવર્યા કરે છે અને તેને ચેન પડ્તુ નથી.

તાજેતરમા મશહુર લેખક ફ્રાંસ કાફકાનો પત્ર વહેવાર વાંચયો. પોતાની પ્રિયતમાને અમુક સમય માટેની વિવાહિતા ફેલિસ પર્ન પત્રો તેમા છે. કાફ્કાએ આ પ્રેમ પત્રોમા પોતાની જાતને સમ્પુર્ન ખલ્લી કરી છે. એમા કાફ્કાની બિનસલામાતી ની લાગની વારમવાર કહે છે કે, હુન દુબરામા દુબરો માનસ છુ. ફેલીસને એ ચાહે છે ખરો પન તેની સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર થઇ શકતો નથી. કાફ્કા કહે છે કે મારા પોતના એક્લાનાજીવતર પુરતી તબિયત ચાલે તેવી છે, પન લગ્ન કરી શકુએવી તબિયત નથી. હકીકતે કાફ્કાનો પત્રવહેવાર પોકરી પોકારીને એક વાત કહે છે કે, તેને બિનસલામતીની ઉંડી લાગણી પરેશાન કર્યા કરે છે. તેને સતત દર રહ્યા કરે છે કોઇ જોખમ્ની સ્થિતિ ઉભી થાય નહિ. તે માટે મોટેભાગે તે એકાંત પસન્દ કરે છે અને શક્ય હોય તેટ્લે અંશે પોતાના નાનકડાકમરામાંજ રહે છે. છ્તા બધિયાર જગાનુ પન એક જોખમ હોય છે. એટ્લે ગમે તે મોસમમા એ બારી ખુલ્લી રાખીને સુવે છે. ખાસ ઉઘતા પણ નથી, કેમકે, ઉઘવુ એટ્લે અસહાય અને બિનસલામત બની જવુ! ઉંઘ્વુ એટ્લે પોતાનુ માથુ અજાણ્યા ખરામા મુકી દેવુ.

માણસ ભર ઉંઘ મા હોય ને કઇક આફત બહારથી કે અન્દરથી ઉતરી પડે તો? તમે ઉંઘતા હો અને કોઇ તમારી ઉપર હુમલો કરી શકે. તમે ઉંઘમા ભાન વિનાના હો અને કોઇ ઝેરી જીવજતુ કરડી શકે! બહારની જોખમ ની વાત તો ઠીક છે, માણસના શરીરની અન્દ્ર ક્યા ઓછા શત્રુ છુપાયા છે! ખુબ લાડ લડાવેલા આ હ્ર્દયનો પણ શો ભરોસો. એ પણ ક્યારેક પાંસરીની પાછર કઇક શ્વાસની ગડબડ ઉભી કરી ના શકે? ઉઘની અવસ્થામા પણ અન્દરના કોઇ કોઇ જોખમોનો ડર હોઇ શકે છે. ફ્રાંસ કાફ્ડા તો મહાન સર્જક હતો. એટ્લે તેની સાચીકે માની લીધેલી શારીરિક-માનસિક પીડા, તેની મુઝવણો, તેની ચિંતાઓને તેના જાતજાતના ડરની લાગણીઓમાથી વાર્તાઓ વણાય છે. અને આ બધી બરતરામાથી સરજનનો એક વિચિત્ર સંતોશ જન્મે છે. કોઇક સરસ વાર્તા લખ્યા પછી તે થાકેલી સ્થિતિમા પણ અસાધારણ ખુશાલીની લાગણી અનુભવે છે. પણ પેલી બિનસલામતીની લાગણીનો સમગ્ર રીતે વિચાર કરીયે ત્યારે આપણા અશ્ચર્ય વચ્ચે આપણને ખબર પડે છે કે, કેટલા બધા ચેહરાની પાછર ડરની આ લાગણી સંતાઇને બેથી હોય છે. પોતાને બિનસલામતીની લાગણી સતાવ્યા કરે છે તે કબુલ કરવાની હિમત પણ ચાલતી નથી. કોઇ પોતની બિનસલામાતીની લાગણીના ઇલાજ તરીકે એકાંત શોધે છે. તો કોઇ વરી ભીડ્મા ભય ઓછા ગણીને ગાઢ સોબતમા સંતાય છે. કદાચ ભીડ અને ભાષામા ભરી જવાનુ ઘણા બધા માણસોને ગમે છે અને તેનુ એક કારણ આ પણ હોઇ શકે છે.

બિનસલામતીની લાગણીનો વિચાર એક અગર બીજા માણસને સતાવતો રહે છે. કોઇને વરી આથિક બિનસલામાતીની લાગણી પીડા આપે છે. નોકરી પુરી થશી અની નિવ્રુત થવુ પડશે, પછી હુ શુ કરીશ? આજનુ આ જીવણધોરણ કઇ રીતે જારવી રાખીશ? કોઇને નિવ્રુતિ દુર હોય છે તોઅ બઢતીની ચિંતા થાય છે. આ પણ આથિર્ક બિનસલામતીની લાગણી છે. કોઇને ધન્ધો ભાંગી પડવાની, ધન્ધો બન્ધ થઇ જવાની, ખોટ જવાની ચિંતા રહ્યા કરે છે. કોઇને રોકાણ કરવાની પોતાની અશક્તિ સતાવે છે. આમા પણ આર્થિક બિંનસલામાતીની લાગણી બોલે છે. અમેરિકાના એક મહામાલદાર ઉધ્યોગપતિ રોક્ફોલરે કબુલ કરેલુ છે કે , નવા નવા ધન્ધાનુ વિસ્તરણ કરવાની તેની સાહસિકતાનુ મુર આર્થિક બિનસલમતી ની લાગણીમા પડેલુ હતુ. ન કરે નારાયણને ચાલુ ધન્ધો ભાંગી પડે તો? ગાય દુધ આપે છે પન કાલે વસુકી નહી જાય તેની શી ખાતરી? ચાલો એક નવી ગાય પણ વસાવી લઇએ. ધીકતા ધન્ધા હોવા છતા નવા ધન્ધાનો જન્મ થાય છે.

આર્થિક બિનસલામાતીની લાગણી જેવીજ સામાજીક બિનસલામાતીની લાગણી કેટ્લાકને પીડે છે. આબરુ જશે તો? પ્રતીત નહી સચવાય તો? કૈક બદનામી કે ફજેતી આવી પડશે તો? આવી લાગણીથી પીડાતા ગ્રુહસ્થો સતત સંતાનો પર ચાંપતી નજર રાખે છે. ક્યાંક દીકરી પ્રેમ લગ્નની ફજેતી કરીને આબરુ ઢોરી નાખે. ક્યાંક દીકરો પરનાતમા કોઇ ઉતરતી ન્યાતિકે કોમ્ની કન્યાના ગરામા પુષ્પમારા રોપીને પ્રતિત્ત્ને ધુરધાણી કરી નાખે!

કેટલાક વરી લાગણી વિષયક બિનસલામાતી સતાવે છે. પોતાની પત્ની કે પોતાનો પતિ પોતાને ચાહવાનુ બન્ધ કરી દેશે તો? મિત્રોમા ફેરવી લેશો તો? સબન્ધીઓની ઇર્ષયા કઇક કારસ્તાન ઉભુ કરશો તો? માણસને સતત સ્નેહ્ની ભુખ છે, તે ઇચ્છે છે કે થોડીક નિકટની વ્યક્તિઓના ભાવમા કઇ ફરક ના પડે. તેને પોતાની હદયની ચાહવાની શક્તિમા શંકા છે. એટલે બિજાઓના હદયની આવી શક્તિમા પણ શંકા પડે છે. આ બધાની શંકાથી તેઓ પ્રેમ અને વફાદારીના પોતાના દાવા બુલન્દ રીતે રજુ કરવાની સાથે ચોપાસ શંકાભરી નજરે જાંચ તપાસ ચલાવે છે. કોઇ વરી પોતાની તબિયતની બાબતમા બિનસલામાતીની લાગની પિડ્યા કરે છે. કેંનસરની વાત વાંચે ત્યારે તેના લક્ષણોની ખાનગી તપાસ પોતાના શરીરમા કરે છે. હદયરોગની જાણકારી મેરવે ત્ય પોતાના હૈયાની કોઇક દગાખોરીની તપાસ આદરે છે. તબિયત પરના જાતજાતના આવા આવા જોખમોની એક અસ્પષટ ભયભીતતા તેમને સતાવે છે. આ બધાજ શંકાઓનુ ગ્રાંડ ટોટ્લ પોતના આયુષયની લામ્બી ટુકી રેખાની ચિંતારુપે હાજર થાય છે. શરિર અંગે કોઇ ખાસ ફરિયાદ ના હોય ત્યારે અકસ્માતનો ભય રહે છે. ટેનોના અકસમાત, વિમાન અકસમાત, જાહેર રસ્તા પરના અકસ્માત એક વ્યક્તિગત શક્યતા બનીને તેમની પોતાની યાત્રાનુ શંકસ્પ્દ ભાથુ બની જાય છે. પોતાનો સામાનના દાગીના વારેવારે ગન્યા કરે છે. પણ પેલો મુખ્ય દાગીનો તો શંકાના ભય્નો હોય છે.

પોતનુ મ્રુત્યુ કેવી રીતે, કયા અને કયા સંજોગોમા થશે તેની ચિંતા કેટ્લાક્ને બિનસલામાતીની લાગણી આપે છે. તોઅ વરી આમાથી કેટ્લાકને પોતાના મ્રુત્યુ પછી પોતાની શી દવા થશી - માત્ર શરીરનીજ નહિ, પણ પોતાના આત્માની એની ચિંતા થાય છે. સમરસેટ મોમ કહે છે કે, માણસના ઘણા બધા ડર અને બિનસલામાતીની લાગણીઓની કલ્પના હુ કરી શકુ છુ, પણ મ્રુત્યુ પછીની ગતિની ચિંતા કરનારાઓના ડરની લાગણી હુ સમજી શકતો નથી. તમે જ્યારે નહિ હો ત્યારે કઇજ નહિ હોય. મ્રુત્યુ પછીની આવી ચિંતાને વર્તમાન ડર્ના રુપમા ચીતરવાનો શો અર્થ?

- ઇલાક્ષી પટેલ

સાહિત્ય ચોરો

2006-05-24T16:50:00.000+05:30

સાહિત્ય ચોરો

ગુજરાતી બ્લોગ જગત ખુબ સરસ વિકાસ કરી રહયુ છે. જે પોસ્ટ દરેક કરે છે તે ખરેખર ઇંફોર્મટ્વિ હોય છે. અહિ અવેલ એમ. જે. લાય્બ્રેરી ની વાત કરુ. મે બી, ઇટ માયટ બી એંકરેજીગ ટ મેની બ્લોગર્સ. દર્ શનિવારે અહિ સાહિત્ય ચોરો યોજાય છે. તેમા કવિઓ, સાહિત્યકારો, વિધ્યાથીયો, વગેરે પોતાની સ્વર્ચીત રચ્નાઓ પેશ કરે છે. બધા હોશ્થી એટેન્ડ કરે છે અને પોતની કવિતા કે ગઝલ કે શાયરી કહે છે. મે આ સાહિત્ય ચોરો બે-ત્રન વખત અટન્ડ કરીયો છે કારનકે હુ ખુદ એક લાય્બ્રેરી નુ સંચાલન કરુ છુ. એમ. જે. મા દર શનીવાર ના કવિતાઓનો વિશય જાન કરવામા આવે છે. સો થેટ આવનાર પર્સ્ન પોતાની રચના તૈઇયાર કરીને આવી શકે.
આઇ થીંક નેટ પર બ્લોગ્સ પર ભલે કોઇ કવિ કે સાહિત્યકાર ની રચના મુકાય પન ઇફ ઓ લ એડ ઓન ક્રીયેટીવીટી , ઇટ વુડ બી નાઇસ. બ્લોગ જગત નવા ક્લાકારોને પ્લૈટ્ફોર્મ આપી પ્રોત્સાહીત કરે અને અમારા જેવા લોકો જે ગુજરાની હોવા છતા ગુજ્રરાતી લખી નથી શકતા, ધીરે ધીરે ગુજરાતી ક્શેત્રે પન કોંંટ્રીબ્યુશન આપે અને ઇગલીશ એડ્યુકેટેડ ગજરાતી ભુલી ના જાય!

મ્રુગેશ ભાઇ, એસ વી, વિવેક ભાઇ, ધવલ, હરીશ, વગેરે ના કોશિશ આર રીયલી કોમેન્ડેબલ અને આઇ વિશ ઔલ થ બેસ્ટ ટુ ગુજરાતી બલોગ્રસ .

- ઇલાક્ષી

આક્રુતિ

2006-05-21T20:01:00.000+05:30

આક્રુતિ

થોડા સમય પહેલા મન્હર ઉધાસ નો શો અહિ થયો. ગુજરતી ગીત ગઝલ ના ચાહ્કો માટે મનહર ભાઇ એક સરસ મઝાનુ નવુ આલબમ બહાર પાડ્યુ છે. સામાન્ય રીતે આલબમ ના નામ ‘અ’ પરથીselect કરતા મનહર ભાઇએ આ આલબમનુ નામ ‘આક્તી’ રાખયુ છે.ખુબ સરસ કહે છે “કાલ વીતી ગઇ તેનો વિચાર ન કર, આવતીકાલ માટે તુ ખુદ્ ને તૈયાર કર....થૈક્સ ટુ મનહરઉધાસ કે એક સરસ આલબમ બહાર્ પાડ્યુ. તેમના ચાહ્કો માટે એક્ ખુશીની વાત છે. અને થેંક્સ ટુ ધવલ, કાર્તિક અને હરીશ ફોર encouraging me to write in gujarati.

Btw, you may refer my Help file on ‘How to Blog in Gujarati’ …Watch for help on Dynamic fonts, coming soon:-)

- ઇલાક્ષી

Shraddhanjali to Rameshbhai

2006-05-18T17:16:00.000+05:30

ßÜõå ÕëßõÂÞí ÀìäÖë, ÃíÖëõ, ÃDáëõ, ÀëTRëëõÞí PëëWëëÞëõ ±äëÉ ±Üß ßèõåõ. ÃðÉßëÖ ±Þõ ÃðÉßëÖí PëëWëë±õ UëOJ ÉÃÖÞëõ ÖõÉVäí Öëßáëõ ÃðÜëTRëëõ Èõ.

May his soul rest in peace.
- ilaxi

Vichar Manthan:Snehni Maya

2006-05-09T17:57:00.000+05:30

ìäÇëßÜ_×Þ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

±ë ç_çëß ±ëì×ýÀ áõäÍØõäÍÞù É ÀëßùÚëß Þ×í ÕHë ÜëHëç ÜëHëç äEÇõÞë VÞõè ç_Ú_ÔÞù ÀëßùÚëß Èõ, ±õËáõ Öù ÜëHëçÞõ °äÞ ±ëËáð_ ÜíÌ<_ áëÃõ Èõ. Üëhë äõÕëßí ÃHëÖßí±ù µÕß É ±ë ÚÔù ÀëßùÚëß ÇëáÖù èùÖ Öù ÜëHëç ÜëHëç äEÇõÞë ç_Ú_ÔÞí Àù³ ÜíÌëå Àõ Àù³ ÛíÞëå èùÖ Þìè Üë Hëç ÜëHëç äEÇõ VÞõèÞí ÜëÝë Þ èùÖ Öù °äÞ Àõäð_ èùÖ? ÜëHëç ÜëHëçÞí ÜëÝë Öù ÚßùÚß Èõ, ÕHë ÕåðÕ_ÂíÞí äEÇõ ÕHë ±õÀ ÜëÝë Èõ. ÉõÜHëõ ìÞßíZëHë ÀÝðý_ Èõ ±õ ½Hëõ Èõ Àõ ½õ VÞõè ±Þõ ÜëÝëÞë ç_Ú_Ô Þ èùÖ Öù °äÞÜë_ Àù³ ßçÀç èùÖ É Þìè. ÜëÝë Þ èùÖ Öù ÜëHëçùÞõ ÕùÖëÞë_ ç_ÖëÞù ±_Ãõ Àù³ ÕþÀëßÞù áÃëä èùÖ Þìè. ±ëÕHëõ ½õ³±õ Èí±õ Àõ VÞõèÞë ç_Ú_ÔùÞí çë_Àâ Øñß Øñß ÕèùîÇõ Èõ. ±ëÕHëõ Àèí±õ Èí±õ Àõ Üëßí ÜëÖë Àõ Üëßë ìÕÖë ±ÜðÀ TÝã@Ö ÕþIÝõ VÞõè×í ±õäë Ú_ÔëÝõáë èÖë Àõ Üë-ÚëÕ ÜùÉ^Ø Þ èùÝ Öù ÕHë ç_Ú_ÔùÞí Øùßí Öù ÇëSÝë É Àßõ Èõ. Àù³ ±ëÕHëÞõ ÕñÈõ Àõ ±ë ÚëâÀ çë×õ ÖÜëßõ åù ç_Ú_Ô? ±ëÕHëõ Àèí±õ Èí±õ Àõ Üëßí ÜëçíÞõ Àõ Üëßë ÀëÀëÞõ ±õÞõ ÜëËõ ÂñÚ VÞõèÛëä èÖù. ±ëÕHëõ ½õ³±õ Öù ÂÚß ÕÍõ Àõ VÞõèç_Ú_ÔÞë_ Üñâ Úèð ¬Íë_ èùÝ Èõ. ç_Ú_ÔÞí ±ë ÀÍí ±ëËáí ±Â_Í Þë èùÖ Öù ÜëHëçÜëHëç äEÇõÞë ç_Ú_ÔÜë_ ±ëÕb_ ±ØQÝ ÂõîÇëHë Þë É èùÖ.

±õÀ B²èV×Þõ Àù³±õ Õþ‘ ÀÝùý Àõ ±ë ÝðäëÞ Éõ ßíÖõ °äí ßëù Èõ Öù ±õÞõ ÜëËõ ÖÜÞõ ±ëäð_ ±ëÀWëýHë À³ ßíÖõ èù³ åÀõ? ±ëÕHëõ ÉäëÚ Ø³±õ Èí±õ Àõ Üëßõ Öõ ìÜhë çë×õ çÃë Ûë³ Éõäù ç_Ú_Ô èÖù. ÖõÞí ÕþIÝõ Üëßí ±õÀ äHëìáìÂÖ ÉäëÚØëßí èð_ VäíÀëßð_ È\_. ÀëöË<_ìÚÀ ç_Ú_Ô Þë èùÝ Àõ Úí½ Àù³ ÕþÀëßÞí çÃë³ ÕHë Þë èùÝ Öù ÕHë ÜëHëç VäõEÈë±õ ÀõËáíÀ ÉäëÚØëßí±ù µÌëäí áõ Èõ. ±õÀ B²èV×Þõ Àù³±õ ±õäù Õþ‘ ÀÝùý Àõ ÖÜëßù çÃù ØíÀßù Ô_ÔëÜë_ Àù³ ÞðÀçëÞ äèùßõ Öù ÖÜõ ÖõÞí ÉäëÚØëßí Õëß ÕëÍäë ÞöìÖÀ ßíÖõ Ú_ÔëÝõáë Èù? ÕHë ÖÜõ Éõ ÝðäëÞ ÜëËõ ±ëäí ÉäëÚØëßí VäíÀëßí ßëë Èù ±õ ÖÜëßí Àù³ ÞöìÖÀ ÎßÉ Þ×í. ±õÞë ìÕÖë±õ ÖÜëßõ ÜëËõ ±õäð_ ÀÝð* Þ×í Àõ ±õÞù Õðhë Éõ Ào³ ÂùË Àßõ ÖõÞí ÉäëÚØëßí ÖÜëßõ µÌëääëÞí èùÝ. ±õÀ çëÇù ìÀVçù Èõ Àõ ±õÀ ìÜhëÞë ±äçëÞ ÕÈí Úí½ ìÜhëõ ±õÞí ÚÔí É ±ëì×ýÀ ÉäëÚØëßí±ù äíÀëßí. ìÜhëÞí Éõ ìÜáÀÖ èÖí ÖõÞí çë×õ ±õÞõ Öù Àåí áõäëØõäë Þ×í. Àù³ çÜëÞ ÛëÃíØëßí Àõ äëÚØëßí ÞèùÖí É. ÈÖë_ ÀõËáíÀ äëß ÜëHëçù ±ëäë VÞõèç_Ú_ÔùÜë_ ±ëäí ÉäëÚØëßí±ù µÌëäõ Èõ. Úèð É ìÞÀËÞë ìÜhëÞí ±ëì×ýÀ ÉäëÚØëßí Üëhë VÞõèç_Ú_ÔÞõ ÀëßHëõ ±õÞõ µÌëääëÞí Þ×í É. ìÜhëÞí ìÜáÀÖ ±õÞë ä_å½õ á³ ½Ý ±Þõ ±ëì×ýÀ ÉäëÚØëßí ìÜhë µÌëäõ, Üëhë VÞõèÜë_×í ¶Ûí ×Ýõáí áëÃHëíÞë ÀëßHëõ É. TÝëäèëìßÀ ßíÖõ Àõ ÀëÞñÞí ßíÖõ ±ëäí Àù³ ÉäëÚØëßí ±õÞë Üë×õ Þ×í. ÜßÞëß ÜëHëçÞí ç_Õìkë ±õÞë ä_å½õÞë ±ìÔÀëßÜë_ Ã³. ìÜhëÞù ±ìÔÀëß Öù Üëhë ÖõÞí ±ëì×ýÀ áõHëØõHëÞí É ÉäëÚØëßí ÕùÖëÞë Üë×õ áõäë ÕñßÖù ßëù.

±ëÜ É\±ù Öù VÞõèÞë ÞëÜõ ±ë ÂùËÞù Ô_Ôù É ÀèõäëÝ ÈÖë_ ÜëHëç Üëhë É^Þë ç_Ú_ÔÞí çÃë³Þõ ÀëßHëõ ÂùËÞù ±ë Ô_Ôù Àßõ Èõ. ±ë ç_çëß ±ëì×ýÀ áõäÍØõäÍÞù É ÀëßùÚëß Þ×í ÕHë ÜëHëç ëHëç äEÇõÞë VÞõè ç_Ú_ÔÞù ÀëßùÚëß Èõ,±õËáõ Öù ÜëHëçÞõ °äÞ ±ëËáð_ ÜíÌ<_ áëÃõ Èõ. Üëhë õÕëßí ÃHëÖßí±ù µÕß É ±ë ÚÔù ÀëßùÚëß ÇëáÖù èùÖ Öù ÜëHëç ÜëHëç äEÇõÞë ç_Ú_ÔÞí Àù³ ÜíÌëå Àõ Àù³ ÛíÞëå èùÖ Þìè.

Bhasha India:Calling Bloggers..

2006-05-02T17:18:00.000+05:30

Wanna get a prize? Blogs in an Indian language started before February 2006 would be chosen for the Indic Bloggers Awards. You can nominate your Indian Language Blogs now to receive a Indic Bloggers Awards Trophy and a Titan gift voucher worth Rs.3500/-.

The Indic Bloggers Awards was conceptualized with the aim of encouraging those people who till date have been not only expressing their opinions but also promoting the use of an Indian language on the Internet.

click here and promote your Blog!

I have a long way to go and I guess Awards are for all those buddy Gujarati Bloggers who rise and shine....Heyy...why don't you people list your name in there...All the Best.

- ilaxi

Vichar Manthan:Jeevan Dharm

2006-04-11T16:18:00.000+05:30

ë°ìäÀëÞð_ çëÔÞ Éõ èùÝ Öõ, ±ëÕHëù Àù³ °äÞÔÜý Öù åùÔäù É ½õ³±õ.

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

äë èÞÞë ËëÝß µÕß ÒÃðÍ³ÝßÓ ÞëÜ ±ëÕHëõ äë_Çí±õ Èí±õ. ±õÜ ×ëÝ Àõ ÀùHë èåõ ±õ ÒÃðÍ³ÝßÓ? ±ëÉ×í ±õÀçù Þõäð äWëý Õèõáë_ ±õ ÉLQÝù èÖù. ±ÜõìßÀëÜë_ ÉLÜõáë ±ë ÜëHëçÞð_ ±ëÕHëí µÕß ±õÀ ·Hë Èõ. ßOÚßÞù µÕÝùÃ å@u ÚLÝù Öõ ÃðÍ³ÝßÞõ ÀëßHëõ. ßOÚßÞí Çí½õ Õèõáë_ ÕHë ±ÞõÀ ÚÞÖí, ÕHë ßOÚß ÖëÕÜë_ ÃßÜíÜë_ ±ùÃâí ½Ý Èõ, Ã_Ôë³ ¶Ìõ Èõ. ±õÞí Ã_Ô ÞëÀÞõ ±õËáí Öù ±çë áëÃõ Èõ Àõ ±ÜõìßÀëÜë_ ÖëÕÜë_ ±ùÃâíÞõ Ã_Ôë³ ¶Ìõáë ±ëäë ßOÚßÞõ ÉÜíÞÜë_ åÚÞí ÉõÜ ØëËí Øõäð_ ÕÍÖð_ èÖð_. ÇëSçý ÃðÍ³Ýßõ À_Ãëâ ÃßíÚí ±Þõ ØõäëÞë Í<_ãßþí>Úõáí èëáÖÜë_ Üßí ÃÝù, ÕHë Öõ ÒÀ_³ÀÓ ±ëÕÖù ÃÝù.
ÜèëIÜë Ãë_Ôí ÚÔð_ É ÈùÍíÞõ ÛëßÖÞí ½Þí ½B²ìÖÜë_ ÕùÖëÞí °äÞåã@Ö èùÜí Øõ, ÜùÖíáëá Þèõßð ÔíÀÖí äÀíáëÖ ÈùÍíÞõ ±ë{ëØíÞë É_ÃÜë_ {_Õáëäõ Àõ ÜèìWëý ±ßìä_Ø µFÉäâ ÀëßìÀØaÞë_ VäMÞ ½õäëÞð_ ÈùÍíÞõ ±ëIÜiëëÞÞù Õ_× ÕÀÍõ IÝëßõ ÖõÜë_ ÖõÜÞë °äÞÔÜýÞù ÞëØ çë_Ûâí åÀëÝ Èõ. ±ëÕHëë °äÞÜë_ wìÕÝë ±Þõ ÜëÞ-çkëëÞð_ ÇáHë ±õËáð_ ÚÔð_ äÔí ÃÝð_ Èõ Àõ ±ëÕHëõ ±ë°ìäÀëÞõ ±ëÕHëí ÖÜëÜ åã@Ö±ùÞë ìááëÜÞð_ ÚèëÞð_ ÚÞëäí ØíÔð_ Èõ. ±ë³LVËë³Þõ ÕùÖëÞí åùÔùÞù äõÕëß ÀßäëÞí Þë ÕëÍí èÖí ±Þõ äõÕëß ÜëËõ Àù³ åùÔ ÀßäëÞí Þë ÕëÍí èÖí. ÖõÜë_ ÖõÜÞë °äÞÔÜýÞí çEÇë³ ÚùáÖí èÖí. ±Ãëµ ÉõÜÞõ çëìèIÝÞð_ ÞùÚõá ÕëìßÖùìWëÀ ÜYÝð_ èÖð_ Öõ ÝèñØí áõÂÀ ìç_Ãß ±õÀ ÈëÕëÞë ñÎßíÍß Èõ. ñÎ äë_ÇÞëßë ìç_Ãß, ÖõÞí äëÖëý±ùÞõ áíÔõ, ÖõÞí ÞäáÀ×ë±ùÞõ áíÔõ, CëHëë_ ÚÔë_ äWëùý áÃí °äåõ. ñÎßíÍßÞí ÞùÀßí ±õ Öù ±ë°ìäÀëÞð_ çëÔÞ. ÜëHëç ±ë°ìäÀë ÜëËõ ÃÜõ Öõ çëÔÞ Üõâäõ ±õÞð_ Úèð Üèkä Þ×í. ±ÃIÝÞù çäëá ±õÞù °äÞÔÜý åð_ Èõ ±õ Èõ. ±ëäù °äÞÔÜý ÚÔë ÜëHëçùÞí ÚëÚÖÜë_ ±Üß ÀíìÖý, ÞëÜÞë Àõ äõÕëßí áëÛÞí Ãð_½åäëâù èù³ Þë åÀõ, ÕHë °äÞÔÜý ±õ ÜëHëçÞí ÕùÖëÞí ÂðåÚù Èõ. ±ëÕHëõ ±ë°ìäÀëÞõ ÀëßìÀØaÞë ÜùËë ÇùÀÌëÜë_ äÔð Þõ äÔð ÃùÌääë Üë_Íí Èõ Þõ ±ëÜ ÀßíÞõ ±ëÕHëõ ±ë°ìäÀëÞí ÜÝëýìØÖ ÉwìßÝëÖÞõ ìÛZëðÀÞí çØë ±ç_ÖðWË ÝëÇÞëÜë_ Îõßäí ÞëÂí Èõ. ÉõÜ äÔð ÔÞ Üâõ, äÔð ÞëÜ Üâõ, äÔð ÜëÞ Üâõ, äÔð Ûëä Àõ çkëë Üâõ ÖõÜ ±ëÕb_ ÀëÜ ¬Çð_! ÞëËÀÜë_ ±õÀ ÜëHëç ÚßëÚß ßë½ ÚÞõ Èõ, ÕHë Öõ ÂßõÂß ßë½ Þ×í èùÖù. ÞëËÀÜë_ ±õõÀ ÜëHëç ìÛÂëßí ÚÞõ Èõ, ÕHë Öõ ÂßõÂß ìÛÂëßí èùÖù Þ×í. Âßí ÂñÚí IÝë_ É Èõ Àõ Öõ ÂßõÂß åð_ Àßõ Èõ ±Þõ ÖõÞí ÞÉß ±ëÃâ Àõ ÕëÈâ ÀõËáí Õèù_Ç Èõ! ÀõËáíÀ äëß ±õäð_ ÚÞõ Àõ ÜëHëçÞù °äÞÔÜý É ±õäù èùÝ Èõ Àõ ÖõHëõ ±ìçì©Þù ±_ÔÀëß É ±ùÏí ßëÂäù ÕÍõ. Q²IÝð Üõâääð_ çëßð_, ÕHë ÕëßÀù ÔÜý Ú½ääëÜë_ ÉÚßð_ ½õÂÜ Èõ. ±ë°ìäÀëÞð_ çëÔÞ Éõ èùÝ Öõ, ±ëÕHëù Àù³ °äÞÔÜý Öù åùÔäù É ½õ³±õ.

Pride and Prejudice

2006-03-31T18:02:00.000+05:30

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

Pride and prejudice

Éõ ´Þ ±ùVËíÞÞí ÞäáÀ×ë Òë´Í ±õLÍ õFÝðìÍçÓ ¹BáõLÍÜë_ ×Ü äëß ÃË ×´ IÝëßõ ÖßÖ É Öõ áùÀìÝ ×´ èÖí. ±ëÉõ ÕùHëë Úçù äæý ÕÈí ÖõÞõ äëÇÀù ÜYÝë É Àßõ Èõ. ±ëÜ É\±ù Öù ±õÀ õÜ-ÕìßHëÝÞí À×ë Èõ- ÖõÜë_ ´Üíáí ÚþùLËõÞí ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓÞð_ ÖùÎëÞ Þ×í Àõ ÖõÜë_ åëáùýË ÚþùLËõÞí ÒÉõ´Þ ±ëÝßÓÞí ÜVÖí ÕHë Þ×í. ÈÖë_ ±ëÉõ ÕHë ±ë ÞäáÀ×ë èë×Üë_ áõÞëßë äëÇÀÞõ Öõ äë_ÇäëÞí Ü½ ÕÍõ Èõ, ÂâÛâ äèõÖë_ {ßHëë_Þí ÉõÜ À×ë ±ëÃâ äÔõ Èõ. ±èÙ ÖèÙ ±ë_ËíCëñ_Ëí, ÃõßçÜÉ ±Þõ ßèVÝÞë ÞëÞë ÜùËë ÂÍÀ ÃùÌäëÝõáë Èõ. ÕHë ±õÞí À×ëÞë äëèÜë_ @Ýë_Ý ±_ÖßëÝ ÞÍÖù Þ×í. Àåð_ É ±çëÜëLÝ Þ×í ±Þõ ÈÖë_ ÖõÞí çëÜëLÝÖëÜë_×í çëäýÉìÞÀÖëÞð_ ±õÀ Þyß Ökä ¶Õçí ±ëäõ Èõ ±õËáõ ¹BáõLÍÞí ±õÀ ÖtÞ ÞëÞÀÍí ØðìÞÝëÞí äëÖ ±ëÂí ØðìÞÝëÞõ ßçØ áëÃõ Èõ. çÜßçõË ÜùÜõ ±õäð_ Àëð_ Èõ Àõ ±ëÀòìÖÞù ±õÀ ÜùËù ÃðHë ÖõÞí çðäëEÝÖë ÒìßÍõìÚìáËíÓ Èõ ÕHë ìÞÑå_À ±õ ÜùËù ÃðHë èùäë ÈÖë_ ±ëÕHëõ äíçÜí çØíÞë äëÇÀù ½Hëí±õ Èí±õ Àõ ±ëÉÀëá Öù ½èõß ÂÚßù ÕHë ßçØ ±Þõ çðäëEÝ èùÝ Èõ. Üëhë ±ë É ÃðHëÞõ ÀëßHëõ Éõ´Þ ±ùVËíÞÞí ÞäáÀ×ë ±ëËáð_ áë_Ú_ð °äí Þë åÀõ! ±öìÖèëìçÀ ÞäáÀ×ë±ùÞë ìärìç© ±_Ãþõ° áõÂÀ äùSËß VÀùËÞù ±õ ÉÜëÞù èÖù ±Þõ VÀùËõ ÕùÖõ Àëð_ Èõ Àõ, Éõ´Þ ±ùVËíÞõ ±õÀ ìäßá ìçì© èë_çá Àßí Èõ. èð_ Öù ±çëÜëLÝ Õëhëù ±Þõ ±çëÜëLÝ ÞëËuëIÜÀ ÕìßãV×ìÖ±ùÞí äëÖëý±ù áÂð_ È\_ ±Þõ äëÇÀùÞõ Öõ ÜÞùèß áëÃõ ÕHë Éõ´Þ ±ùVËíÞ Öù ÖtÞ çëÜëLÝ ÕìßäëßÞí çëÜëLÝ ç_çëßÀ×ë áÂõ Èõ ±Þõ Öõ ÀõËáí ÚÔí ÜÞùèß ÚÞí ßèõ Èõ!

Üëßí ¼ìp±õ Òë´Í ±õLÍ õFÝðìÍçÓÞí ÞäáÀ×ëÞë ±ëËáë áë_Úë ±ëÝðWÝÞð_ ÀëßHë ±õ Èõ Àõ ÖõÞð_ À×ëÚíÉ ÝðäÀ-ÝðäÖí±ùÞí HëÝ-{_ÂÞë ±Þõ áBÞõEÈëÞë çÞëÖÞ ìäæÝÞð_ Èõ. ÚíÉ\_, áõìÂÀë Àù´ ±çëÜëLÝ õÜÞí äëÖ ÀèõÖí Þ×í. ±õÀ çßõßëå çëÜëLÝ ÝðäÀ-ÝðäÖíÞí äëÖ Àèõ Èõ. ±çëÜëLÝÖë ÖõÜÞë õõÜÜë_ Þ×í, ±çëÜëLÝÖë ÖõÜÞë TÝã@ÖIäÞí ìäåõæÖëÜë_ Èõ. TÝã@ÖIäÞí ±ë ìäåõæÖëÞõ °ä_Ö ßíÖõ µÕçëääëÞí Àáë Éõ´Þ ±ùVËíÞ Õëçõ Èõ. ÞäáÀ×ëÞí ÞëìÝÀë ±õìá{ëÚõ× ÚõÞõË ±ëÕHëí ÞÉß çëÜõ ±ëÉõ ÕùHëë Úõ çöÀë ÕÈí ÕHë ÂÍí Àßí±õ IÝëßõ Öõ ±ëÉÞí Àù´ ÕHë ÃßíÚ Àõ çëÜëLÝ ãV×ìÖÞí ÕHë VäÜëÞí ±Þõ ÇÖðß ÀLÝë×í É\Øí áëÃÖí Þ×í. ÃßíÚ ÜKÝÜ äÃýÞí Àõ ±Üíß CëßÞí Àù´ ÕHë ÝðäÖíÞõ ±õìá{ëÚõ× ×äð_ ÃÜõõ ±õìá{ëÚõ× Éõäí ±ìÛÜëÞí ÈùÀßí ×äð_ Þë ÃÜõ Öù ±õÞí ÜùËí ÚèõÞ Éõ´Þ ×äð_ ÃÜõõ. Àù´ Þõ, áíìÍÝë ×äð_ ÃÜõ Àõ Àù´Þõ Üõßí Àõ Àí|í ×äð_ ÕHë ÃÜõ.

Ëñ_ÀÜë_ áõìÂÀë±õ ±õÀ áBÞùLÜðÂ ÝðäÖíÞí ÚßëÚß ÞëÍ ÕÀÍí Èõ. Éõ´Þ ±ùVËíÞÞõ ÕùÖëÞí ìÉ_ØÃíÜë_ Éõ õÜ Þë ÜYÝù, áBÞÞð_ Éõ çúÛëBÝ Þë ÜYÝð_ ÖõÞí ÂùË Õñßäë ½Hëõõ ÖõHëõ ÕùÖëÞí ÜÞùV²ìpÜë_ Úõ Õðßðæ µIÕLÞ ÀÝëý! líÜ_Ö ÃìäýWÌ É\äëÞ Íëça ±Þõ ÚÙÃáí. ÚÙÃáí ±Þõ Íëça Ú_Þõ ìÜhëù Èõ, ÕHë Ú_ÞõÞë VäÛëäÜë_ ØùÞ ÔþñäÞð_ ±_Öß Èõ. ÚÙÃáí líÜ_Ö ÕHë Ûáù, ÞßÜ ±Þõ çßâ Èõ FÝëßõ Íëça ÃìäýWÌ, ÉìËá, ÀÌùß ÕHë ±_Øß×í õÜÛñAÝù ±Þõ µÜßëä ìØáÞù Èõ. Éõ´Þ ±ùVËíÞÞë ÜùËë ÛëÃÞë_ Õëhëù ±õÀØÜ ÖíìÖÀß ±Þõ ±ùâÂí åÀëÝ Öõäë_ Èõ. Õë_Ç Õðhëí±ùÞë ìÕÖë líÜëÞ ÚõÞõË ±Þõ ÜëÖë líÜÖí ÚõÞõËÞõ ±ëÉõ ÕHë ±õÀ ÜKÝÜ äÃýÞë ÕìßäëßÞë_ úÏ Ø_ÕÖí ÖßíÀõ ±ùâÂí åÀëÝ Èõ. Õë_Ç ØíÀßí±ù Èõ. ØíÀßù Þ×í, ØíÀßù Þë èùäë×í ÜÀëÞÞí ìÜáÀÖ Ûhëí½ lí ÀùáíLçÞõ É ½Ý ÖõÜ Èõ. ±ëäë_ Üë-ÚëÕõ ±ëÉõ ÕHë áëÝÀ-Õöçõ ËÀõ çðÂí ÝðäÀùÞí ìÞß_Öß åùÔ ÀÝëý É Þ×í ÀßÖë? ±ëÕHëõ ½Hëí±õ Èí±õ Àõ õÜÞë ±ëÀæýHëÞð_ ×Ü wÕ CëHëí äëß ±õÀÚí½ IÝõÞë ±HëÃÜëÞë ÜðÂÛëäÜë_ ÃË ×ëÝ Èõ. Íëça ±Þõ ±õìá{ëÚõ× äEÇõ ÖHëÂë {ßõ Èõ. Íëça L²IÝÞë çë×íØëß ÖßíÀõ ±õ ±õìá{ëÚõ×Þõ ÕùÖëÞõ ÝùBÝ ÃHëÖù Þ×í. ±õÞí ËíÀë ±õìá{ëÚõ×Þë ÀëÞõ ÕÍõ Èõ ±Þõ Ú_Þõ äEÇõ ±õÀ Ì_Íð_ Ýð© åw ×ëÝ Èõ. Éõ ÈõäËõ õÜÞë ±õÀßëßÜë_ ÕìßHëÜõ Èõ. ±õìá{ëÚõ×Þí ÜùËí ÚèõÞ Éõ´Þ ±Þõ ÚÙÃáõÞí ½õÍí ßÇë´ ßèí Èõ. ÖõÞí ÕëýÛñìÜÀëÜë_ ±ë Úí° ßùÜë_ÇÀ ½õÍí ßÇëÝ Èõ. ±õ É À×ëÞë_ ÞëÝÀ-ÞëìÝÀë ÚÞõ Èõ ÕHë VäëÛëìäÀ ßíÖõ É Õèõáù ç_Ú_Ô ÜùËí ÚèõÞÞù É ÃùÌäëÝ ±õËáõ ±õÜë_ Üë-ÚëÕõ ÒÃùÌäõáëÓ ç_Ú_ÔÞð_ ÖkäÔëÞ áëÃõ. ±õÞí ÕÍÂõ ±ë ×Ü ìÖßVÀëß ±Þõ ÕÈí µIÀË ±ëÀæýHëÞí À×ë äÔð çèÉ ±Þõ çð_Øß áëÃõ Èõ ±Þõ ÜðAÝ À×ë ÖßíÀõ ¶Õçí ±ëäõ Èõ. Éõ´Þ ±ùVËíÞ ÕëhëùÞë ÜëÞìçÀ M²J×ÀßHëÜë_ ÉÖí Þ×í. ßùìÉ_Øë °äÞÞë Öß_ÃùÞí ç_iëë ¦ëßë ±õ ÕëhëùÞõ ÂÍë_ Àßõ Èõ. @Ýë_Ý Üèùßë Àõ ÀÌÕñÖâí Éõäë_ ±õ áëÃÖë_ Þ×í. Éõ´Þ ±ùVËíÞÞí V²ìp çÕëËí µÕßÞí Èõ. ÖõÜë_ ØìßÝë´ ÕõËëâÞí ßQÝÖë-ßðÄÖë Þ×í, ÕHë ÈÖë_ Öõ ÈíÈßëÕHëëÜë_×í ÚÇí ½Ý Èõ, ÀõÜ Àõ çÕëËí çëÇí ±Þõ ìÉ_ØÃíÞë Þyß Øõè çë×õ ÇëÜÍíÞí ÉõÜ ÜÏëÝõáí Èõ.

Kindly excuse the breaking of 'pa' in krishna fonts as its auto break web font!!! If anyone has an eot solutions of this font, please contact on email

Vichar Manthan: Dhiraj

2006-03-31T17:27:00.000+05:30

èð_ Þ×í ÚØáëÝù ÕHë Üëßë ç_½õÃù ÚØáëÝë Èõ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

Üë HëçÞë °äÞÜë_ ±ÀëßHë ÜëÞèëìÞÞù Àõ ±LÝëÝÞù ç_Ã ±ëäõ Èõ IÝëßõ ÖõÞð_ áùèí ¶Àâí ¶Ìõ Èõ IÝëßõ ÔíßÉÞí äëÖ ÀßÞëß ±õÞõ ÚðÉìØá áëÃõ Èõ. áë_Úõ Ãëâõ ½õÀõ ÖõÞõ çÜ½Ý Èõ Àõ ÔíßÉ ±õ IäìßÖ ÀÜýÞù ±Ûëä Þ×í, ìÞWÎâÖë Þ×í. ÔíßÉ ±õ ÕHë ±õÀ ÀëßÞí ìè_ÜÖ Èõ. ÔíßÉÞí TÝëAÝë À_³À ±ëäí ±ëÕí åÀëÝÑ ÔíßÉ ±õËáõ ÉÜëäõáí-ì×½äõáí ìè_ÜÖ.

É\äëÞ ÜëHëçùÜë_ ÜùËë ÛëÃõ ±Ôíßë³ äÔð ½õäë Üâõ Èõ. ÇÕËíÜë_ çÚÀ åíÂääëÞí Öëáëäõáí ½õäë Üâõ Èõ. èÀíÀÖõ ±ëIÜìärëç ±Þõ µEÇ åã@ÖÜë_ l©ëÞí ÂëÜí ±ëÞí ÕëÈâ èùÝ Èõ. ÜëHëçÜë_ ìè_ÜÖ ÃÜõ ÖõËáí èùÝ, åã@Ö ÃÜõ ÖõËáí èùÝ, Öõ ÚÔë ìèçëÚ ±õÀáù ÕÖëäí åÀäëÞù Þ×í. ÖõHëõ À<ØßÖí LÝëÝ ±Þõ ÜùçÜÞí ÜèõßÚëÞí Õß ìärëç ßëÂäù É ÕÍõ Èõ. ÀëÇð_ Îâ ÖÜëßë ±ëäõåùÞí ÃßÜí×í Þìè ÕëÀõ, çÚñßí ßëÂäí É ÕÍõ Èõ.

ÛÃäëÞ Üèëäíß ±ë ±ÂñË ÔöÝý ±Þõ ÔíßÉÞí ±ÍíÂÜ ìÖÜë èÖë. ç_çëß ÈùÍäù èÖù, ÕHë ±ëÃþèÞí ±ÔíßÖë ÞèùÖí. ÜùËë Ûë³±õ ß½ Þë ±ëÕí IÝë_ çðÔí ±õ Cëß ÈùÍíÞõ ÞíÀYÝë Þìè. ÀõËáëÀ ÜëHëçù ±ëäõå ±Þõ ±ÔíßÖëÞõ ¼Ï ç_ÀSÕwÕõ ßÉ^ Àßõ Èõ, ÕHë ±ëÜë_ ç_ÀSÕ ÕHë Þ×í èùÖù ±Þõ ¼ÏÖë ÕHë ÞèÙ, ÕùÖëÞù ìäÇëß ÚØáë³ ÉäëÞí ÛíìÖ Þõ ±ìärëç èùÝ Èõ. ±õËáõ Öù ÉðäëÞ õÜí±ù ÛëÃäëÞù çèõáù ßVÖù ±ÕÞëäõ Èõ. ìÖÀëßÞí äEÇõ Ì_Íí ÖëÀëÖ×í ±HëÞÜ ¶Ûë ßèõÖë Þ×í. Éõ ±õÀØÜ áÍõ Èõ Àõ ±õÀØÜ ÛëÃõ Èõ Öõ Ú_Þõ ÜëÞõ Èõ Àõ ÕùÖõ À³ ìè_ÜÖÞð_ ÕÃáð_ áíÔð_ Èõ ÕHë èÀíÀÖõ ±ë ÕáëÝÞT²ìkë èùÝ Èõ.

çÜÝ è_Üõåë_ ÜëHëçÞí çë×õ ÇëáÖù Þ×í, ç_çëß ÕHë ÜëHëçÞí çë×õ ÇëáÖù Þ×í. ßVÖëÞù ÕJ×ß ÖÜëßë ÕÃßä çë_ÛâíÞõ ÚëÉ\ Õß èÌí ÉÖù Þ×í. Ìõß Ìõß ÜëHëçÞõ ÕùîÂäë ±äßùÔù ¶Ûë É èùÝ Èõ. ÜëHëçÞí ÖäëßíÂÜë_ ±õÀ ÕHë ±õäð_ °äÞÇìßhë Þ×í ÉõÜë_ Àù³ ÕHë ÀëßÞë ±äßùÔ ìäÞë ÜëHëç ±ëÃâ ±ëTÝù èùÝ. ÞëÞÀÍë ÚëâÀÞõ ÕHë ÇëáäëÞí Àùìåå ÀßäëÜë_ ÕHë ±äßùÔ ÞÍõ Èõ. çÃí ÜëÞí ìÇ_ÖëÞù ßZëÀ èë× ÕHë ±õÀ ±äßùÔ Àßõ Èõ, Öù ÚëâÀÞõ ßÜëÍäëÞõ ÚèëÞõ ½Öõ ßÜÖë ÕðAÖ ÜëHëçù ÕHë ±õäù É ±äßùÔ ÂÍù Àßõ Èõ. ÖÜõ ±õÀ ÍÃáð_ ±ëÃâ äÔù IÝë_ ÖÜÞõ Ôyù ÜëßÞëß ÕHë Üâåõ ±Þõ ±õ×íÝ äÔð Öù ÖÜõ ±õÀ ÍÃáð_ Çëáù IÝë_ ÖÜÞõ (±Õ_Ã ÚÞëääë) ÕëáÂíÜë_ Úõçí ÉäëÞù ±ëÃþè ÀßÞëß ÕHë Üâåõ. ±õÀÞð_ ÀòIÝ ØõÂíÖí ßíÖõ ØðUÜÞ ÀëÝý Èõ, Úí½Þð_ ìÜhëÀëÝý Èõ, ÈÖë_ Ú_ÞõÞë_ ÕìßHëëÜ ÖÜëßë ÜëËõ çßÂë_ Èõ.

ÒµÖëäâë çù Úëäßë, Ôíßë çù Ã_ÛíßÓÞí É^Þí ÀèõäÖ ±ëÕHëÞõ èäõ èëVÝëVÕØ áëÃõ Èõ. ±ë_Ôâí ØùÍ, äÔð Þõ äÔð ØùÍ Ü_hë áëÃõ Èõ. ±ëÕHëõ Ûñáí É³±õ Èí±õ Àõ ØùÍÞëßë ±ë_Âù ÜÙÇíÞõ ØùÍÖë Þ×í. ÖõÜHëõ ÕHë ±_ÖßÞù, ÜðÀëÜÞù ±Þõ çÜÝÞí ÜÝëýØëÞù ìäÇëß ÀßäëÞù èùÝ Èõ. ¬Ôð_ Cëëáí ØùÍÞëßë ½Ãõ Èõ IÝëßõ ÂÚß ÕÍõ Èõ Àõ ßÜÖ Õñßí ×³ Ã³ Èõ ±Þõ Ü_ìÉáÞí Úèð Þ°À ÕèùîÇí É³Þõ ÕÈí ÚëÀíÞë±ùÞõ ÕùÖëÞí ÂñÚ ÕëÈâ ½õ³Þõ ±Þõ Ü_ìÉáÞõ ÕùÖëÞë×í ÂñÚ Þ°À ½õ³Þõ, çÕÞë_Þð_ Éõ ìåßëÜHë Àßäë ÕùÖõ ÚõÌë ±õÜë_ Üëß Âë³ ÃÝë.

Àù³ Àèõ Èõ Àõ ÔíßÉÞë_ Îâ ÜíÌë_ èùÝ ÖùÝ åð_? ÔíßÉÞë_ Îâ ±ëäõ IÝëßõ Øë_Ö É Þ ßëë èùÝ, IÝëßõ ±õ Îâ åë_ ÀëÜÞë_? Øë_Ö ÞèÙ èùÝ Öù ÎâÜë_ ÚßëÚß Øë_Ö ÚõçëÍíÞõ ÂëäëÞð_ ÉßëÀ ±ìÛÜëÞ ÞèÙ ÕùçëÝ. ÚëÀí ÎâÞù VäëØ °Û Öù ÕëßÂí É áõåõ. °ÛÞõ Àë_Ëë Þ×í ±Þõ ÖõÞí ÇëÜÍí CëßÍí ×Öí Þ×í. ÀõËáíÀ äëß ÔíßÉÞë_ Îâ ÖÜõ ÞèÙ Öù ÖÜëßë ±ëMÖÉÞù ÜëHëõ Öõäð_ ÕHë ÚÞõ. ÕHë ÖùÝ ÂùË<_ Þ×í. É\äëÞíÜë_ ÀëÇí Àõßí ÕëÍäëÞù ±Þõ ÀëÇí Àõßí ÂëäëÞù ±õÀ åùÂ ßèõ Èõ- Ü½ ±ëäõ Èõ. ÀëÇí ÀõßíÞí ÂËëå ÜëHëäëÜë_ Ü½ ÕÍõ Èõ, Õß_Öð ÕëÀõáí ÀõßíÞí ÜíÌëåÞí Öùáõ Öù Àåð_ É Þ ±ëäí åÀõ. Öõ×í É Öù çëÇõ É Àëð_ Èõ Àõ µÖëäâõ ±ë_Úë Þë ÕëÀõ. µÖëäâõ çù Îõßë Àßäë ÀßÖë_ ÔíßÉ×í ÔëÝð* ÀßäëÜë_ äÔð À<Þõè Èõ, äÔð Ü½ Èõ.

Shraddhanjali to Chandrakant Baxi

2006-03-27T18:24:00.000+05:30

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

ÒÒÇ_ÄÀë_Ö ÚZëí ±õÞí ìäìåp åöáí ÜëËõ ½HëíÖë èÖë. ÖõÜÞð_ ±ëÃäð_ TÝã@ÖIä èÖð_. ÞíÍß ÜëHëç èÖë. ÃðÉßëÖí çëìèIÝÜë_ ÖõÜÞð_ ÜñSÝØëÞ ÖõÜÞë áõÂù ±Þõ Ë>_Àí äëÖëý±ù Èõ. ±ë ÀëßÞë áõÂù ±ùÈë áÂëÝ Èõ. ÉõÜë_ Öõ±ù ±ÃþÃHÝ èÖë. ÖõÜÞí åöáíÞë ÀëßHëõ Öõ±ù ±IÝ_Ö áùÀìÝ èÖë. ÜëHëç ÖßíÀõ ÜâäëÞð_ ±Þõ ØùVÖí ÀßäëÞð_ ÜÞ ×ëÝ Öõäë ÜëHëç ÃðÉßëÖí çëìèIÝÞë_ Éõ ÜùËë_ ÞëÜ èÖë_ ÖõÜë_Þð_ ±õÀ ßÖÞ Úð{ëÝð_ Èõ. ÖõÜÞí ÂùË è_Üõåë_ ÃðÉßëÖí çëìèIÝ ÉÃÖ ±Þõ ÃðÉßëÖí ÛëWëëÞë ìäåëâ äëÇÀäÃýÞõ äÖëýåõ.ÓÓ

Vichar Manthan

2005-11-06T16:33:00.000+05:30

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

±õ À ÚíÜëß ÕÍõáë ç_Ú_ÔíÞõ Üâäë ÉäëÞð_ ×Ýð_. ÂÚß±_Öß ÕñÈuë ±õËáõ ±õõÜHëõ Àëð_ Àõ Üëßí ÖìÚÝÖ ±_Ãõ ±õÀ çÜVÝëÞù µÀõá åùÔäë ìÞWHëëÖ ÖÚíÚÞõ Úùáëäð_ È\_ ±Þõ ×Ü ÖÚíÚ À_³ ±õäð_ Àèõ Èõ Àõ ÉõÞõ ÀëßHëõ Úí½ ÖÚíÚÞõ Úùáëääë ÕÍõ. Üëßí ÖìÚÝÖ ±_Ãõ ±õ Úí½ Íù@Ëß, ±õÀ Þäð_ µÂëb_ ±ëÃâ Àßõ Èõ. ±õËáõ hëí½ Íù@ËßÞí ÜØØ ÜëÃäí ÕÍõ Èõ. ±ë áë_Úí ÂÇëýâ ì¿Ýë×í èð_ ×ë@Ýù Èð_. ±ëäí ÚëÚÖÜë_ ÜÞõ ÞëHëëÀíÝ çèëÝ ±ëÕÞëßë ç_Ú_Ôí±ù Èõ, ÕHë FÝëßõ ±ë ÚÔë ìÞWHëëÖ ÖÚíÚùÞë ±áÃ ±áÃ ÇðÀëØë±ùÞù ±PÝëç Àßð_ È\_ IÝëßõ ÜÞõ Üëßë ìÕÖëÞð_ VÜßHë ×ëÝ Èõ. ÖõÜHëõ Àèõáð_ ±õÀ äë@Ý ±ëÉõ ÕHë ÜÞõ ÝëØ Èõ. ÒÒCëHëë ÚÔë ÜëHëçùÞë åßíßÜë_ Àù³ Þõ Àù³ ßùÃ È\ÕëÝõáù èù³ åÀõ Èõ. ±õÞí çëÜõ áÍíÞõ ÖõÞõ ÕßëìÉÖ ÀßäëÞí ÀùìååÜë_ ÜëHëç ÀõËáíÀ äëß Þäí TÝëìÔ±ù äèùßí áõ Èõ. Üëßí 70 äWëýÞí ªÜßõ Üëßð_ xØÝ ÞÚâð_ ÕÍuð_ Èõ. ÜÃÉÜë_ ÕHë À_³À Cëçëßù ÕèùîEÝù èåõ. ±õäð_ ÜÞõ áëÃõ Èõ, ÀõÜ Àõ èð_ ¶Ûù ×äë ½ª È\_ IÝë_ ÜÞõ Çyß ±ëäõ Èõ. ÕÃÞë VÞëÝð±ùÜë_ èäõ Âëç Àù³ åã@Ö ßèí èùÝ ±õäð_ ÉHëëÖð_ Þ×í. Üëßë çÜÃþ åßíßÞù ìäÇëß Àßð_ Öù ÜÞõ áëÃõ Èõ Àõ ±ë ±ëIÜëÞð_ Øõäâ ìÚçÜëß ×³ ÇñÀÝð_ Èõ. Üëßõ çÜÉäð_ ½õ³±õ Àõ ÜëHëçÞë åßíßÞõ ±õÀ ÉìËá Ý_hëÞí çë×õ çßÂëäí±õ Öù ±õÜ Àèí åÀëÝ Àõ ±ëËáë_ ÚÔë_ äWëùýÜë_ ±ë ÚÔë_ ±_ÃùÕë_Ãù Cëçë³ ÇñÀuë_ Èõ. ÖÚíÚí ìäiëëÞõ CëHëí ÜùËí èßHëÎëâ Ûßí Èõ ±Þõ Üëßë ØßõÀ ‘Þë ÉäëÚÜë_ ±õÜÞí Õëçõ ±õÀ åVhëì¿ÝëÞù ³áëÉ Èõ, ÕHë èð_ Üëßë åßíßÞë_ ±ë ÕíìÍÖ ±_ÃùÜë_ ÀùÞí ÀùÞí ÚØáí Àßð_!ÓÓ

áë_Úù ìäÇëß ÀßÖë_ ÜÞõ ±õÜ áëÃõ Èõ Àõ Üëßë åßíßÞë °äÖõ°ä ÕùVËÜùËýÜ ÀÝëý äÃß ±õÜë_ Éõ À_³ çëßð_ Àõ Þßçð_ èùÝ ÖõÞù VäíÀëß ÀßíÞõ É Üëßõ °ääëÞð_ Èõ. ìÉ_ØÃíÞù Éõ Õ_× èð_ ÀëÕí ÇñÀuù È\_ ÖõÞí çßÂëÜHëíÜë_ ÚëÀíÞù ßVÖù Úèð áë_Úù Þ×í. èð_ ÚÔë É µÕÇëßù ÀßíÞõ Ôëßù Àõ ç_ÕñHëý Ö_ØðßVÖ ×³ ÃÝëÞù ìärëç Àõâäð_ Öù ÕHë Üëßí ÉõËáí ±ëÝðWÝßõÂë èåõ Öõ À_³ á_Úë³ ÉäëÞí Þ×í. èð_ ìÀåùß èÖù IÝëßõ Àù³ Üëßù ÉÜHëù èë× ½õ³Þõ ÀèõÖð_ Àõ Öëßí ±ëÝðWÝßõÂë ÜìHëÚ_Ô ç_ÕñHëý Þ×í. Ôëßù Àõ ÜìHëÚ_Ô èùÖ Öù ÕHë ±õ ßõÂëÞõ ØßõÀ ÖÚyõ èð_ ±õÀçßÂù Ö_ØðßVÖ èùª ±õäð_ ÚÞí Þë åÀõ. äÔÖí ªÜßÞí çë×õ åã@ÖÞù ZëÝ åw ×ëÝ Èõ ±Þõ Ôíßõ Ôíßõ Cëçë³ ßèõáð_ äVhë ÃÜõ ÖõËáí ×ëÃÍ×íÃÍ×í Àù³ Þäð_ äVhë ÚÞí ÉäëÞð_ Þ×í. ÜÞõ ±õÜ áëÃõ Èõ Àõ ÜëHëçõ ç_Õìkë ±Þõ çðÂÞí ÚëÚÖÜë_ ÉõÜ ±õÀ ç_ÖùWëÞí áëÃHëí Àõâääí Éwßí èùÝ Èõ ÖõÜ ±ëßùBÝ ±Þõ ±ëÝðWÝÞí ÚëÚÖÜë_ ÕHë ±õäí áëÃHëí Àõâääí ÕÍõ Èõ. ßÕ äWëýÞí ªÜßõ èð_ Éõäù Ëëß èÖù ±Þõ ÉõËáí {ÍÕ×í ØùÍí åÀÖù èÖù ±õ ÚÔð_ ±ëÉõ ±ë ªÜßõ å@Ý Þ×í. ÜÞõ ±õÜ ÕHë áëÃõ Èõ Àõ ØßõÀ ÜëHëç ÀõËáíÀ ÜÝëýØë ±Þõ ½õ³ Þ åÀëÝ ±õäí ÀõËáíÀ ÂùÍ çë×õ ÉLQÝù èùÝ Èõ. ±õËáõ Éõ À_³ °TÝë ÖõÞõ ÕñßÖð_ ÃHëíÞõ @Ýë_À Öù ìÉ_ØÃíÞë Üùè çëÜõ Õëâ Úë_Ôäí ÕÍõ Èõ. ±ëÕHëõ çëö ½Hëí±õ Èí±õ Àõ ÖìÚÝÖÞõ ±Þõ Q²IÝðÞõ Àù³ ç_Ú_Ô Þ×í. ±ëÕHëõ ½õ³±õ Èí±õ Àõ ±õÀ ç_ÕñHëý Ö_ØðßVÖ ÜëHëç ±ÇëÞÀ Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ±õÀ 3Õ äWëýÞë ÝðäëÞÞð_ xØÝ Ûß¬CëÜë_ Ú_Ô ÕÍí ÃÝð_. Íù@Ëßõ Àëð_ Àõ ±ë ÝðäëÞÞõ Àù³ ßùÃ Þ èÖù, ÕHë ±ë ìÀVçù ÀëìÍýÝëÀ ÎõSÝùß ±ùÎ èëËýÞù Èõ. ±õÞð_ xØÝ ÀõÜ Ú_Ô ÕÍí ÃÝð_ ±õÞë_ Àù³ ÀëßHëù ±ëÕí Þë åÀõ, ÀëßHë Àõ ±ë ±õÀ ±ÀVÜëÖ Èõ. ÚÔë É áùÀùÞë_ xØÝ ±õÜ ¬CëÜë_ É À_³ Ú_Ô ÕÍí Þ×í ÉÖë_. ±õËáõ ±ëÕHëõ Àèí±õ Èí±õ Àõ ÜëHëç Ûß¬CëÜë_ èùÝ Èõ IÝëßõ ÖõÞð_ ßZëHë ÕßÜëIÜë É Àßõ Èõ ÀõÜ Àõ, ±õ ¬CëÖù èùÝ IÝëßõ Àù³ äÙÈí Àõ Àù³À çÕý ÀßÍí åÀõ Èõ. Àù³ ÜëHëç ÕùÖëÞí ½ÖÞí ÇùÀí Àßõ ±Þõ ¬Cëí ÕHë åÀõ ±õ å@Ý Þ ÚÞõ. ±ëÉÞë °äÞÜë_ ìÉ_ØÃíÞí ±ë ÜñâÛñÖ ÚëÚÖ ìäåõ Éõ ±ìärëç Èõ ÖõÞõ ÀëßHëõ ±ìÞÄëÞù ßùÃ äKÝù Èõ. çðÂíç_ÕLÞ ÜëHëç ÕHë Àù³ çÜVÝë±ù Þ èùäë ÈÖë_ ¬Cëí åÀÖëõ Þ×í. ±õËáõ ±ëÕHëõ ÈõäËõ VäíÀëßäð_ ÕÍõ Èõ Àõ ÉõHëõ ±ëÕHëÞõ °äÞ ±ëMÝð_ Èõ ±õ É Q²IÝðwÕõ ±ëÕHëí çëÜõ ÃË ×åõõ. ±õÞë×í ÍßíÞõ Øñß Þëçí ÉäëÞí çÎâ Àùìåå Àù³ Àßí åÀuð_ Þ×í, ÀëßHë Àõ Q²IÝð Öù ÜëHëçÞù ÕÍÈëÝù Èõ ±Þõ ÕÍÈëÝë×í ÖÜõ ÀØí È\ËÀëßù Üõâäí åÀÖë Þ×í. ÖÜëßë Üë×ë µÕß ÀëåÞù ÔùÔ ÕÍÖù èùÝ IÝëßõ ÖÜëßù ÕÍÈëÝù Öù ÖÜëßë ÕÃÞí ÞíÇõ È\Õë³ ÃÝù èùÝ Èõ. ÜÞõ ±õäð_ áëÃõ Èõ Àõ ÜëHëçõ ÞëØðßVÖ ÖìÚÝÖÞë ç_½õÃùÜë_ Àù³ µÕÇëß Àõ ØäëØëw Àßäë É Þìè ±õäð_ ÀèõäëÞù ±ëåÝ Þ×í. ÕHë ÖÜëßí ÖìÚÝÖÞù ‘ ÖÜëßë ÜÞÞù ç_ÕñHëý ÀÚ½õ á³ áõ ±õ ÜÞùØåë ÕHë çëßí Þ×í. å@Ý èùÝ IÝë_ µÕÇëß Àßäù ÕÍõ, Øäë±ù ÕHë áõäí ÕÍõ ÕHë ÜëHëçõ ÚÞëäõáí Àù³ ÕHë ØäëÜë_ ç_°äÞí Öù Þ×í!

Thomas Mann:Magic Mountain

2005-10-07T13:50:00.000+05:30

Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

É ÜýÞ ÞäáÀ×ëÀëß ËùÜç ÜëÞÞí ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ ÞäáÀ×ëÞõ É ÖõÞí µkëÜ ÞäáÀ×ë ÃHëäí ½õ´±õ ±õäð_ Àù´ Àèõ Öù ËùÜç ÜëÞ ÂðØ èÝëÖ èùÝ Öù ÖõÞí çëÜõ äë_Ôù µÌëäõ. ËùÜç ÜëÞÞõ ÞäáÀ×ëÀëß ÖßíÀõ ×Ü ÀíìÖý ±ëÕÞëßí ÞäáÀ×ë èÖí ÒÚðÍÞ Úþð@çÓ. ±õ ×Ü ÀëìåÖ ×´ IÝëßõ áõÂÀÞí ªÜß ÈTäíç äæýÞí èÖí. ÀõËáëÀ ±õäð_ ÜëÞõ Èõ Àõ ËùÜç ÜëÞÞõ ´.ç. 1929Üë_ ÞùÚõá ÕëìßÖùìæÀ ÜYÝð_ Öõ ±ë ÀòìÖÞõ ÀëßHëõ, ÕHë ±ë äëÖ Ãâõ ¶Ößõ ±õäí Þ×í. ËùÜç ÜëÞÞí ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ ÞäáÀ×ë ´.ç. 1924Üë_ ÃË ×´ èÖí. ±õ ÕÈí ÖõÜÞõ ´ÞëÜ ÜYÝð_ èÖð_. ±õ×í ±õäð_ ±ÞðÜëÞ ×´ åÀõ Èõ Àõ çëìèIÝ ÜëËõÞë ÞùÚõá ´ÞëÜ ÜëËõ ÖõÜÞí ÃHëÞë ÀßäëÜë_ ±ë ÀòìÖÞõ ìäåõæ äÉÞ ±ÕëÝð_ èùÝ Öõ ç_ÛìäÖ Èõ.

ÂðØ ËùÜç ÜëÞ ÕùÖõ ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ Àõ Úí° Àù´ ÞäáÀ×ëÞõ ÕùÖëÞí ÀáëÞë çäùýEÇ ìåÂß ÖßíÀõ ÃHëëääë ÖöÝëß ÞèùÖë. ÖõÜHëõ ÕùÖõ É ±õäð_ Àëð_ Èõ Àõ ÀõËáëÀ áõÂÀùÞð_ ÞëÜ ÖõÜÞí ±õÀ É ÜèëÞ ÀòìÖ çë×õ ç_ÀâëÝõáð_ èùÝ ±õäð_ ÚLÝð_ Èõ. ÉõÜ Àõ, çëäýãLËçÞí ÒÍùÞ ìÀèùËõÓ. ±õäí ßíÖõ Àù´ ±õÀ É ÀòìÖ ÖõÞë çÉýÀÞð_ ìÖìÞìÔIä ÀßÖí èùÝ Öõäë ×ùÍëÀ áõÂÀùÜë_ èð_ Üëßð_ ÞëÜ ÃHëëäí åÀÖù Þ×í. èð_ ±õäë áõÂÀùÞí ÝëØíÜë_ Üëßð_ ÞëÜ ÜñÊÀ<_>_ÀÜë_, ËùÜç ÜëÞ çÜßçõË ÜùÜÞí ÉõÜ ±õäð_ ÜëÞõ Èõ Àõ ÖõÜÞí ÚÔí É ÀòìÖ±ùÞë ±ëÔëßõ ÖõÜÞð_ ÜñSÝë_ÀÞ ×äð_ ½õ´±õ. ÜëÞ Àèõ Èõ Àõ áõÂÀ ØßõÀ ÀòìÖÜë_ ±õÀ çäùýEÇ ìåÂß Õß ÕèùîÇäë Ü×õ Èõ ÕHë ÚÞõ Èõ ±õäð_ Àõ ÕäýÖÞí ±õÀ Ë>_À Õß ÕèùîÇõ Èõ. ÖÜõ FÝëßõ çÉýÀÞù ìäÇëß Àßù IÝëßõ Àù´ Çùyç ¬Çë ìåÂßÞõ ÚØáõ çÜÃþ ìÃìßÜëâëÞù ìäÇëß Àßù Öù ÖõÜë_ áõÂÀÞð_ ìäåõæ çëÇð_ ÜñSÝë_ÀÞ å@Ý ÚÞõ. ËùÜç ÜëÞ ±õäð_ Àèõ Èõ Àõ ±õÜÞí ÞäáÀ×ë ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓÞõ ÕðßùÃëÜí ÞäáÀ×ë ÒÚðÍÞ Úþð@çÓ çë×õ ÕHë ç_Ú_Ô Èõ. ÒÍõ× ´Þ äõìÞçÓ çë×õ ÕHë ÖõÞí ÀÍí Èõ ±Þõ ´.ç. 1933×í 1944Þë ØëÝÀë ØßìÜÝëÞÞí Ò½õçõÎ ±õLÍ ÚþÔçýÓ çë×õ ÕHë ç_Ú_Ô Èõ.

ËùÜç ÜëÞÞù ÉLÜ áðÚõÀ åèõßÜë_ ´.ç. 1875Þí È§í É^Þõ ×Ýù èÖù. ÖõÞë ìÕÖë ±ÞëÉÞë ÜùËë äõÕëßí èÖë. ËùÜç ÜëÞÞí ÜëÖë Úþëì{áÜë_ ÉLQÝë_ èÖë_. ±õÀ líÜ_Ö, ÉÜýÞ MáëLËõåÞÞë ÜëìáÀÞí Õðhëí èÖí. ËùÜç ÜëÞ ±ë ±Üíßí äëßçëÞí çë×õ Úâäù Àßõ Èõ. VÞëÖÀ ×Ýë ìäÞë åëâë ÈùÍõ Èõ, QÝðÞíÇÞí ±õÀ äíÜë À_ÕÞíÜë_ ÀëßÀðÞ ÚÞõ Èõ. ÖõÞí ×Ü áCëðÞäá ÒÔí ÎùáÞÓ ÃË ×´ ÕÈí ÖõHëõ ÞùÀßí ÈùÍí ±Þõ QÝðÞíÇÞí ÝðìÞäìçýËíÜë_ Àáë ±Þõ çëìèIÝÞù ±PÝëç åw ÀÝùý. ±õÀ äæý ßùÜÜë_ ßëë ±Þõ ÕÈí áõÂÞÀëÝýÞõ ÕùÖëÞë Õñßë çÜÝÞí T²ìkë ÖßíÀõ ±ÕÞëTÝð_.

ËùÜç ÜëÞõ ´.ç. 1905Üë_ hëíç äæýÞí ªÜßõ QÝðÞíÇÞë ±õÀ ±ÃþÃHÝ ÃìHëÖ-ëKÝëÕÀÞí Õðhëí ÀëìÖÝë ÙÃåÜÞí çë×õ áBÞ ÀÝë*. ÈTäíç äæýÞí ªÜßõ ´.ç. 1901Üë_ ÃË ×Ýõáí ÒÚðÍÞ Úþð@çÓ ±Þõ 1924Üë_ ÃË ×Ýõáí ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓÞí äEÇõÞë_ hëõäíç äæýÜë_ ËùÜç ÜëÞõ Üëhë Úõ É áCëðÞäáù áÂí èÖí. ÒßùÝá èë´ÞõçÓ ±Þõ ÒÍõ× ´Þ äõìÞçÓ çäëá ×ëÝ Àõ ÂëVçë Úõ ØëÝÀëÜë_ ±ëËáð_ áÂëÝð_? ÕHë äÔð çëÇù ‘ ±õ Èõ Àõ ±ë çÜÝÃëâëÜë_ ±õ Úõ äëÖëý ÕHë åí ßíÖõ áÂí å@Ýë èåõ? ±ë çÜÝ ØßìÜÝëÞ ½Ö ½ÖÞí ÉäëÚØëßí±ù ÖõÜÞë ìåßõ ±ëäí èÖí. È ÚëâÀùÞë õÜëâ ìÕÖë ÚLÝë ±Þõ ÖõÜÞë µÈõßÞí ÉäëÚØëßí ±õÜÞë Üë×õ É èÖí, ÀõÜ Àõ ÖõÜÞí ÕIÞí ÀëìÖÝëÞõ ÚíÜëßíÞõ áíÔõ çMÖëèù ±Þõ ÜìèÞë±ù çðÔí çõÞõËùìßÝÜÜë_ ßèõäð_ ÕÍÖð_. ËùÜç ÜëÞõ ´.ç. 1905Üë_ áBÞ ÀÝë* IÝëß×í Üë_ÍíÞõ 1933Üë_ ÉÜýÞí ÈùÍuð_ IÝë_ çðÔí ÜðAÝIäõ QÝðÞíÇ åèõßÜë_ É ßëë èÖë.

ËùÜç ÜëÞ ±Þõ èßÜëÞ èõçÞí ±õÀ Ò½õÍíÓ èÖí. Ú_Þõ ÞäáÀ×ëÀëßù ±Þõ Ú_ÞõÞõ çëìèIÝ ÜëËõÞð_ ÞùÚõá ÕëìßÖùìæÀ Üâõáð_ Èõ, ÕHë ËùÜç ÜëÞ ÜëÞ-çLÜëÞÞë I²æëÖðß ìäåõæ èåõ, ÀõÜ Àõ ½HëíÖë ÜëHëçùÞõ ÜâäëÞù ÃÉÚÞù åùÂ ±õÜÞõ áëBÝù Èõ. ±èÙÖèÙ ±õ ÜëÞØ µÕëìÔ±ù ÜõâTÝë É Àßõ Èõ, ÜëÞÇë_ØÞõ çñ_CëäëÜë_ ÕëäßÔë ÞÃßÉÞ Èõ - èßÜëÞ èõç ±õÀë_Ö ìÝ ±áÃëßí ÜëHëç Èõ.

±õîçí äæýÞí ìÉ_ØÃí-ÞùÚõá ´ÞëÜ, ÜèëÀìä ÃõËõÞë ÞëÜÞð_ ±õÀ ´ÞëÜ, ±õÜÞõ CëHëë ÜëÞÇ_Ø ÜYÝë. ìèËáßÞë åëçÞÀëâÜë_ ±õÜÞí ÀòìÖ±ùÞí èùâí ÕHë ÉÜýÞíÜë_ ×´. ±ëËáë áë_Úë çÉýÞÀëâÜë_ ÖõÜÞí ÀòìÖ±ùÞí ç_AÝë ÞëÞí áëÃõ, ÕHë ±õÜë_ å_Àë É Þ×í Àõ ËùÜç ÜëÞ ±õÀ ½ÃþÖ ÀáëÀëß ±Þõ ÞäáÀ×ëÞù °ä èÖë.

åOØÞí åÖëOØí ËùÜç ÜëÞÞí çëìèIÝ ÀòìÖ±ù

èßÜëÞ èõçÞí ßëÉÀíÝ ¼ìp ÕìßÕ@ä Èõ, FÝëßõ ËùÜç ÜëÞ ±ë ÚëÚÖÜë_ äëß_äëß ÌùÀß ÂëÝ Èõ. ËùÜç ÜëÞ ½Hëõ±½Hëõ ÉÜýÞ áUÀßäëØÞë ìèÜëÝÖí ÚÞí ½Ý Èõ, ÕÈí ±õ çÎëâë ½Ãõ Èõ. äë´Üëß ìßÕãOáÀÞë äèëáë ÚÞí ½Ý Èõ ±Þõ ÖõÞë ìÚÞçkëëäëß ±õáÇí ÖßíÀõÞí ÀëÜÃíßí Ú½äõ Èõ. ±õÍùSÎ ìèËáßÞð_ ½õÂÜ {âñ_Úí ßëð_ Èõ Öõ ±õ ½õ´ åÀÖë_ Þ×í. èßÜëÞ èõç ½õ´ åÀõ Èõ Àõ ÉÜýÞíÞë åðÛ ´ßëØù ÔßëäÖë áùÀåëèíäëØí±ù ìèËáßÞí çëÜõ ±çßÀëßÀ Úâ ÚÞí åÀäëÞë Þ×í. ÈõÀ 1932Þë ½LÝð±ëßíÜë_ ËùÜç ÜëÞ ±ÜõìßÀë É´ ±ëTÝë. ±ëäí ÀõËáíÀ Ýëhëë±ù ÕÈí Öõ±ù ±ÜõìßÀëÜë_ É ßèí ÃÝë. ´.ç. 1941Üë_ ÀõìáÎùìÞýÝëÜë_ ÕõçõìÎÀ Õõáí±õÍûçÜë_ ÖõÜHëõ Cëß ÕHë Úë_KÝð_ ±Þõ ±õÜÞí ÞäáÀ×ë±ù ÒÍù@Ëß ÎùVËçÓ ±Þõ ÒÔí èùáí çíÞßÓ ±èÙ É áÂë´ èÖí. ±õÜÞë_ äÃß ìäÇëÝëý_ ÀõËáë_À ìäÔëÞÞõ áíÔõ Àõ ÃÜõ ÖõÜ ËùÜç ÜëÞ ±ÜõìßÀëÜë_ ÕHë ±âÂëÜHëë ×´ ÕÍuë. ´.ç. 1952Üë_ ÝðßùÕ ÕëÈë ÎÝëý ±Þõ ãVäËû{áõýLÍÜë_ ÀëÝÜí ìÞäëç ÀÝùý. ´.ç. 1955Üë_ ÚëßÜí ±ùÃVËõ QÝðÞíÇÜë_ Q²IÝð ÕëQÝë.

ËùÜç ÜëÞ Õß ÃõËõ, ìÎáçñÎ åùÕÞ èùß, ìÎáçñÎ ìÞIåõ ±Þõ ØùVÖùäVÀíÞù CëHëù Ûëä ÕÍuù èÖù. ±õÜÞí ÕùÖëÞí ±õÀ åöáí Èõ. ±õÜÞí ÕùÖëÞí ±õÀ Ëõã@ÞÀ Èõ ±Þõ ±õ Þäí Ëõã@ÞÀÞë ÞëÜõ Àù´ ßÜÖ ÀßäëÜë_ ÕÍuë Þ×í. ÜèëÀìä ±Þõ ÞäáÀ×ëÀëß ÃõËõ ÕùÖëÞë çÉýÞ ÒÎëµVËÓÞõ Ò±ìÖ Ã_Ûíß ìäÞùØÓ ÖßíÀõ ±ùâÂëäõ Èõ. ËùÜç ÜëÞ ÕHë ÕùÖëÞí ÀáëÀòìÖÞõ ÒÃ_Ûíß ìäÞùØÓ ÃHëõ Èõ, ÕHë ±ëÜë_ Ã_Ûíß ìäåõæHë ÂñÚ ÜèkäÞð_ Èõ. ±õ @Ýë_Ý Ü½À ±Þõ ÌõÀÍíÞí ßÜÖÜë_ ÕÍÖë Þ×í. ±õËáõ É ±õ èßÜëÞ èõçÞõ ÖõÜÞí ÒVËõÕÞ äðSÎÓ ÞäáÀ×ë ±_Ãõ ±õäð_ Àèõ Èõ Àõ ÉõQç ½õÝçÞí ÒÝðáíçíçÓ ±Þõ ±ëLÄõ °ØÞí ÒÔí ÀëµLËß ÎíËçýÓ ÀßÖë_ ÝùÃåíáÖëÞë çëèçÜë_ Üðtá ¶ÖßÖí ßÇÞë Þ×í.

´.ç. 1912Þí çëáÜë_ FÝëßõ ËùÜç ÜëÞ çëÍhëíç äæýÞí ªÜßÞë èÖë, IÝëßõ ÖõÜÞë_ ÕIÞí ÀëìÖÝëÞõ ÎõÎçë_Þí ÚíÜëßí áëÃð ÕÍí. VäíËû{áõýLÍÜë_ ÕèëÍí Õß Øõäùç ÂëÖõÞë çõÞõËùìßÝÜÜë_ ßèõäëÞí ÖÚíÚí çáëè Üâí. ±ë çõÞõËùìßÝÜÜë_ È Üëç ßèõäëÞð_ èÖð_. IÝë_ ËùÜç ÜëÞ hëHë ±ÌäëìÍÝë_ ÜëËõ ÕIÞí Õëçõ ½Ý Èõ. ±ë hëHë çMÖëèÜë_ ËùÜç ÜëÞõ ZëÝÞë ßùÃí±ùÞð_ ±ëlÝV×ëÞ ½õÝð_. ±èÙ Éõ ±ÞðÛñìÖ ÖõÜÞõ ×´ ÖõÜë_×í ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓÞí çëÖçù ÕëÞë_Þí ÞäáÀ×ëÞð_ ÚíÉ ÜYÝð_. ÕÈí Öù ËùÜç ÜëÞÞõ ±õÀ äëß Ûëßõ åßØí ×´ Ã´, IÝëßõ ÖõÞð_ ÕHë ±õäð_ ìÞØëÞ ×Ýð_ Àõ ÎõÎçë_Üë_ À_´À ÂßëÚí Èõ. ËùÜç ÜëÞÞõ È ÜìèÞë çõÞõËùìßÝÜÜë_ ßèõäëÞí çáëè Øë@Ößù±õ ±ëÕí. ËùÜç ÜëÞõ çáëè ÜëÞí ÞèÙ ±Þõ ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ áÂäë Úõçí ÃÝë. hëHë çMÖëèÞë ÖõÜÞë ìÞäëç ØßìÜÝëÞ ËùÜç ÜëÞõ ZëÝßùÃÞë ÝðäëÞ ØØa±ùÞð_ °äÞ ½õÝð_. ZëÝ ßùÃí±ùÞë çõÞõËùìßÝÜÜë_ ØØa±ùÞõ çëßäëß ±Þõ ±ëßëÜ Öù çëßë èõÖð×í É ±ÕëÝ Èõ ÕHë ÖõÞð_ ÕìßHëëÜ ±õ ±ëäõ Èõ Àõ ±ë ±ëlÝV×ëÞÞí Úèëß ØØa ÀØí ÞíÀâí åÀÖù Þ×í, Öõ ±èÙ ßíÖçß Ú_ØíäëÞ ÚÞí ½Ý Èõ. ×ùÍë_À ±ÌäëìÍÝë_Þõ ÚØáõ ±ÜðÀ äæùý çðÔí Öõ IÝë_ Ú_Ôë´ ½Ý Èõ ±Þõ CëHëí äëß çë½õ ×´Þõ Cëõß ÕHë ÉÖù É Þ×í- Q²IÝðÞë ÜëÃõý É Úèëß ½Ý Èõ ±Þõ ÖõÞë Cëõß Öù Üëhë ÖõÞí VQ²ìÖ É ÕèùîÇõ ÈõÒ Ë>_ÀÜë_, ZëÝßùÃÞù Éõ ØØa çë½õ ×äë ÜëËõ ±ë çõÞõËùìßÝÜÜë_ ÃÝù èùÝ Èõ Öõ ØØa ÚèëßÞí ØðìÞÝëÜë_ °ääë ÜëËõÞí çFÉÖë ±Þõ åã@Ö ç_ÕñHëýÕHëõ ÃðÜëäí Úõçõ Èõ, ÕHë Öõ ±õÀ åRÝë-èVÖíÜë_ ÉÀÍë´ ½Ý Èõ. ±ëÉõ Öù ZëÝßùÃÞí çëßäëßÞí Õ©ìÖ ÚØáë´ Ã´ Èõ ±Þõ ãVäç çõÞõËùìßÝÜùÞí ÕHë èäõ èùËõáù ÚÞí Ã´ Èõ, ÕHë ËùÜç ÜëÞÞí À×ëÜë_ À_´À ±õäð_ Èõ Àõ ÖõÞõ ±õÀ ç_À<ìÇÖ V×âÞí ±Þõ ±ÜðÀ Çùyç ÉÜëÞëÞí À×ëwÕõ ÒäëçíÓ ÚÞí ÉÖí ÚÇëäí Èõ. ËùÜç ÜëÞõ ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ áÂäëÞð_ åw ÀÝð* IÝëßõ Öù ÖõÜÞë ÜÞÜë_ ZëÝßùÃÞë ØØa±ùÞë çõÞõËùìßÝÜÞí ÀßðHë ìÉ_ØÃí Õß ±õÀ TÝ_Ã-ìäÞùØÞí À×ë áÂäëÞù AÝëá èÖù. ÜùÖ ±Þõ Ü½ÀÞð_ ±õÀ ±ÉÚ ìÜlHë ÖõÞí ±ëÚùèäëÜë_ ÃË ÀßäëÞð_ ÖõÜHëõ ìäÇëßõáð_, ÕHë À×ë ÉõÜ áÂëÖí Ã´ ÖõÜ áõÂÀÞõ ±ë ìäæÝÞí á_Úë´, Õèùâë´ ±Þõ ¬ÍëHëÞí ìäVÖßÖí ßõÂë±ù ØõÂë´. ÖõÞí å@ÝÖë±ùÞð_ ÛëÞ ×Ýð_ ±Þõ ±õ ßíÖõ ±õ çëÖçù ÕëÞë_Þí ÞäáÀ×ë ÚÞí. äëÖëýÞù ÞëÝÀ Èõ èëLç ÀõVËÕý ÞëÜÞù ±õÀ É\äëÞ. çõÞõËùìßÝÜÜë_ ±õ ÃÝù Èõ ÖõÞë ìÕÖßë´ Ûë´Þí ÂÚß ÀëÏäë ÕHë ÖõÞí É ÖÚíÚí ÕßíZëë ×ëÝ Èõ, ØØa ÖßíÀõ IÝë_ ØëÂá ×ëÝ Èõ ±Þõ IÝë_ ßèõ Èõ. çëÖ äæýÜë_ ÖõÞõ Ößõè ÖßõèÞë ±ÞðÛäù ×ëÝ Èõ ±Þõ ÛëÖ ÛëÖÞë áùÀùÞõ ÜâäëÞð_ ×ëÝ Èõ. èëLç ÀõVËÕý Q²IÝðÞð_ ÉLÜ½Ö ±ëÀæýHë ±èÙ ìÞäëßí åÀõ Èõ ÕHë Öõ ìÉ_ØÃí ±Þõ Q²IÝð Ú_ÞõÞð_ ßèVÝ äÔð çëßí ßíÖõ çÜ° åÀõ Èõ. ßùÃ ±Þõ Q²IÝðÞí ¬Íí ±ÞðÛñìÖÜë_×í Õçëß ×´Þõ Öõ VäV×Öë ±Þõ Ö_ØðßVÖíÞë ÚèõÖß VÖß Õß ÕèùîÇõ Èõ. ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓ ÕHë ±õÀ åùÔÞí-çÎßÞí-±ë_ÖìßÀ ÝëhëëÞí À×ë Èõ. ÖõÞí Õß_Õßë CëHëí ÕðßëHëí Èõ. ÜèëÀìä ÃõËõÞí ÞäáÀ×ë ÒäíSèõÜ Üõ´VËßÓ ÕHë ±ëäí É À×ë Èõ. ±õÀ çëèçÞí À×ë ±ëIÜç_åùÔÞÞí À×ë ÚÞõ Èõ. èëLç ÀõVËÕý ±õÀ ÝðäÖíÞõ É\±õ Èõ ±Þõ õÜÜë_ ÕÍõ Èõ. Îßí äëß ±õÞí ìÉ_ØÃíÜë_ ±õ Vhëí ±ëäõ Èõ ÕHë Àåù ç_Ú_Ô ßÇëÝù Þ×í. èëLç ÀõVËÕý, ½õ±ëÀíÜ, @áõäÍí±ë, ÇúÇõË ÕíÝß ÀùÞý ±Þõ çõËõÜÚþíÞí ÚÔë_ É °ä_Ö Õëhëù Èõ. ËùÜç ÜëÞ ÕùÖëÞí ÞäáÀ×ë ÒÔí ÜõìÉÀ ÜëµLËÞÓÞõ ±õÀ äëß ÞèÙ, Úõ äëß äë_Çí ÉäëÞð_ Àèõ Èõ ÕHë ±ë ÖõÜÞë ÚÇëä ÖßíÀõ Àõ C²pÖë ÖßíÀõ ½õäëÞí Éwß Þ×í. ÀòìÖÜë_ ¬ÍëHë Èõ ±Þõ ÖõÜë_×í Àë_´À ÕëÜí åÀëÝ ÖõÜ Èõ. ÈõäËõ çÜÝ åð_ Èõ? ±õÞí IÝõÀ ZëHëÜë_ ÕHë ZëÝÞð_ É_Öð Þ×í? ÈõäËõ ìÉ_ØÃí çÜÝÞí É ±õÀ ÜðÀßß áíËí Þ×í, Éõ Ûñ_çëÝ Èõ ±Þõ ÈÖë_Ý á_ÚëÝ Èõ? ËùÜç ÜëÞÞí ÞäáÀ×ë äëÇÀÞõ ±ëäð_ Àåð_À ÀëÞÜë_ Àèí ½Ý Èõ, Éõ xØÝ çðÔí ÕèùîÇõ Èõ.

Vichar Manthan

2005-09-13T14:21:00.000+05:30

ÕðVÖÀùÞð_ ±õÀ TÝçÞ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

ìÞ ÀËÞë ±õÀ ìÜhëõ Àëð_Ñ ÒÒèð_ ÖÜëßí Àù³ ËíÀë Àõ ÎìßÝëØ Àßð_ È\_ ±õäð_ Þë ÜëÞåù, ÕHë ÖÜÞõ Þ×í áëÃÖð_ Àõ ÉõÜ Àù³Þõ ÚíÍí-ìçÃëßõËÞð_ Àõ ÖÜëÀðÞë ÜçëáëÞð_ ±õÀ TÝçÞ èùÝ Èõ ÖõÜ ÖÜÞõ ÕðVÖÀùÞð_ ±õÀ TÝçÞ Èõ. ÕðVÖÀ-ÕßVÖí ÕHë ±õÀ TÝçÞ É Þë ÀèõäëÝ? ÖÜõ ÒÚðÀ-±õìÍÀËÓ Èù. ÖÜÞõ °äÖù½ÃÖù ÜëHëç Àõ ±õÞí ÕíÍë ØõÂëÖí Þ×í. ±õÞë ÞëÞë-ÜùËë ‘ùÜë_ ÖÜÞõ ìØáÇVÕí Þ×í ÕHë ÕðVÖÀÞí áÃÞ ±õäí Èõ Àõ ÖÜÞõ ÕðVÖÀÞí ±_ØßÞë_ Õëhëù-TÝã@Ö±ùÞí ÕíÍë VÕåõý Èõ! åßØÇ_ÄÞí ÒØõäØëçÓ ÞäáÀ×ë ÖÜÞõ èÇÜÇëäõ Èõ ÖÜÞõ åßØÇ_Ä Ç|ùÕëKÝëÝÞí ÒÕìßHëíÖëÓ ÕHë ÕßõåëÞ Àßõ Èõ. ÖÜÞõ ÀSÕÞëÞë ÜëHëçùÜë_ ßç Èõ. °äÖë ÜëHëçùÜë_ ÀõËáù ßç Èõ?ÓÓ

±ë ±ëßùÕÞëÜëÞù ÉäëÚ Öù Úí½õ åù ±ëÕí±õ? äëÖëýÞë ±õ ÚÔë ÜëHëçù °äÖë ÜëHëçù É èùÝ Èõ ±õÜë_ åOØØõè ÕëÜõáí ÚÔí É ÈÚí±ù °äÖë½ÃÖë ÜëHëçùÞí É èùÝ Èõ. ±õõÀ É ÈÚí ±ÞõÀ ìÉ_ØÃí±ùÞí ÈÚí èùÝ Èõ. ÀõËáëÀ ±õäð_ ÜëÞõ Èõ Àõ ÕðVÖÀù Üëhë ÜÞùß_ÉÞ Èõ. Üëhë Ëë³Ü-Õëç, ÞäßëÔñÕ ÜëHëçù ±ë ßíÖõ çÜÝ äõÍÎõ Èõ. ±õ ±ëßëÜìÝ É èùÝ Èõ. ÀÜëäëÞí, Àåð_ Þyß ÀëÜ ÀßäëÞí ±õÜÞõ Éwß èùÖí Þ×í. ±õËáõ ±õÜÞõ ÜëËõ Öù ÕðßðWëë×ýÞù ±ë ±õÀ ìäÀSÕ Èõ çíÔùçëØù ìäÀSÕ. ìÞìW¿ÝÖëÞí µ½Hëí. À×ëçëìèIÝÞí äëÖ ÉÖí Àßí±õ- ßëÜëÝHë åð_ Èõ? ÜèëÛëßÖ åð_ Èõ? ÛÃäëÞ líÀòWHëÞí ÃíÖë åð_ Èõ? çÜþëË Ç_ÄÃðMÖÞë Ãðßð ÇëHë@ÝÞí À×ë åð_ Èõ? Àù³ À×ë Üëhë ÀSÕÞë èù³ åÀÖí É Þ×í. ØßõÀ À×ë Àù³ Þõ Àù³ ÞëÞë Àõ ÜùËë ÜëHëçÞí °äÞÀ×ë ±Þõ °äÞTÝ×ë É èùÝ Èõ. ±õÞõ Üëhë ±ëßëÜÂðßåíÞð_ äëÇÞ ÃHëäëÞí Éwß Þ×í. ±ëäð_ äëÇÞ Üëhë çÜÝ Õçëß ÀßäëÞð_ çëÔÞ É èùÝ ÖõÜ ÕHë ÜëÞäëÞí Éwß Þ×í. çÜÝ Õçëß Àßäë ÜëËõÞë Úí½ ßVÖë Èõ É, çÜÝÞõ ÒÜëßäëÞëÓ CëHëë ßVÖë Èõ. ±õ ÚÔë É ßVÖëÜë_ ÒÕðVÖÀÞí çùÚÖÓ ±õÀ lõWÌ ßVÖù Èõ. ÖõÜë_ ÜëHëç Èõ, ÜëHëçÞí À×ë Èõ ±Þõ ÜëHëçõ ±ëÉ çðÔíÜë_ Àßõáí Ûñáù ±Þõ ëMÖ Àßõáí ìçì©±ùÞí äëÖ ÕHë Èõ. ÕðVÖÀ °äÞÞù Àõ ÜëHëçÞù ìäÀSÕ Þ×í- °äÞÞõ ±Þõ ÜëÞäíÞõ ÝùBÝ ßíÖõ ±ùâÂäëÞí Çëäí Èõ. çÜ×ý À×ëÀëß Vä. {äõßÇ_Ø ÜõCëëHëíÞí ÒäõìäåëâÓ ±ëØåý äèð Àõäí èùÝ ±õÞí ÜÞùßÜ ÈÚí Èõ. õÜëâ, çèÞåíá ëöÏëÞí ÕHë ±õÀ ÈÚí Èõ- ÛëÛð. ±õäí Àù³ Þõ Àù³ À×ë ßÜHëáëá äç_Öáëá Øõçë³ ±Þõ ÀÞöÝëáëá ÜðÞåí ÖõÜÉ ÔñÜÀõÖðÞí À×ëÜë_ ÕHë Üâõ Èõ. ±ë ÚÔë çÉýÀùÞí Àù³ Ë>_Àí äëÖëý Àõ áë_Úí ÞäáÀ×ëÜë_ ±ëÉõ ÕHë ±ëÕHëõ ÜëÞäíÞð_ °äÞ ÈáÀëÖð_ ½õ³ åÀí±õ Èí±õ. Àù³À xØÝVÕåa À×ëÞð_ Õëhë ±Üß ÚÞí ½Ý Èõ. ØßõÀ Ý<äÀÜë_ ±õÀ ØõäØëç ±Þõ ØßõÀ ÝðäÖíÜë_ ±õÀ Õëßð ±ëâç ÜßÍíÞõ ÚõÌë_ ×ëÝ Èõ. ÕðVÖÀùÞù õÜ Àõ ÕðVÖÀùÞí ØùVÖí ±ëâçÞí µÉäHëí Þ×í èùÖí. ÜÞðWÝÞë_ xØÝ ±Þõ °äÞ çðÔí ÕèùîÇäëÞí ±õÀ ÃðMÖ ÀõÍí èùÝ Èõ. ÉõÞõ ±ëÕHëõ ÒÜùËë ÜëHëçÓ ÖßíÀõ ±ùâÂí±õ Èí±õ ±õäë CëHëë ÚÔë ÜëÞäí±ù±õ ÕðVÖÀÜë_×í ìè_ÜÖÞð_ Ûë×ð_ Úë_KÝð_ èùÝ Èõ. ÜèëIÜë Ãë_Ôí±õ ±ÜõìßÀëÞë ÜèëIÜë ×ùßùÜë_×í Cëb_ ÚÔð_ ÜõâTÝð_. Ãë_Ôí°±õ Û@ÖÀìä Þßìç_è ÜèõÖëÞë_ ÒäöWHëä ÉÞ Öù ÖõÞõ Àèí±õ Éõ ÕíÍ Õßë³ ½HëõÓÞõ ÃðßðÜ_hë ÚÞëTÝù. ÃðÉßëÖÞë ±õÀ çÜ×ý ÞäáÀ×ëÀëß ÕLÞëáëá ÕËõá ìÜáÜë_ ÜÉ^ßí ÀßÖë èÖë. ±õÀ ìØäç ±õÜÞë èë×Üë_ äëÖëýÞí ÇùÕÍí ±ëäí ±Þõ Öõ ±õHëõ äë_Çí ±Þõ ±õÞí ÕùÖëÞí Õëçõ °äÞÞð_ ±õËáð_ ÜùË<_ Ûë×ð_ èÖð_ Àõ ±õ äëÇÀÜë_×í áõÂÀ ÚÞí ÃÝë. ÕLÞëáëáõ {äõßÇ_Ø ÜõCëëHëíÞõ ±õ äëÖëý ÜùÀáí ±Þõ ÜõCëëHëí±õ ±õ äëÖëý ±õÜÞë çëMÖëìèÀÜë_ ÃË Àßí. ÚÔë É Àë_³ ÕðVÖÀ äë_ÇíÞõ áõÂÀ ÚÞÖë Þ×í ÕHë Àù³Þõ Àù³ ÕðVÖÀ äëÇÀÞë ±_ØßÞë ±ëÀëåÜë_ ±õÀ Öëßù ÚÞí ½Ý Èõ.

èë× Õß çÜÝ èùÝ Öù ËõìÞç Àõ ì¿ÀõË ßÜäë µÕßë_Ö Àõ Ã_°Îù ÇíÕäë µÕß Àë_³ Àßäë Éõäð_ ÀëÜ èùÝ Öõ ÕðVÖÀä_ØÞëÞð_ ±Þõ ÕðVÖÀÕñ½Þð_ Èõ. Õñ½ ±õËáõ Üëhë ä_ØÞ Àßäð_ Àõ Çë_Øáù Àßäù ±õäð_ Þ×í. çëÇí Õñ½ ÕðVÖÀÞí ±_Øß É³Þõ IÝë_ ³rßÞë É ÞèÙ, ÜÞðWÝÞë ÕHë çëÇë_ ØåýÞ ÀßäëÜë_ Èõ. ÜëHëçÞí ÉõÜ ÕðVÖÀÞõ ÕHë ±ùâÂäð_ ÕÍõ Èõ ±Þõ åõÂ çëØíÞí ÉõÜ ÕðVÖÀÞõ ÜÞÞë ÂùßëÀÞð_ V×ëÞ ±ëÕäð_ ÕÍõ Èõ. ±ëÉÀëá èâäë äë_ÇÞÞù, ÜÞùß_ÉÞÞë äë_ÇÞÞù åùÂ äKÝù Èõ, ÀëßHë Àõ ÖõÜë_ ÜëHëçõ ÕùÖëÞë ÜÞ Àõ xØÝÞõ ÕßùääëÞí Éwß É ÕÍÖí Þ×í. ±ëäð_ äë_ÇÞ Üëhë ÒËë³Ü ÕëçÓ ìçäëÝ ÚíÉ\_ Àåð_ ÚÞí Þë åÀõ. ±ëÉõ äÖýÜëÞÕhëùÞð_ äëÇÞ ÂñÚ äKÝð_ Èõ- çëßí äëÖ Èõ ÕHë çÜÉäë Éõäð_ ±õËáð_ Èõ Àõ ±ë ÚÔë ÂñÞ-ÂßëÚë, ±ëÖ_À, ÚâëIÀëß, ÈõÖßìÕ_ÍíÞí çÞçÞëËíÛßí ÂÚßù ÕëÈâ ÕHë ÞëÃìßÀ ±Þõ çÜëÉÞí ±õÀ Ôñ_Ôâí ÈÚí èùÝ Èõ. çëÇð_ Àèí±õ Öù ßùÃÃþVÖ ÚÞõáë ÖÞ ±Þõ ÜÞÞù Ò±õ@ç-ßõÓ èùÝ È

Vichar Manthan - Sanjog

2005-09-06T16:00:00.000+05:30

èð_ Þ×í ÚØáëÝù ÕHë Üëßë ç_½õÃù ÚØáëÝë Èõ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

±õ À ìÜhëõ Àëð_Ñ ÒÒÖÜõ èäõ ÚØáë³ ÃÝë èù ±õäð_ ÜÞõ áëÃõ Èõ.ÓÓ ÕIÞí Úí½ åOØùÜë_ Àèõ Èõ Àõ, ÒÒÖÜõ èäõ Õèõáë_ èÖë ±õäë ßëë Þ×í. ÀùHë ½Hëõ ÀõÜ ÕHë ÖÜõ ×ùÍëÀ ÚØáë³ ÃÝë èù ±õäð_ ÜÞõ áëÃõ Èõ.ÓÓ Àù³ Þõ Àù³ TÝã@Ö ±ëäð_ É ÜëHëÕhë ±õÀ ±Ãß Úí½ åOØùÜë_ ±ëÕõ Èõ.

±ëäë ±ìÛëÝÞù µkëß åù? ±õÞù çëÇù ÉäëÚ ±õÀ É Èõ Àõ ªÜßÞí çë×õ èð_ Éwß ×ùÍù CëHëù ÚØáë³ ÃÝù èùª ±õäð_ Àù³Þõ áëÃõ ÕHë èð_ Öù Éõ èÖù Öõ É È\_. èë, èð_ Þ×í ÚØáëÝù ÕHë Üëßë ç_½õÃù ÚØáëÝë Èõ. ç_½õÃùÞë ÛëäÞõ Àù³ ±ùÈù ±ë_Àí Þë åÀõ. ØëÂáë ÖßíÀõ, äíÖõáë_ äWëùýÞí çë×õ VäÛëäÜë_ ×ùÍùCëHëù ÎõßÎëß ×Ýù èùÝ Öõ å@Ý Èõ. ÖìÚÝÖÜë_ ÕHë Àë_³À ÎõßÎëß ×Ýù èùÝ Öõ VäëÛëìäÀ Èõ. ÜñâÛñÖ ßíÖõ ÜëHëç ÚØáë³ ÉÖù Þ×í. ±õ É LÝëÝõ èð_ ÕHë ÚØáëÝù Þ×í, ÕHë çÜÝ ±Þõ ç_½õÃù ÚâäëÞ èùÝ Èõ ±Þõ ÜëHëçÞõ ³EÈë±õ Àõ ±ìÞEÈë±õ çÜÝ ±Þõ ç_½õÃùÞí çë×õ ÚØáë³ Éäð_ ÕÍÖð_ èùÝ Èõ. ÀõËáíÀ äëß Öù ±õÞí ÕùÖëÞí ½Hë Úèëß ±õ ÚØáë³ ½Ý Èõ.

çðÂÞë çëßë ìØäçù ±ëTÝë IÝëßõ ±õÀ ìØäçõ Õðhëõ ‘ ÀÝùýÑ ÒÒèäõ Öù Àù³ É ÜðUÀõáí Þ×í, ç_CëWëýÞù çÜÝ Õñßù ×³ ÃÝù ÈÖë_ ÖÜëßë Çèõßë Õß èÉ\ ±õÀ ÀëßÞí µØëçí ½õäëÜë_ ±ëäõ Èõ. Àù³ ÜðUÀõáí-ÖÀáíÎ èùÝ Öù Éwß Àèù. ±õÞù ÉäëÚ åð_ ±ëÕð_?ÓÓ çëÇí äëÖ Öù ±õ É èÖí Àõ ±IÝëßõ Àù³ ÜðUÀõáí, Àù³ ÕßõåëÞí ÞèùÖí ±Þõ ÈÖë_ ÜÞÜë_ ×ùÍí µØëçí ßëë ÀßÖí èÖí. äíÖí ÃÝõáë_ äWëùýÞí ØðÑÂØ VQ²ìÖ±ù çðÂØðÑÂÞí VQ²ìÖ±ù ÀØí ÕíÈù ÈùÍÖí Þ×í. CëHëë ç_Ú_Ôí±ù ±Þõ ìÜhëù çáëè ±ëÕõ Èõ Àõ ÛñÖÀëâ Ûñáí ½ä, Éõ äÖýÜëÞ çðÂçÛß Èõ ÖõÞõ ÜëHëù. Éõ Àë_³ ØðÑÂ, ÕíÍë, ±ÕÜëÞ, ±äèõáÞë çèÞ Àßäë_ ÕÍuë_ èùÝ Öõ ÚÔð_ É Ûñáí ½ä. ÕHë ÜëHëç ÃÜõ ÖõËáí Àùìåå Àßõ Öù ÕHë É^Þí VQ²ìÖ±ùÞõ Ûñ_çí ÞëÂí åÀÖù Þ×í. ÖõÞõ ÉõÜ Ûñ_çí ÞëÂäëÞí Àùìåå Àßù ÖõÜ Öõ äÔð VÕp VäwÕõ çëÜõ ±ëäõ Èõ. ÜëHëçÞõ ÕßÜëIÜë±õ VQ²ìÖ ±ëÕí Èõ. VQ²ìÖÞù ±õ ØíÕ Àù³ Àù³ äëß ×ùÍù {ë_Âù ÕÍuù èùÝ Öõäð_ áëÃõ, ÕHë Úð{ëÖù Þ×í. VQ²ìÖÞõ ÜÞÞë ÕõËëâÜë_ ¬Íí ØëËí Øõäë Àùìåå Àßí±õ Öù ÕHë Öõ çÕëËí µÕß ±ëäÖí ßèõ Èõ.

ÜÞõ Àù´À äëß ±õÜ ×ëÝ Èõõ Àõ ÜëHëç ÔÞØùáÖÞí ¼ìp±õ Éõ À_´ ÀÜëÝù èùÝ Àõ Éõ À_´ ÃðÜëTÝð__ èùÝ ÕHë ÃßíÚÜë_ ÃßíÚ ÜëHëçÞí ìÉ_ØÃí ±õ ÜëHëçÞõ VQ²ìÖ±ùÞù ±õÀ ØSáù Öù ±ëÕõ É Èõ. ÕHë ±õ ØSáëÜë_ ØßõÀ VQ²ìÖÞí ìÀ_ÜÖ Öù ÖÜëßõ É ±ë_ÀäëÞí Èõ, ÀõÜ Àõ °äÞÜë_ ÚÞÖë ßèõÖë ÞëÞë-ÜùËë ±ÞõÀ ç_ÃùÞð_ ÈõäËÞð_ ÜñSÝë_ÀÞ Öù ±õÞí VQ²ìÖ±ùÞõ ±ëÔëßõ É ×ëÝ Èõ.

ÜëHëçÞë °äÞÜë_ çðÂØ ±Þõ ØðÑÂØ VQ²ìÖ±ù ±ëÃâ-ÕëÈâ ÇëSÝë É Àßõ Èõ. ±õÀÚí½Þù èë× ÕÀÍíÞõ ±ëÃâ-ÕëÈâ ÇëSÝë Àßõ Èõ. ÖõÞõ È^Ëë ÕëÍäëÞð_ áÃÛÃ ±å@Ý ÚÞí ½Ý Èõ. ±õÀ ÕðhëÞë °äÞÜë_ ±õÀ ÝåØëÝÀ CëËÞë ÚÞí ÖõÞë ±ëÞ_Ø çë×õ ±IÝ_Ö ÖõÉVäí ±õÀ ç_ÖëÞ ÞëÞí ªÜßÜë_ ÇëSÝë ÃÝëÞù åùÀ Îßí ¶Èâí ±ëäõ Èõ.

ÜëHëçÞí ìÉ_ØÃíÞù ÜëÃý ±ëÜ Öù çíÔù ±Þõ çÜ° åÀëÝ Öõäù áëÃõ Èõ. ÕHë ÜëÃýÜë_ @Ýë_ ÇÏëHë ±Þõ Àuë_ ÂëÍë ±ëäåõ Öõ Àù³ ÕHë ±Ãëµ×í ½Hëí åÀÖð_ Þ×í. Àù³À äëß áëÃõ Àõ çðÂÞí äWëëý Ú_Ô Þìè É ßèõ- çëöÞõ ±ëÞ_Ø×í ÖßÚùâ Àßí ÞëÂåõ. IÝë_ ±ÇëÞÀ äíÉâí ÕÍõ Èõ ±Þõ Àåð_À ÛVÜ Àßí ÞëÂõ Öõäð_ ÕHë ÚÞõ Èõ.

çðÂÜë_ Àõ ØðÑÂÜë_ ÜÞÞõ ìÞVM²èí ±Þõ çÜÖùá ßëÂäëÞí åíÂ ÔÜëýIÜë±ù, iëëÞí ÕðßðWëù ±ëÕõ Èõ ÕHë ÜÞÞë hëëÉäëÞë Úõ ÕSáë_ çÜÖùá ßèõÖë_ É Þ×í. ÕäÞÞí ±õÀ ÞëÞí e_À ÖõÞõ ÍùáëTÝë äÃß ßèõÖí Þ×í. ±õÀ äÍíáõ Àëð_, ÒÒÜëHëçÞð_ ÜÞ ìV×ß ßèí Þë åÀõ Öõ çÜ° åÀëÝ Öõäð_ Èõ. ±õËáõ É iëëÞí ÕðßðWëù Àèõ Èõ Àõ ÜÞÞõ ³rßÜë_ Õßùäù.ÓÓ

çðÂÜë_ Àõ ØðÑÂÜë_ ÛðÞð_ VÜßHë Àßù. äëÖ Öù çëßí-çëÇí Èõ ÕHë çðÂÜë_ Àõ ØðÑÂÜë_ ÜëHëç ³rßÞð_ VÜßHë Àßõ Èõ IÝëßõ ±½HëÖë_ É ³rßÞí Õëçõ ÕùÖëÞí ÕíÍë ±Þõ ÎìßÝëØù ßÉ^ ÀßäëÞð_ ÜÞ ×³ ½Ý Èõ. ØÝëßëÜ Éõäë Àìä ±Þõ ³rßÛ@Ö Éwß Àèõ Àõ ÒìÇkë Öð_ åíØÞõ ìÇ_Öë Àßõ, ÀòWHëÞõ Àßäð_ èùÝ Öõ ÀßõÓ çëÜëLÝ ÜëÞäíÞëõ Öù ±õäù É Ûëä èùÝ Èõ Àõ ³rß ÜÞõ ÃÜÖð_ èùÝ Öõäð_ Àßõ. ÕHë ³rß Àë_³ ÜëHëçÞí ³EÈë ÜðÉÚ ÀßÖù Þ×í. ±õ Öù ±õÞí ³EÈë ÜëHëõ É Àßõ Èõ. ±õËáõ Öù ÜëHëçõ ÈõäËõ Àèõäð_ ÕÍõ Èõ Àõ ³rßõEÈë ÚìáÝçí! Úç, IÝëßõ ±õÜ É ×äë Øù. ±õ É ±ërëçÞ ±Þõ ÜÞÞð_ çÜëÔëÞ Ú_Þõ

The Mill on the Floss

2005-09-03T18:02:00.000+05:30

FÝùÉý ´ìáÝËÑ ÒÔí ìÜá ±ùÞ Ôí NáùçÓ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

º BáõLÍÞë Vïhëí ÞäáÀ×ëÀëßùÜë_ FÝùÉý ³ìáÝËÞð_ ÞëÜ ±ëÉõ ÖõÞë çÜÀëáíÞ ÇëSçý ìÍÀLç Àõ ±ÞðÃëÜí ËùÜç èëÍa ÉõËáð_ ÇÇëýÖð_ Þ×í, ÈÖë_ ±_Ãþõ° ÞäáÀ×ëÜë_ FÝùÉý ³ìáÝËÞð_ ØëÞ ÜèkäÞð_ Èõ. ±õÞí çú×í ½HëíÖí ÞäáÀ×ë ÒÔí ìÜá ±ùÞ Ôí ÎïáùçÓ Èõ ±Þõ ç_ÛäÖÑ ÖõÞí lõWÌ ÀòìÖ ÕHë ±õÞõ É ÃHëäëÜë_ ±ëäõ Èõ. FÝùÉý ³ìáÝËÞí ×Ü ÞäáÀ×ë Ò±ëØÜ ÚíÍÓ ÕHë çëßí ÞäáÀ×ë Èõ.

FÝùÉý ³ìáÝËÞð_ ±çá ÞëÜ Üõßí ±õÞ ³äëLç èÖð_. Úúì©À ìÖÛë±ùÞù ìäÇëß Àßí±õ Öù ÖõÞí çë×õ VÕÔëý Àßí åÀõ Öõäí Úí° Àù´ Vïhëí-áõìÂÀëÞð_ ÞëÜ åùÔäð_ ÜðUÀõá ×´ ÕÍõ Èõ - ÀØëÇ äìÉýìÞÝë äðSÎ ÕHë ÖõÞí çë×õ Ëyß {íáí Þë åÀõ.

Üõßí ±õÞ ³äëLçÞí ÕùÖëÞí ìÉ_ØÃí ±õÀ ßùÜë_ÇÀ ÞäáÀ×ë Éõäí Èõ - ±õÞí ÕùÖëÞí ÞäáÀ×ë±ùÞë MáùË ÀßÖë_Ý ÖõÞí ÂðØÞí ìÉ_ØÃíÞù MáùË äÔð ±ØïûÛðÖ ±Þõ ÉìËá Èõ. ½Hëõ ±õÀ VïhëíÜë_ ±ÍÔù Í{Þ Vïhëí±ù äëç Àßõ Èõ! Üõßí ±õÞ ³äëLç ´.ç. 1819Þí 22Üí ÞäõQÚßõ ÉLÜí èÖí. ±ùÃHëíçÜí çØíÞë ÃþëÜíHë ºBáõLÍÞõ áõìÂÀë±õ ÕùÖëÞí ÞäáÀ×ëÜë_ °ä_Ö ÀÝð* èÖð_. áõìÂÀëÞí ìäåõæÖë ±õ Èõ Àõ Öõ ÚèëßÞí ÀòìÖÞõ ÕùÖëÞí À×ëÜë_ çë_ÃùÕë_Ã °äÖí Àßí åÀõ Èõ, ±õËáð_ É ÞèÙ ÕHë Öõ ÜëHëçÞí ±_ØßÞí ÀòìÖÞõ ÕHë ÚßùÚß ìÕÈëÞõ Èõ, À×ëÜë_ ÃË Àßí åÀõ Èõ ±Þõ ÜëHëçÞí ±_ØßÞí ÀòìÖÞí ÉìËáÖëÞõ ÕHë Öõ ÖíìÖÉÞÀ ßíÖõ ±ëáõÂí åÀõ Èõ.

Üõßí ±õÞ ³äëLçÞë åëßíìßÀ ØõÂëä ìäåõ É\Øë É\Øë ÜÖù äÖõý Èõ, ÕHë ÖõÞí Úðì©Ükëë ±Þõ ÖõÞë Ûëäåëâí TÝã@ÖIä ìäåõ ÚõÜÖ Þ×í. ìä@ËùìßÝëÞë ÝðÃÜë_ ±õÀ wìÏÇðVÖ ÕìßäëßÜë_ ¶Èßõáí ÀLÝë ±ëËáí VäÖ_hë, ±ÍÃ ±Þõ ±äëýÇíÞ èù´ åÀõ Öõ ÕHë ±õÀØÜ Ãâõ Þë ¶Ößõ ±õäí ÚëÚÖ Èõ, ÕHë ±õ èÀíÀÖ Èõ Àõ Üõßí ±õÞ ³äëLçõ ìÕÖë çëÜõ Úâäù ÀÝùý èÖù- ÔëìÜýÀ ÜëLÝÖëÞë VäëÖ_hÝ ÜëËõõ ìÕÖëÞí çëÜõ Úâäù ÀßäëÞð_ ÀõËáð_ ÜðUÀõá ÚÞí ßèõ ÖõÞí ÀSÕÞë ×´ åÀõ Èõ.

Üõßí ±õÞ ³äëLç áõìÂÀë @Ýëßõ ÚÞí? ÖõHëõ FÝùÉý ³ìáÝËÞð_ ÖÂSáðç @Ýëßõ ÔëßHë ÀÝð*? ±õäë çäëáù VäëÛëìäÀ Èõ. Üõßí ±õÞ ³äëLç FÝùÉý èõÞßí áõìäç ÞëÜÞë ±õÀ ìä¦ëÞ ìääõÇÀÞë ÕìßÇÝÜë_ ±ëäí. Ú_Þõ ±õÀÚí½Þë_ õÜÜë_ ÕÍuë_. áõìäç ÕìßHëíÖ èÖù - ÖõÞõ ç_ÖëÞù èÖë_ ÕHë Öõ ÕIÞí×í ±áÃ ßèõÖù èÖù.

FÝùÉý èõÞßí áõìäç ±Þõ Üõßí ±õÞ ³äëLç ÕìÖ-ÕIÞíÞí ÉõÜ É Çùäíç äWëý çë×õ ßëë_. ÞäáÀ×ë áÂäëÞð_ ùIçëèÞ Õñßð_ ÕëÍuð_. áõìäçõ Üõßí ³äëLçÞõ ÖÂSáðç åùÔí ±ëMÝð_ - ±ë ßíÖõ Üõßí ±õÞ ³äëLç ÒFÝùÉý ³ìáÝËÓ ÚÞí.

FÝùÉý ³ìáÝËÞí ×Ü ÀòìÖ ÒìçLç ±ùÎ @áõìßÀá áë´ÎÓ. ÕÈí Ò±ëØÜ ÚíÍÓ Úèëß ÕÍí ±Þõ ÖõÞõ TÝëÕÀ áùÀìÝÖë Üâí. ±õHëõ äíç äæý ÚßëÚß áAÝð_. Ôí ìÜá ±ùÞ Ôí Îáùç (³.ç. 1860), ìçáëç ÜõßíÞß (´.ç. 1861), ßùÜëáë (³.ç. 1863), Îõìá@ç èùSË (1866), ìÜÍá ÜëÇý (1872) ±Þõ ÍõìÞÝá ÍõßùLÍë (1876) ±ëËáí ÞäáÀ×ë±ù Èõ. ÀõËáëÀ ìääõÇÀù ÖõÞí ÞäáÀ×ë ÒìÜÍá ÜëÇýÓ ÖõÞí lõWÌ ÀòìÖ ÃHëõ Èõ. FÝùÉý ³ìáÝË ´.ç. 1880Þë ìÍçõQÚßÜë_ Q²IÝð ÕëÜí Öõ Õñäõý ÖõHëõ ÕùÖëÞë×í ªÜßÜë_ ÞëÞë ±õäë Éõ. ÍOSÝð ¿ùç ÞëÜÞë É\äëÞ çë×õ áBïÞ ÀÝë* èÖë_. ßëHëí ìä@ËùìßÝëÞë ØñÖõ FÝùÉý ³ìáÝËÞõõ ±õäù ç_Øõåù ±ëMÝù Àõ ºBáõLÍÞë_ ÜèëßëHëí ÖÜëßð_ çLÜëÞ Àßäë ÜëÃõ Èõ, ÕHë ÖÜõ ±õÀ ÕìßHëíÖ Õðßðæ çë×õ ßèù Èù Öõ èÀíÀÖ ÖõÜë_ äë_ÔëÉÞÀ Èõ ±õËáõ ±áÃ ßèù Öù çëßð_! FÝùÉý ³ìáÝËõ ßëHëí ìä@ËùìßÝëÞë ç_ØõåëäëèÀ ½õÍõ ÉäëÚ ÜùÀSÝù Àõ èð_ ßëHëíÞù ±ëÛëß ÜëÞð_ È\_, ÕHë ßëFÝÞë çLÜëÞ ÜëËõ ÉÃë Àßäë ÜëËõõ É Üëßõ Üëßë õÜíÞõ Øñß Àßäù ÕÍõ ÖõÜ èùÝ Öù Üëßõ ±õ çLÜëÞÞí Éwß Þ×í.

ÒÔí ìÜá ±ùÞ Ôí ÎáùçÓ Ûë´ ±Þõ ÚèõÞÞë µIÀË õÜÞí åã@Öåëâí À×ë Èõ. äëÖëýÞí ÞëìÝÀë ÜõÃí ÖðáíäßÜë_ áõìÂÀë±õ ÕùÖëÞí É ÈÚí ±ëáõÂí Èõ. ±áÚkë, ÞäáÀ×ë FÝùÉý ³ìáÝËÞí °äÞÀ×ë Þ×í ÕHë FÝùÉý ³ìáÝËõ ÖõÞí Úí° Àù´ ÞäáÀ×ëÜë_ ÂðØ ÕùÖëÞí ìÉ__ØÃíÞõ ±ëËáí ßõÍí Þ×í. ±ë ÀëßHëõ É äëÖëýÜë_ Cëb_ ÚÔð_ Úâ ÃËuð_ Èõ. ÒÔí Üíá ±ùÞ Ôí ÎáùçÓÜë_ ÜõÃí Öðáíäß ±Þõ ±õÞë Ûë´ ËùÜÞë_ VÞõèÞí À×ë Èõ - ±_ÖÜë_ Ûë´ ±Þõ ÚèõÞ Ç_Í ÕñßÜë_ Q²IÝðÞõ çë×õ ÛõËõ Èõ - ÕHë èÀíÀÖõ Öù ±ë ÃëÜÞí À×ë Èõ, ±õÀ ÞØíÞí À×ë Èõ, ±õÀ ÕìßäëßÞí À×ë Èõ. ÜõÃí ÖðáíäßÞë ìÕÖë ØõäëÞë Í<_Ãß ÞíÇõõ ØËëÝë Èõ ±Þõ ìÕÖëÞí Õë´±õ Õë´Þð_ ÀßÉ ÇñÀääë ËùÜ Àëâí ÜÉ^ßí Àßõ Èõ. ÜõÃíÞë ìÕÖë ÕùÖëÞí ±ë ìÜáÀÖ ÕùÖëÞë ØðUïÜÞ äÀíá äõÀõÜÞí Õëçõ Ãíßù ÕÍõáí Èõ Öõ FÝëßõ ½Hëõ Èõ IÝëßõ ÖõÜÞõ Ûëßõ ±ëCëëÖ áëÃõ Èõ ±Þõ xØÝßùÃÞë èðÜáëÞù ÛùÃ ÚÞõ Èõ. Öõ FÝëßõ çë½ ×ëÝ Èõ IÝëßõ ½Hëäë ÕëÜõ Èõ Àõ ÕùÖõ ÞëØëß ×´ ÇñÀõáë Èõ. áëÇëß ìÕÖë ±õÀ ìØäç Õðhë ËùÜÞõ èë×Üë_ Úë´Úá ±ëÕíÞõ ±õäí ìÖiëë áõäÍëäõ Èõ Àõ äõÀõÜõ Üëßí Éõ Øåë Àßí Èõ ÖõÞù ÕñßõÕñßù ÚØáù ±õ áõåõ ±Þõ äõÀõÜÞõ ÚßëÚß ÛëÞ ×ëÝ ±õäð_ äõß äëâåõ. ±õÀ ìØäç ìÜáÜë_ äÀíá äõÀõÜ çë×õ ÖõÞù ØíÀßù ìÎìáÕ ±ëäõ Èõ. ÜõÃí ÖõÞõ É\±õ Èõ. Ú_Þõ äEÇõ õÜÞë ±_À<ß eËõ Èõ. ÜõÃíÞë ±Þõ ìÎìáÕÞë ìÕÖë±ù äEÇõ ØðUÜÞí Èõ. ÜõÃíÞë Ûë´ ËùÜÞõ ±ë äëÖÞí Ã_Ô ±ëäí ½Ý Èõ ±Þõ ËùÜ ìÎìáÕÞð_ ±ÕÜëÞ ÀßíÞõ ÖõÞõ ±õäí ÔÜÀí ±ëÕõ Èõ Àõ Öð_ Üëßí ÚèõÞ×í Øñß ßèõÉõ, ÞìèÖß Öëßë_ èëÍÀë_ èð_ Ûë_Ãí ÞëÂíå.

ËùÜ Öù ìÕÖëÞð_ Õë´±õ Õë´Þð_ Øõäð_ ÇñÀÖõ Àßí Øõ Èõ. ÜõÃíÞë ìÕÖë Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ±õ ÕÈí ÜõÃí ±õÀ ÀLÝëåëâëÜë_ ÞùÀßí±õ ßèõ Èõ. ß½ èùÝ IÝëßõ ÜõÃí ÕùÖëÞí ìÕÖßë´ ÚèõÞ SÝñçí ÍíÞÞõ Cëõß ½Ý Èõ Þõ IÝë_ ßèõ Èõ. IÝë_ ÖõÞõ Îßí ìÎìáÕ äõÀõÜÞù ÜõâëÕ ×ëÝ Èõ. ìÎìáÕ Öù ÜõÃíÞë õÜÜë_ Í>Úõáù Èõ. ÜõÃí VËõÎÞ ÃõVË ÞëÜÞë ÝðäëÞÞë õÜÜë_ ÕÍõ Èõ - VËõÎÞ ØõÂëäÍù ±Þõ çëßí ãV×ìÖÞù Èõ. VËõÎÞ ±Þõ SÝñçí äæùý×í ±õÀÚí½×í ±ëÀæëýÝõáë_ Èõ - ÕHë ±ë ÖÚyõ VËõÎÞ ÃõVË ÜõÃí Öðáíäß ÜëËõõ Úâ ±ëÀæýHë ±ÞðÛäõ Èõ. ±õÀ ìØäç VËõÎÞ ÃõVË ÜõÃíÞõ ÞØíÜë_ èùÍíÞí çÎß Àßäë á´ ½Ý Èõ - èùÍíÜë_ ÖHëëÖë_ ÖHëëÖë_ Øñß ÞíÀâí ½Ý Èõ. ÖõÜÞõõ µÃëßí áõÞëß ±õÀ ÍÇ äèëHëÞë ÖñÖÀ Õß Ú_Þõ ßëÖ çë×õ Ãëâõ Èõ. çäëßõ VËõÎÞ ÜõÃíÞõ Àèõ Èõ, ±ëÕHëõ CëHëë_ ±ëÃâ äÔí ÃÝë_ Èí±õ - èäõ ÕßHëí É´±õ. ÕßHëíÞõ ÕßØõå ÉÖë_ ßèí±õ. ÜõÃí áÃÛÃ ÖöÝëß ×´ ½Ý Èõ ÕHë ÈõSáí CëÍí±õ ÖõÞù ±_ÖßëIÜë ±ë ÜëÃõý ÉäëÞí Þë ÕëÍõ Èõ. Öõ VËõÎÞÞõ ÂñÚ Çëèõ Èõ ÕHë Öõ SÝñçíÞð_ çðÂ ÈíÞäí á´Þõ ÕùÖõ çðÂí ×äë Þ×í ÜëÃÖí. ÜõÃí SÝñçíÞí Õëçõ ìØá ÂùáíÞõ ÚÔð_ É Àèí Øõ Èõ ±Þõ ÖõÞí ZëÜë ÜëÃõ Èõ. ÜõÃí ÞØíÀë_Ìõ ±õÀ ÃßíÚ ÎõìßÝëÞí {ñ_ÕÍíÜë_ ±ëlÝ áõ Èõ. Îáùç ÞØíÞë Àë_Ìë ÕßÞí ±ë {ñ_ÕÍíÜë_ ±õÀ ìØäç ±õÀ ç_ØõåëäëèÀ ìÎìáÕÞù ç_Øõåù á´Þõ ±ëäõ Èõ. ìÎìáÕõ ÜõÃí ÕßÞë ÕhëÜë_ áAÝð_ Èõ Àõ, ÒÚí½±ù Öëßë ÜëËõ ÃÜõ Öõ ÜëÞõ ÕHë Üëßë ÜÞÜë_ Àù´ ÃõßçÜÉ Þ×í. Üõî Öù Øå äæý Õèõáë_ Öëßë_ xØÝÞõõ ìÕÈëLÝð_ èÖð_.Ó ±õÀ ßëÖõ ÜõÃí {ñ_ÕÍíÜë_ ±õÀáí Èõ. ±ÞßëÔëß äßçëØ äßçõ Èõ. Náùç ÞØíÜë_ ÕñßÞë_ ÕëHëí äÔí ßëë_ Èõ. IÝë_ VËõÎÞ ÃõVËÞù ç_Øõåù áëäõ Èõ - ÒÜÞõ ±õÀ É åOØ Àèõ - ±õÀ É ÉäëÚ Øõ. èð_ ±ëäð_?Ó ÕHë ÜõÃí SÝñçíÞð_ çðÂ ÈíÞäí áõäë ÖöÝëß Þ×í É. VËõÎÞ ÃõVËÞù Õhë Öõ ÜíHëÚkëíÞí FÝùÖÞõ èäëáõ Àßí Øõ Èõ. ÜõÃí Õëçõ èäõ Àåð_ É Þ×í. ÕñßÞë_ ÕëHëí ±Þõ ±õÀ ÕùÖõ! ÈõäËõ ÜõÃí ±Þõ ÖõÞù Ûë´ ËùÜ Üâõ Èõ ±Þõ ÕñßÜë_ Ú_Þõ çë×õ Þëå ÕëÜõ Èõ, IÝë_ À×ë Õñßí ×ëÝ Èõ.

ÃþëÜ°äÞ, ÚëâÕHë ±Þõ ÝúäÞ äÃõßõÞë ±IÝ_Ö çð_Øß ±Þõ °ä_Ö ìÇhëHëÞõ ÀëßHëõ Ö×ë ç_ÃùÞí À<åâ Ãñ_×HëíÞõ ÀëßHëõ À×ë äëÇÀÞð_ ìÇkë èßí áõ Èõ.

Emily Bronte:Wuthering Hieghts

2005-09-02T13:18:00.000+05:30

´ìÜáí ÚþùLËõÞí ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ

By Bhupat Vadodaria

Presented by ilaxi

±_ Ãþõ° çëìèIÝÜë_ ëHëäëÞ ÞäáÀ×ë±ùÞí ç_AÝë ÃHëÞëÕëhë Èõ, ÕHë ±õÜë_ Úõ ÞäáÀ×ë±ù ±õÀØÜ É\Øí Ößí ±ëäõ Èõ. ³ìÜáí ÚþùLËõÞí ÒäðÔìß_Ã èë³ËûçÓ ±Þõ åëáùýË ÚþùLËõÞí ÒÉõ´Þ ±ëÝßÓ. åëáùýË ÚþùLËõ ÜùËí ÚèõÞ Èõ ±Þõ ³ìÜáí ÚþùLËõ ÞëÞí ÚèõÞ Èõ. ÒÉõ´Þ ±ëÝßÓ Úèëß ÕÍí IÝëßõ ìääõÇÀù ±Þõ ±äáùÀÞÀëßù ÖõÞõ äÂëHëÖë Þ×í, ÕHë äëÖëý Úèëß ÕÍí ±Þõ äëÇÀù±õ ÖõÞõ ±õÀØÜ ¬ÇÀí áíÔí. ×ùÍë_À ±äáùÀÞù ÒùIçëèÞ ±ëÕÞëßëÓ ÕHë èÖë_. åëáùýË ÚþùLËõÞð_ ±õÀ çØûÛëBÝ ±õ Àõ ÒìäÞíËí ÎõßÓÞë ½HëíÖë áõÂÀ ÍOSÝð ±õÜ. ×õÀõßõ±õ Üð@Ö À_Ìõ ÒÉõ´Þ ±ëÝßÓÞí å_çë Àßí èÖí. ìääõÇÀù ÚâäëÞ ëËuëIÜÀ À×ëÞë ÖÜëÜ ç_ÀõÖù Öõ Àëâõ ÕñßõÕñßë çÜFÝë ÞèùÖë, ÕHë ÕÈí Öù ±_Ãþõ° çëìèIÝÞí ±õÀ HëäëÞ ÞäáÀ×ë ÖßíÀõ ÖõÞõ Õñßí ìÖWÌë ëMÖ ×´.

ÞëÞí ÚèõÞ ³ìÜáí ÚþùLËõÞí ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ ±õËáí ÜùËí ±Þõ ±õËáí ÜúìáÀ ÞäáÀ×ë Èõõ Àõ ÖõÞõ ÖIÀëâ Öù ÝùBÝ ÀØß ë ×´ ÞèÙ. À×ë É äëÇÞëßÞõ èÇÜÇëäí ÞëÂõ ±Þõ ìäÇëß ÀßÖë Àßí ñÀõ ±õäí Èõ. ±_Ãþõ° çëìèIÝÞí ±ë ±õÀ ±õäí ÞäáÀ×ë Èõ, ÉõÞù ½õËù @Ýë_Ý ÉÍõ ÖõÜ Þ×í. ÚÔë É
±äáùÀÞÀëßù±õ ÖõÞõ Ò±õÀ Ï_ÃÔÍë äÃßÞí ±Þõ ±õÀ ÜëÞí Þ åÀëÝ Öõäí ±Þõ ÚíÜëß ìØÜëÃÞí ÀSÕÞëÓ ÖßíÀõ ±ùâÂëäí èÖí. ³ìÜáí ÚþùLËõÞí ÞäáÀ×ë ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓÞõ ±½õÍ ÞäáÀ×ë É Àèõäí ÕÍõ. Öõ ÃË ×´ IÝëßõ ÖõÞí ±ëÀßëÜë_ ±ëÀßí ËíÀë ÀßÞëßë ±äáùÀÞÀëßùÞõ ±õËáð_ Öù ÞùîÔäð_ É ÕÍuð_ èÖð_. Àõ À×ë Ò±ÉÚÓ Èõ- Ãâõ ¶Ößõ ±õäí Þ×í ÕHë ±ÉÚ Èõ. ÉÃÖÞí ÖÜëÜ õÜÀ×ë±ùÜë_ ±ëÉõ ÕHë ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ É\Øí Ößí ±ëäõ Èõ.

³ìÜáí ÚþùLËõ Öù åëáùýË ÀßÖë_ ØõÂëäÜë_ äÔð ±ëÀæýÀ èÖí ÖõÜë_ åÀ Þ×í. çíÔð_ ¬Çð_ áë_Úð_ ÞëÀ, èßHë Éõäí Çëá, ±õÞí ±ë_Âù, äëâ- Àù´ ÕHë ÕðßðæÞõ Üùèäå Àßõ Öõäð_ ±ëÀæýHë ÖõÞë ØõèÜë_ ÛßÕñß Èõ.

±ùÃHëíç äæýÞí ªÜßõ Öõ Àù´Þë õÜÜë_ ÕÍí èÖí, ÕHë ìÞßëå ×´ èÖí ±õäí ±õÀ äëÖ Èõ, ÕHë ³ìÜáí ÚþùLËõÞë °äÞ ìäåõ {ë{í ±ëÔëßÛñÖ ÜëìèÖí Þ×í. ÖõÞí ÜùËí ÚèõÞ åëáùýË ÚþùLËõ ìäåõ ÕðWÀâ ÜëìèÖí Èõ, ÕHë ³ìÜáí Öù ½Hëõ Àù´ ßèVÝÜÝ TÝã@Ö É áëÃõ Èõ. åßÜëâ, ±õÀë_ÖõÜí, ßÂÍ<, Çëèõ ÖõÞõ ½ÞùìÉÃß×í Çëèõ ÕHë ÃðVçõ ×ëÝ Öù Ìëß Üëßõ ±õäí ±õÀ ÝðäÖíÞí ÈÚí ¶Õçí ±ëäõ Èõ.

ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ ³ìÜáí ÚþùLËõ±õ áÂõáí ÞäáÀ×ë É Èõ ±Þõ ±õ ±õäí ÞäáÀ×ë Èõ Àõ ÉõÜë_ ÖõÞë Ûë´ Àõ Úí° ÚèõÞ Àù´ ÚèõÞÞù Àåù É ìèVçù Þ×í. åëáùýË ÚþùLËõ±õ ÒÉõ´Þ ±ëÝßÓÜë_ ±õÀ çÚâ ßùÜë_ÇÀ õÜÀ×ë É áÂõáí Èõ ÕHë ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ Öù ÖtÞ ±ÞùÂí ±Þõ ±ÉÚ À×ë Èõ. ÉÃÖÞí Úí° Àù´ ÕHë õÜÀ×ëÜë_ õÜÞí äõØÞë ±Þõ õÜÞù ±ëÞ_Ø, õÜÞë ç_Ú_ÔÞí ±ëËáí ÃñÏ ÉìËáÖë ÖÜÞõ ½õäë ÞèÙ Üâõ. ³ìÜáí ÚþùLËõÞí ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ ½Hëõ çÜÝÞë Ú_ÔÞÞí Úèëß Àù´À ±Þ_ÖÞë ±ùäëßõ ¶Ûõáí À×ë Èõ. ±õ Úõ ÕõÏíÞí À×ë Èõ- Úõ À<Ë<_ÚùÞí À×ë Èõ- Úõ èäõáíÞí À×ë Èõ ±Þõ ÂßõÂß Úõ É ÜëHëçÞí À×ë Èõ. Àõ×õìßÞ ±Þõ èí×ã@áÎÞí À×ë Èõ. èí×ã@áÎ Öù ÞëÝÀ ÕHë Þ×í, ÂßõÂß Öù ÂáÞëÝÀ Èõ ±Þõ ÂáÞëÝÀ ÖßíÀõ ÖõÞù @Ýë_Ý ½õËù ÉÍõ ÖõÜ Þ×í. Àõ×õìßÞ ±Þõ èí×ã@áÎ ±õÀÚí½Þõ çäëýIÜÛëäõ Çëèõ Èõ, ³ìÜáí ÚþùLËõ±õ ÕùÖëÞí ÞäáÀ×ëÞí ÞëìÝÀë Àõ×õìßÞÜë_ ÀëÜT²ìkë, TÝã@ÖÃÖ VäÛëä ±Þõ ÖõÞí çëÜëìÉÀ ãV×ìÖÞí ±çÜëÞÖë±ù ±ùâ_Ãí ÉÖí ìÝÖÜë ÃË Àßí Èõ. ÀëÜT²ìkë, VäÛëä ±Þõ çëÜëìÉÀ ãV×ìÖÜë_ ØùÞ Ôþðä VÕp Èõ ±Þõ ÖõÞë çëÜçëÜë ÈõÍë É ±ëÀæýHëÞë ìÚ_Øð ÚÞíÞõ Ú_ÞõÞõ Þ°À ÂõîÇõ Èõ ±Þõ Øñß èÍçõáõ Èõ Þäë´Þí äëÖ ±õ Èõ Àõ ±ë ÜèëÞ õÜÀ×ëÜë_ õÜí±ù äEÇõ åßíß ç_Ú_Ô Þ×í! ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓÜë_ Àõ×õìßÞ ÉõÞõ Çëèõ Èõ Öõ èí×ã@áÎ Öù ±õÀ ìÉMçí ±Þë× ÚëâÀ Èõõ ÉõÞõ Àõ×õìßÞÞë ìÕÖë áíäßÕðáÞë Ú_Øßõ×í á´ ±ëTÝë Èõ, µÈõßõ Èõ ÚëÀí Öõ ìÞßëÔëß ±ëìlÖ ÞùÀß É Èõ. Àõ×õìßÞ ±Þõ èí×ã@áÎÞõ ìÉ_ØÃí Öù åð_ ÜùÖ ÕHë È^Ëë_ ÕëÍí Þë åÀõ ±õäí ±ÖñË ±ëIÜÃë_Ì Èõ. jëí ±Þõ Õðßðæ äEÇõÞë õÜÞí áëÃHëíÞí çñZÜ ÈËë±ù, ´æëý ±Þõ ÚõØßÀëßí, ±õÀÚí½Þõ çÖëääëÞí ±Þõ ±õÀÚí½Þù õÜ äõßÞí çßëHë µÕß ÇÏëääëÞí Ú_ÍÂùß ÇËÕËí- ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓÜë_ Éõ Èõ, Öõ ØðìÞÝëÞí Àù´ õÜÀ×ëÜë_ Þ×í. èí×ã@áÎ ±ÛHë Èõ, ÃÜëß Èõ, ÃßíÚ Èõ ±Þõ Àõ×õìßÞ ½Hëõ Èõ Àõ ÕùÖëÞë ç_çëßÞð_ ±õ ÚíÉ\_ ÕöÍ<_ ÚÞí åÀõ ÖõÜ Þ×í. Àõ×õìßÞ ìåìZëÖ ç_VÀëßí À<Ë<_ÚÞí ÀLÝë Èõ ±Þõ ÕìÖ ÖßíÀõ ³ÍÃß ìáLËÞÞõ äÔð áëÝÀ ÃHëõ Èõ, ÕHë ÕùÖëÞð_ ÜÞ ±õ ½Hëõ Èõ. ±õ Çëèõ Èõ èí×ã@áÎÞõ ±Þõ ÕßHëõ Èõ ³ÍÃß ìáLËÞÞõ- ±õäð_ ÀõÜ?

Àõ×õìßÞ ÕùÖëÞí ÞùÀßëHëí ìÜìçç ÍíÞÞõ ÉäëÚ ±ëÕõ Èõ- ´ÍÃß ìáLËÞ IÝõÞù ÕùÖëÞù õÜ äç_Ö·ÖðÞë eá Éõäù Èõ. eá Âíáåõ ±Þõ ÀßÜë´ Éåõ, ÕHë èí×ã@áÎ ÜëËõÞù õÜ {ëÍ çë×õ ÉÜíÞÞí Üñâ çÃë´ Éõäù Èõ. ÚØáëÖí ·Öð±ù ÖõÞí Õß ±çß ÕëÍí åÀÖí Þ×í. ³ìÜáí ÚþùLËõÞí À×ë ±ëÜ Öù ÖõÞë ±_ÖÛëÃ×í åw ×ëÝ Èõ. ìÎSÜÜë_ NáõåÚõÀÞí Õ©ìÖ×í èäõ Öù çú ÕìßìÇÖ Èõ- áÃÛÃ 30 äæýÞí À×ë ±õÜë_ Àèõäë´ Èõ. ±ëÜ Öù ÞëìÝÀë Úõ Èõ- èí×ã@áÎÞí ìÝÖÜë Àõ×õìßÞ ±Þõ ÖõÞí Õðhëí. ÕðhëíÞð_ ÞëÜ ÕHë Àõ×õìßÞ Èõ. ÜëÖë Àõ×õìßÞ- ÜùËí Àõ×õìßÞÞõ É çëÇí ÞëìÝÀë ÃHëäí ÕÍõ. ÞëÞí Àõ×õìßÞÞð_ Õëhë ÜëÖëÞí çßÂëÜHëíÜë_ Cëb_ {ë_Âð_ Èõ.

õÝçí Àõ×õìßÞ ÕùÖëÞõ ÚØáõ Úí½ ÝðäÀÞõ- ´ÍÃß ìáLËÞÞõ ÕßHëí Ã´ Öõ×í èí×ã@áÎ Ûë_Ãí ÕÍõ Èõ ±Þõ äõß áõäë Öáçõ Èõ. á_ÍÞ ÇëSÝù ½Ý Èõõ. ÛHëíÃHëíÞõ ±Þõ líÜ_Ö ÚÞíÞõ ÕëÈù Îßõ Èõ. Àõ×õìßÞ µÕß äõß áõäë ÖõÞí ÞHë_Ø ´{ëÚõáëÞõ ±ëÀæõý Èõ- ±Þõ ÖõÞõ ÕßHëõ ÕHë Èõ. Àõ×õìßÞÞë ìÕÖëÞð_ ìÕÝßÞð_ Cëß Èõ äðÔìß_Ã èë´Ëûç. ±Þõ ÖõÞë ÕìÖÞð_ ³ÍÃß ìáLËÞÞë CëßÞð_ ÞëÜ Èõ- ×ç¿ùç Ãþõ_É.

Àõ×õìßÞ ´ÍÃß ìáLËÞÞõ ÕßHëí Öù Âßí ÕHë ÕÈí ÖõÞí Ûñá ÖõÞõ çÜ½Ý Èõ. ±õ ÞHë_ØÞõ ÇõÖäHëí ±ëÕõ Èõõ Àõ èí×ã@áÎ ÖÞõ ÇëèÖù Þ×í -ÖÞõ ±õ ÚßÚëØ Àßí ÞëÂåõ, ÕHë èÖëå õÜÜë_×í ±õÀ ±ë_Ôí ¶Ìí Èõ. Àõ×õìßÞ ±õÀ ÚëâÀíÞõ ÉLÜ ±ëÕõ Èõ ±Þõ Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ÕIÞí ±Þõ ÚèõÞÞë_ Q²IÝð ÕÈí ´ÍÃß ìáLËÞ ÕHë Q²IÝð ÕëÜõ Èõ.

ÛBÞ õÜÞí FäëâëÜë_ çâÃÖù èí×ã@áÎ ÀëäëØëäë ÀßíÞõ Ú_Þõ èäõáí ÀÚÉõ Àßõ Èõ. äðÔìß_Ã ë´Ëûç ±Þõ ×þç¿ùç ÃþõîÉ. ±ëÂßõ èí×ã@áÎ ÕHë Q²IÝð ÕëÜõ Èõ- çëÜõ Õëß äèëáí Àõ×õìßÞÞõ Üâäë! ³ìÜáí ÚþùLËõ ´.ç. 1818Üë_ É\áë´ ÜëçÞí 30Üí ÖëßíÂõ ÉLÜí èÖí ±Þõ 1848Üë_ 30 äæýÞí ªÜßõ Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ÜëÖë Q²IÝð ÕëÜí IÝëßõ hëHë äæýÞí èÖí. åëáùýLË ÚþùLË ÖõÞë×í Úõ äæõý ÜùËí Èõ. 1816Þí çëáÜë_ 21Üí ±õìáõ ÉLÜõáí Èõ ±Þõ ´.ç. 1855Üë_ 39 äæýÞí ªÜßõ Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. Ú_Þõ ÚèõÞù±õ ÃäÞõýç ÖßíÀõ ÞùÀßí Àßõáí Èõ. ³ìÜáí ÒäðÔìß_Ã èë´ËûçÓ ìç© ×Ýë ÕÈí ±õÀ äæõý Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ÕHë ÕùÖëÞí ±ë ÜèëÞ ÀòìÖÞí çÎâÖë ½õäë ÕëÜÖí Þ×í. çÎâÖë ±Þõ ÀíìÖý åëáùýË ÚþùLËõ É\±õ Èõ. Ú_Þõ ÞäáÀ×ë±ù ±õÀ äæýÜë_ ´.ç. 1847Üë_ ÃË ×Ýõáí ÀòìÖ±ù Èõ. ÞëÞí ÚèõÞ ±õÞ ÚþùLËõ 1820Üë_ ÉLÜí Èõõ ±Þõ 1849Üë_ 29 äæýÞí ªÜßõ Q²IÝð ÕëÜí èÖí. ³ìÜáí ÚþùLËõÞí ±Üß ±Þ_Ö õÜÞí ±ë À×ë ±ëÉõ ÕHë ìääõÇÀùÞõ Üñ_{TÝë Àßõ Èõ, ÖëÉ\Ú ÀÝëý Àßõ Èõõ ±Þõ áëÂù äëÇÀùÞð_ ìØá Õèõáë_ É ÜðÀëÚáõ °Öí áõ Èõ.

Vichar Manthan:Bhul Bharelu

2005-08-30T17:36:00.000+05:30

ÚÔë µÕÇëßù ±ëßùBÝäÔýÀ èù³ åÀõ Èõ, ÕHë ±ëÝðWÝäÔýÀ ÕHë èùÝ ±õÜ ÜëÞäð_ ÛñáÛßõáð_ Èõ

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

ÚÔë µÕÇëßù ±ëßùBÝäÔýÀ èù³ åÀõ Èõ, ÕHë ±ëÝðWÝäÔýÀ ÕHë èùÝ ±õÜ ÜëÞäð_ ÛñáÛßõáð_ Èõ

±õ À ÚíÜëß ÕÍõáë ç_Ú_ÔíÞõ Üâäë ÉäëÞð_ ×Ýð_. ÂÚß±_Öß ÕñÈuë ±õËáõ ±õõÜHëõ Àëð_ Àõ Üëßí ÖìÚÝÖ ±_Ãõ ±õÀ çÜVÝëÞù µÀõá åùÔäë ìÞWHëëÖ ÖÚíÚÞõ Úùáëäð_ È\_ ±Þõ ×Ü ÖÚíÚ À_³ ±õäð_ Àèõ Èõ Àõ ÉõÞõ ÀëßHëõ Úí½ ÖÚíÚÞõ Úùáëääë ÕÍõ. Üëßí ÖìÚÝÖ ±_Ãõ ±õ Úí½ ÍùÀËß, ±õÀ Þäð_ µÂëb_ ±ëÃâ Àßõ Èõ. ±õËáõ hëí½ ÍùÀËßÞí ÜØØ ÜëÃäí ÕÍõ Èõ. ±ë áë_Úí ÂÇëýâ ì¿Ýë×í èð_ ×ë@Ýù Èð_. ±ëäí ÚëÚÖÜë_ ÜÞõ ÞëHëëÀíÝ çèëÝ ±ëÕÞëßë ç_Ú_Ôí±ù Èõ, ÕHë FÝëßõ ±ë ÚÔë ìÞWHëëÖ ÖÚíÚùÞë ±áÃ ±áÃ ÇðÀëØë±ùÞù ±PÝëç Àßð_ È\_ IÝëßõ ÜÞõ Üëßë ìÕÖëÞð_ VÜßHë ×ëÝ Èõ. ÖõÜHëõ Àèõáð_ ±õÀ äë@Ý ±ëÉõ ÕHë ÜÞõ ÝëØ ÈõÑ ÒÒCëHëë ÚÔë ÜëHëçùÞë åßíßÜë_ Àù³ Þõ Àù³ ßùÃ È\ÕëÝõáù èù³ åÀõ Èõ. ±õÞí çëÜõ áÍíÞõ ÖõÞõ ÕßëìÉÖ ÀßäëÞí ÀùìååÜë_ ÜëHëç ÀõËáíÀ äëß Þäí TÝëìÔ±ù äèùßí áõ Èõ. Üëßí 70 äWëýÞí ªÜßõ Üëßð_ xØÝ ÞÚâð_ ÕÍuð_ Èõ. ÜÃÉÜë_ ÕHë À_³À Cëçëßù ÕèùîEÝù èåõ. ±õäð_ ÜÞõ áëÃõ Èõ, ÀõÜ Àõ èð_ ¶Ûù ×äë ½ª È\_ IÝë_ ÜÞõ Çyß ±ëäõ Èõ. ÕÃÞë VÞëÝð±ùÜë_ èäõ Âëç Àù³ åã@Ö ßèí èùÝ ±õäð_ ÉHëëÖð_ Þ×í. Üëßë çÜÃþ åßíßÞù ìäÇëß Àßð_ Öù ÜÞõ áëÃõ Èõ Àõ ±ë ±ëIÜëÞð_ Øõäâ ìÚçÜëß ×³ ÇñÀÝð_ Èõ. Üëßõ çÜÉäð_ ½õ³±õ Àõ ÜëHëçÞë åßíßÞõ ±õÀ ÉìËá Ý_hëÞí çë×õ çßÂëäí±õ Öù ±õÜ Àèí åÀëÝ Àõ ±ëËáë_ ÚÔë_ äWëùýÜë_ ±ë ÚÔë_ ±_ÃùÕë_Ãù Cëçë³ ÇñÀuë_ Èõ. ÖÚíÚí ìäiëëÞõ CëHëí ÜùËí èßHëÎëâ Ûßí Èõ ±Þõ Üëßë ØßõÀ ‘Þë ÉäëÚÜë_ ±õÜÞí Õëçõ ±õÀ åVhëì¿ÝëÞù ³áëÉ Èõ, ÕHë èð_ Üëßë åßíßÞë_ ±ë ÕíìÍÖ ±_ÃùÜë_ ÀùÞí ÀùÞí ÚØáí Àßð_!ÓÓ

áë_Úù ìäÇëß ÀßÖë_ ÜÞõ ±õÜ áëÃõ Èõ Àõ Üëßë åßíßÞë °äÖõ°ä ÕùVËÜùËýÜ ÀÝëý äÃß ±õÜë_ Éõ À_³ çëßð_ Àõ Þßçð_ èùÝ ÖõÞù VäíÀëß ÀßíÞõ É Üëßõ °ääëÞð_ Èõ. ìÉ_ØÃíÞù Éõ Õ_× èð_ ÀëÕí ÇñÀuù È\_ ÖõÞí çßÂëÜHëíÜë_ ÚëÀíÞù ßVÖù Úèð áë_Úù Þ×í. èð_ ÚÔë É µÕÇëßù ÀßíÞõ Ôëßù Àõ ç_ÕñHëý Ö_ØðßVÖ ×³ ÃÝëÞù ìärëç Àõâäð_ Öù ÕHë Üëßí ÉõËáí ±ëÝðWÝßõÂë èåõ Öõ À_³ á_Úë³ ÉäëÞí Þ×í. äÔÖí ªÜßÞí çë×õ åã@ÖÞù ZëÝ åw ×ëÝ Èõ ±Þõ Ôíßõ Ôíßõ Cëçë³ ßèõáð_ äVhë ÃÜõ ÖõËáí ×ëÃÍ×íÃÍ×í À_³ Þäð_ äVhë ÚÞí ÉäëÞð_ Þ×í. ßÕ äWëýÞí ªÜßõ èð_ Éõäù Ë|ëß èÖù ±Þõ ÉõËáí {ÍÕ×í ØùÍí åÀÖù èÖù ±õ ÚÔð_ ±ëÉõ ±ë ªÜßõ å@Ý Þ×í. ÜÞõ ±õÜ ÕHë áëÃõ Èõ Àõ ØßõÀ ÜëHëç ÀõËáíÀ ÜÝëýØë ±Þõ ½õ³ Þ åÀëÝ ±õäí ÀõËáíÀ ÂùÍ çë×õ ÉLQÝù èùÝ Èõ. ±õËáõ Éõ À_³ °TÝë ÖõÞõ ÕñßÖð_ ÃHëíÞõ @Ýë_À Öù ìÉ_ØÃíÞë Üùè çëÜõ Õëâ Úë_Ôäí ÕÍõ Èõ. ±ëÕHëõ çëö ½Hëí±õ Èí±õ Àõ ÖìÚÝÖÞõ ±Þõ Q²IÝðÞõ Àù³ ç_Ú_Ô Þ×í. ±ëÕHëõ ½õ³±õ Èí±õ Àõ ±õÀ ç_ÕñHëý Ö_ØðßVÖ ÜëHëç ±ÇëÞÀ Q²IÝð ÕëÜõ Èõ. ±õÀ 3Õ äWëýÞë ÝðäëÞÞð_ xØÝ Ûß¬CëÜë_ Ú_Ô ÕÍí ÃÝð_. Íù@Ëßõ Àëð_ Àõ ±ë ÝðäëÞÞõ Àù³ ßùÃ Þ èÖù, ÕHë ±ë ìÀVçù ÀëìÍýÝëÀ ÎõSÝùß ±ùÎ èëËýÞù Èõ. ±õÞð_ xØÝ ÀõÜ Ú_Ô ÕÍí ÃÝð_ ±õÞë_ Àù³ ÀëßHëù ±ëÕí Þë åÀõ, ÀëßHë Àõ ±ë ±õÀ ±ÀVÜëÖ Èõ. ÚÔë É áùÀùÞë_ xØÝ ±õÜ ¬CëÜë_ É À_³ Ú_Ô ÕÍí Þ×í ÉÖë_. ±õËáõ ±ëÕHëõ Àèí±õ Èí±õ Àõ ÜëHëç Ûß¬CëÜë_ èùÝ Èõ IÝëßõ ÖõÞð_ ßZëHë ÕßÜëIÜë É Àßõ Èõ, ÀõÜ Àõ ±õ ¬CëÖù èùÝ IÝëßõ Àù³ äÙÈí Àõ Àù³À çÕý ÀßÍí åÀõ Èõ. Àù³ ÜëHëç ÕùÖëÞí ½ÖÞí ÇùÀí Àßõ ±Þõ ¬Cëí ÕHë åÀõ ±õ å@Ý Þ ÚÞõ. ±ëÉÞë °äÞÜë_ ìÉ_ØÃíÞí ±ë ÜñâÛñÖ ÚëÚÖ ìäåõ Éõ ±ìärëç Èõ ÖõÞõ ÀëßHëõ ±ìÞÄëÞù ßùÃ äKÝù Èõ. çðÂíç_ÕLÞ ÜëHëç ÕHë Àù³ çÜVÝë±ù Þ èùäë ÈÖë_ ¬Cëí åÀÖëõ Þ×í. ±õËáõ ±ëÕHëõ ÈõäËõ VäíÀëßäð_ ÕÍõ Èõ Àõ ÉõHëõ ±ëÕHëÞõ °äÞ ±ëMÝð_ Èõ ±õ É Q²IÝðwÕõ ±ëÕHëí çëÜõ ÃË ×åõõ. ±õÞë×í ÍßíÞõ Øñß Þëçí ÉäëÞí çÎâ Àùìåå Àù³ Àßí åÀuð_ Þ×í, ÀëßHë Àõ Q²IÝð Öù ÜëHëçÞù ÕÍÈëÝù Èõ ±Þõ ÕÍÈëÝë×í ÖÜõ ÀØí È\ËÀëßù Üõâäí åÀÖë Þ×í. ÖÜëßë Üë×ë µÕß ÀëåÞù ÔùÔ ÕÍÖù èùÝ IÝëßõ ÖÜëßù ÕÍÈëÝù Öù ÖÜëßë ÕÃÞí ÞíÇõ È\Õë³ ÃÝù èùÝ Èõ. ÜÞõ ±õäð_ áëÃõ Èõ Àõ ÜëHëçõ ÞëØðßVÖ ÖìÚÝÖÞë ç_½õÃùÜë_ Àù³ µÕÇëß Àõ ØäëØëw Àßäë_ É Þìè ±õäð_ ÀèõäëÞù ±ëåÝ Þ×í. ÕHë ÖÜëßí ÖìÚÝÖÞù ‘ ÖÜëßë ÜÞÞù ç_ÕñHëý ÀÚ½õ á³ áõ ±õ ÜÞùØåë ÕHë çëßí Þ×í. å@Ý èùÝ IÝë_ µÕÇëß Àßäù ÕÍõ, Øäë±ù ÕHë áõäí ÕÍõ ÕHë ÜëHëçõ ÚÞëäõáí Àù³ ÕHë ØäëÜë_ ç_°äÞí Öù Þ×í! ÖÜÞõ ÕíÍë Þë ×ëÝ ±õäð_ ÖÜÞõ áëÃõ ÕHë ±õ Øäë Ôíßõ Ôíßõ ×Öë ±ëÝðWÝÞë ZëÝÞù Àù³ ßëÜÚëHë ³áëÉ Þ×í. ±ëÉÀëá ±ëÕHëõ ½õ³±õ Èí±õ Àõ ½Ö½ÖÞë_ ³LÉõ@åÞù ±Þõ ±ùÕßõåÞùÞí ÚùáÚëáë Èõ, ÕHë ±ë ÚÔð_ Àßäð_ Éwßí èùÝ Öù ÕHë ±õËáð_ Öù VäíÀëßäð_ ÕÍõ Àõ ±ë ÚÔë µÕÇëßù ±ëßùBÝäÔýÀ èù³ åÀõ Èõ, ÕHë ±ëÝðWÝäÔýÀ ÕHë èùÝ ±õÜ ÜëÞäð_ ÛñáÛßõáð_ Èõ

Vichar Manthan: Himmat aej Jeevan Bal

2005-08-24T15:21:00.000+05:30

ìè_ÜÖ ½õ´±õ.°ä_Ö °ääëÞð_ çëÇð_ Úâ ±õ É È

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

ìè_ÜÖ ½õ´±õ. °ä_Ö °ääëÞð_ çëÇð_ Úâ ±õ É Èõ.±õÀ ÝðäëÞ Üâäë ±ëTÝù. ±ÜØëäëØÜë_ çí.±õ.Þë ±PÝëç ÜëËõ ±ëTÝù Èõ. ±õÞë Çèõßë Õß É ÛëäðÀÖë ØõÂëÖí èÖí. ±õHëõ Àëð_Ñ ÒÒèð_ ÃùîÍá×í ±ëTÝù È\_. ±èÙ ÇëËýÍý ±õÀëµLËLËÞë ±PÝëç ÜëËõ ±ëTÝù È\_. ÕHë ÛHëäëÜë_ Üëßð_ ÜÞ ÕßùäëÖð_ Þ×í. Üëßë õÜëâ ìÕÖë ±Þõ <_ÚÞë ±LÝ çPÝù ÜÞõ çÖÖ ÝëØ ±ëTÝë Àßõ Èõ. ±ëÜ Öù èð_ ±èÙ È\_, ÕHë Üëßð_ ÜÞ, Üëßð_ ìØá Öù IÝë_ ÖõÜÞí Õëçõ É Èõ. ±ëÞõ ÀëßHëõ Üëßð_ ÜÞ ±PÝëçÜë_ ÇùîËÖð_ Þ×í. Üëßõ åð_ Àßäð_? ÜÞõ Öù À_´ çÜ½Öð_ Þ×í. Àù´À ZëHëõ ±õäð_ áëÃõ Èõ Àõ ÛHëäð_ É Þ×í. èð_ Üëßë À<Ë_ðÚ Õëçõ ÕèùîÇí ½ª.ÓÓ

±ë ÝðäëÞÞë ±ÞðÛä Éõäù É ±ÞðÛä CëHëë ÚÔë ÛëäðÀ, áëÃHëíåíá ÝðäëÞù Àõ ÝðäÖí±ùÞõ ×ëÝ Èõ. ÖõÜÞí ±ë ÜÞùØåëÞõ ÀëßHëõ É Öõ±ù Üñ_{äHë ÕHë ±ÞðÛäõ Èõ. ÖõÜÞð_ ÜÞ ÖõÜÞë ÀëÜÜë_ ÇùîËÖð_ Þ×í. ÖõÜÞõ çÜ½Öð_ Þ×í Àõ ±ë ìäÜëçHëÜë_×í Úèëß ÀõÜ ÞíÀâäð_. VÞõè èùÝ Öù TÝã@Ö çë_ìÞKÝ ´EÈõ, ÕHë ìÞÀËÖë Üëhë åëßíìßÀ É èùäí ±ìÞäëÝý Þ×í. ÜèkäÞí äëÖ ÜÞ Èõ, ÜëHëçÞð_ xØÝ Èõ. ±ëÕHëë ÉõËáë À<Ë<_ÚíÉÞù, VÞõèíÉÞù è_Üõåë_ ±ëÕHëí Õëçõ É èùÝ ±õäð_ Öù ÚÞí åÀÖð_ Þ×í. ÕHë ±ëÕHëõ ±ëÕHëí ±_Øß ÖõÜÞõ ßëÂí åÀí±õ Èí±õ. ±ëÕHëí ±_Øß ±õ ÚÔë É èùÝ É Èõ ±õËáð_ ÕñßÖð_ ÃHëí áõäð_ ½õ´±õ ±Þõ ±ëÕHëõ ±ëÕHëë ÀëÜÜë_, ±ëÕHëë ÀÖýTÝÜë_ ±ëÕb_ ÜÞ Õßùääð_ ½õ´±õ. Àù´ Þõ Àù´ ÀëßHëçß FÝëßõ ÜÞ ÛËÀäë Üë_Íõ Èõ IÝëßõ Àåð_ É ×´ åÀÖð_ Þ×í. ÜëHëçÞí Øåë Ûñáë ÕÍí ÃÝõáë ÜëHëçÞë Éõäí ×ëÝ Èõ. Ü_ìÉá ØñßÞí Øñß ßèí ½Ý Èõ ±Þõ çíÔë ßVÖëÞí ÝëhëëÜë_ ÕHë Àåð_ ë ×Öð_ Þ×í. ±õËáë ÜëËõ Öù iëëÞí Õðßðæù±õ ÔÜý-çÜÉÞëßë±ù±õ ±õÀëÃþÖëÞõ ±õÀ ÜùËù ÃðHë ÃHëëäí Èõ. ±õÀëÃþÖë Þ èùÝ Öù Àåð_ ×´ Þë åÀõ. ÖÜõ ±õÀëÃþÖë äÃß TÝäãV×Ö ßíÖõ ÛùÉÞ ÕHë Àßí Þë åÀù. ÖÜëßë èë× Õß ±õÀ ÀëÜ Èõ- èë×Üë_ ÀëÜ Èõ ±Þõ ±õ ÀëÜÜë_ ÖÜëßð_ ÜÞ Þ×í. ±õ ÀëÝý ìÞWÕLÞ ×åõ É ÞèÙ. ±õÀëÃþÖë èåõ Öù ÖÜõ ±ÞõÀ ±äßùÔùÞí äEÇõ×í ÕHë ±ëÃâ ÞíÀâí åÀåù. ÜèëÛëßÖÜë_ ÀòWHë çÂë ±É\ýÞ ìäÉÝ ÕëÜõ Èõõ, ÀõÜ Àõ ÖõÞí ç_ÕñHëý ¼ìp ÜëÈáíÞí ±õÀ ±ë_Â Õß É èÖÙ. ÖõHëõ Éõ ìÞåëÞ áõäëÞð_ èÖð_ ÖõÞí Õß É ÖõÞí ç_ÕñHëý ¼ìp ÀõãLÄÖ èÖí. ±ëÉ\ÚëÉ\Þð_ Àåð_ ±õ ½õÖù É ÞèùÖù. °äÞÜë_ Éõ çÎâ ×ëÝ Èõ Öõ ÚÔëÜë_ çú×í ÜùËù ÃðHë ±ë ±õÀëÃþÖëÞù èùÝ Èõ. Éõ çÉýÀù±õ ÜèëÞ ÀòìÖ±ù áÂí, Éõ ìäiëëÞí±õ ÜèëÞ åùÔù Àßí ±õ ÚÔëÜë_ çú×í ÜùËí çÜëÞÖë ÖõÜÞí ±õÀëÃþÖë èÖí. ±õÀëÃþÖë Þë èùÝ Öù ÃÜõ ÖõËáí åã@Ö TÝã@ÖÜë_ èùÝ ÕHë Öõ ÔëÝð* ìÞåëÞ ÕëÍí åÀÖù Þ×í. ±ëÕHëõ ±ëÉõ ½õ´±õ Èí±õ Àõ Àù´ ÕHë ÀëÝý ÜëËõ çëÔÞëÞí ÜÞùT²ìkë É Þ×í. ØßõÀÞõ ÇÕËí äÃëÍÖë_ KÝõÝ ìç© Àßí áõäð_ Èõ. ±ë ßíÖõ Àù´ ÀëÝý çëßí ßíÖõ ÕìßÕñHëý ×´ Þë åÀõ. ÎâÞõ ÕëÀÖë_ ÜðÀßß çÜÝ áëÃõ Èõ ±Þõ ßçù´Þí äëÞÃí ÜëËõ ÕHë ÖõÞð_ ±õÀ çÜÝÜëÕ èùÝ Èõ. ÒÇÍ Çñáë ÂëªÓ ±õ ÞíìÖ Àù´ ÀëÝýÞõ ÝùBÝ ßíÖõ ÕìßÕñHëý ÀßäëÜë_ ÂÕÜë_ Þë áëÃõ. ±ëÉÞù ÉÜëÞù ÃìÖÞù-{ÍÕÞù Èõ çëßí äëÖ Èõ, ÕHë ØßõÀ ÚëÚÖÜë_ {ÍÕ-µÖëäâ Çëáí Þë åÀõ. ÛùÉÞ ÕHë ØßõÀ ÜëÞäíÞõ Àßäð_ ÕÍõ Èõ. ÀõËáëÀ çëØëÜë_ çëØí äëÞÃíÞí ÜíÌëå- ÖõÞù VäëØ ÜëHëí åÀõ Èõ. ÀõËáëÀ ±õËáí {ÍÕ×í ÛùÉÞ Àßõ Èõ Àõ ÉõÜë_ äëÞÃíÞí ìäìåp ÜíÌëå-ÂËëå Àõ ÖñßëåÞù ±ÞðÛä É Þë ×ëÝ.

±õÀ B²ìèHëí ÕñÈõ Èõ - ØëâÜë_ äÔð ÜíÌ<_ Àõ ÜßÇð_ ÕÍuð_ èùÝ ±õäð_ Öù Þ×í áëBÝð_ Þõ? ÛùÉÞ ÀßÞëß Õëçõ ÀØí ÉäëÚ Þ×í. ÖõHëõ Öù ÜùîÞí Cë_ËíÜë_ Àë_´À ±ùßí ØíÔð_ ±Þõ Öõ åð_ èÖð_ Öõ ½HÝð_-ÜëHÝð_ É Þ×í. ØßõÀ Àèõ Èõõ Àõ åð_ Àßí±õ- çÜÝÞí ÜëßëÜëßí Èõ. {ÍÕÞë ±ë ÝðÃÜë_ ±Þõ ±IÝëßÞë ØùÍÔëÜÞë °äÞÜë_ ±õ äëÖ ÕHë VäíÀëßí á´±õ ÕHë ±õËáð_ Öù çÜÉäð_ ÕÍåõõ Àõ çÜÝÞí ±ë ÜëßëÜëßíÜë_ ±ëÕHëõ ÜëHÝë äÃß É ìÉ_ØÃíÞí ìÎSÜ ØùÍëäí ßëë Èí±õ. Àåð_ ÚßëÚß ½õÖë Þ×í ±Þõ Àåð_ ÕHë ÚßëÚß çÜÉÖë Þ×í ±Þõ ±õËáõ ÜëHëí ÕHë åÀÖë Þ×í. ±ëÕHëõ Àèí±õ Èí±õ Àõ äæùý ÕëHëíÜë_ ÃÝë_- ÕëHëíÜë_ Þ×í ÉÖë_, ±ë_Â ÂðSáí èùäë ÈÖë_ ½õÝë-½HÝë äÃß ÖõÞõ Õçëß Àßí Ø´±õ Èí±õ. Úõ ÜëHëç äEÇõ ÒÀëÜÞí äëÖÓ ×ëÝ Èõ. Úõ ÜëHëç äEÇõ çPÝÖë ÂëÖß ×ùÍë åOØùÞí ±ëÕ-áõ ×ëÝ Èõ.

±õÜë_ Üëhë °Û Úùáõ Èõ, ÜÞ-xØÝÞí Àù´ äëHëí Þ×í. ÜëHëç ÜëHëçÞí çë×õõ ÚùáÖù Þ×í. äÖýÞÜë_ Àõ äëHëíÜë_ çèõÉ ÕHë ÜëHëç-ÜëHëçÞí èñ_Î Þ×í ÚÔë É ½Hëõ ±õÀÚí½Þõ ÜëÕí ßëë Èõ, Öùâí ßëë Èõõ ±Þõ ÖõÜë_ ÖùâäëÞë_-½õÂäëÞë_ ÀëËáë_ Õß áëÃHëíÞí Öù Àù´ É ÈëÕ Þ×í. ØõÂëØõÂíÜë_ ØßõÀ ìè_ÜÖÞí ÈëÖí ÚÖëäõ Èõ, ÕHë ÀçùËíÞí Õâõ ±õ ÈëÖí ìÉ_ØÃíÞí çEÇë´×í Øñß Þëçí ßèõáë ÀëÝßÞí ÕíÌÞð_ É ØåýÞ Àßëäõ Èõ. ±õÀ ÞëÞëÜë_ ÞëÞë ÜëHëç ÖßíÀõ °ääë ÜëËõ ÕHë ×ùÍí

Vichar Manthan:Sansar Sukh-Dukh

2005-08-16T14:50:00.000+05:30

ìäÇëß Ü_×Þ - ç_çëßÜë_ çëöÞõ ÞëÞð_-ÜëõË<_ ØðÑÂ èëõ´ åÀõ ÕHë èð_ Éõ ÕíÍë äõÌí ßëëõ È\_ ±õäí ÕíÍë Öëõ Úèð ×ëõÍëÞë ÞçíÚõ É áÂë´ èåõ!

By Bhupat Vadodaria:Presented by ilaxi

ä æëõý Õèõáë_ ÀëõáõÉÜë_ çë×õ ÛHëÖë èÖë Öõäë ±õÀ ìÜhëõ Àëð_, ÒÒÜëßëõ ±õÀÞëõ ±õÀ Õðhë ±ëÜ Öëõ Úðì©åëâí Èõ. Éõ ÀõËáíÀ Çí½õÞí ±õÉLçí Èõ ±õ Çí½õÞð_ äõÇëHë ÕHë çëßð_ Àßõ Èõ, ±õËáõ ±õÞí Úðì© Àõ ±õÞí ÀëÝýåã@ÖÜë_ À_´ ÂëÜí Þ×í, ÕHë ÜëHëçëõ çë×õÞë ÖõÞë TÝäèëßÜë_ ØßõÀ ç_Ãõ ±õÞí ÖëõÈÍë´ ØõÂë´ ±ëäõ Èõ. ±õ Àëõ´Þí ÕHë çë×õ äëÖ Àßõ IÝëßõ çëÜí TÝã@ÖÞõ ±õÜ áëÃõ Àõ ±ë Ûë´ Àëõ´ ÀëßHë ìäÞë Üëßð_ ±ÕÜëÞ Àßí ßëë Èõ. ±õÞõ ÉõÞ_ð ÀëÜ èëõÝ ±õäí TÝã@Ö±ëõ çë×õ ÕHë ±ëäëõ äèõäëß? ±Þõ Éõ±ëõÞõ ±õÞí çë×õ À_´ ÀëÜ èëõÝ ±õÞí çë×õ ×ëõÍëõ äÔð ÖëõÈÍë´ÛÝëõý äèõäëß. ±ë ±_Ãõ ±õÞë ìÕÖë±õ Àëð_ Àõ, ÒÖëÉõÖßÜë_ ±õ FÝëßõ VÀ>Ëß µÕß ÉÖëõ èÖëõ IÝëßõ çÜÖðáë ÃðÜëäí ÚõçÖë_ ÖõÞõ Üë×ëÜë_ ´½ ×´ èÖí. ÝëõBÝ çëßäëß ÀÝëý ÕÈí ±õ ±ëÜ Öëõ ÚßëÚß ×´ ÃÝëõ Èõ ÕHë áëõÀëõ çë×õÞë ÖõÞë TÝäèëßÜë_ Õèõáë_ Éõ ÖðEÈÀëßÞ_ð ÖõÞð_ äáHë èÖð_ Öõ èäõ äKÝð_ Èõ. ÖõÞð_ ±ë äÖýÞ Éõäð_ Úèëß Öõä_ð É CëßÞí ±_Øß ÕHë èëõÝ Èõ. èð_ ±õÞëõ ìÕÖë èëõäë ÈÖë_ Üëßí çë×õÞë TÝäèëßÜë_ ÕHë ±õ É ÀÌëõßÖë. ÖõÞí ÕIÞí çë×õÞë TÝäèëßÜë_ ÕHë ±õäð_ É äÖýÞ ±Þõ ±õäð_ äÖýÞ ½õ´Þõ ±õÞí ÕIÞíÞõ CëHëí äëß ±õä_ð áëÃõ Èõ Àõ Üëßë ÕìÖÞõ Üëßë IÝõ õÜ Àõ çLÜëÞÞëõ Ûëä Þ×í, ÕHë ÀØëÇ ±õ ÜÞõ ÂßõÂß Öëõ ìÔyëßÖë èëõÝ ±õäð_ áëÃõ Èõ. ÕëõÖëÞí ÜëÖë çë×õÞë TÝäèëßÜë_ ±õÞí Ûëæë ±Þõ èëäÛëä ±õäë_ èëõÝ Àõ ½Hëõ ±õ ½õ´Þõ Àëõ´Þõ ±õÜ áëÃõ Àõ ±õÞí ÜëÖë ±õÞí ÜëÖë ×äë ÜëËõ ÃõßáëÝÀ Èõ.

±ë ÂëßëÕëË çÜðÄÜë_ Àëõ´ ÜíÌí äíßÍí èëõÝ Öëõ ÖõÞí hëHë äæýÞí ÚëâÀí Èõ. ±õÀØÜ ÃëõßíÃëõßí, ÇÜÀÖí ÕëHëíØëß ±ë_Âëõ ±Þõ èçÖë èëõÌ. ±Üëßð_ ±õ ±ërëçÞ Èõ ±Þõ ±Üëßí ìÇ_Öë ÕHë ±õ É Èõ Àõ ±ë ÚëâÀí µÕß åí ±çß ÕÍåõ? ±ëäð_ Þõ ±ëäð_ ½õ ÇëSÝë Àßåõ Öëõ ±ë ÚëâÀí ÜëõËí ×åõ, ìÀåëõßí ÚÞåõ IÝëßõ ÖõÞë ÚëâÕHëÞë_ ÀÝë_ VÜßHëëõ ±õÞõ ÝëØ ±ëäåõ? ±õÞí Õß×í ±õ åð_ ìhëßëìå Úë_Ôåõ?

Àëõ´ äëß ÜÞÜë_ ±õäëõ ‘ ×ëÝ Èõ Àõ ±ëÕHëí èÝëÖíÜë_ ±ë ÕìßãV×ìÖ Èõ Öëõ ±ëÕHëë ÃÝë ÕÈí åð_ èåõ Àõ åð_ ×åõ? ±õÞí ÀSÕÞë ÀßÖë_ ÕHë ÍßÞí áëÃHëí ×ëÝ Èõ. Àëõ´±õ Àëð_ Àõ Àëõ´ çëßë ìÞWHëëÖ çë³ìÀÝëìËÿVËÞõ ÚÖëäëõ. ±Üõ ÖõÞõ åèõßÞë ±õÀ ÞëÜë_ìÀÖ çë³ìÀÝëìËÿVË Õëçõ á´ ÃÝë Öëõ ÖõÞë ‘ëõÞë ÉäëÚ ±ëÕäëÞõ ÚØáõ ±õHëõ Íëõ@ËßÞõ Àëð_ Àõ, ÒÒ±ë áëõÀëõ ÜÞõ äëßçëÜë_×í ßØÚëÖá Àßäë ÜëÃõ Èõ ±õËáõ Ãë_Íëõ Ìßëääë ÜëÃõ Èõ. ±õ ÜëËõ ±õÜÞõ ÖÜëßð_ ÜëHëÕhë ÂßíØäð_ Èõ. áëõ, ±ë ±õÀ è½ß wìÕÝëÞí ÞëõË ±õLÍ åõÀ èõLÍ, ÃðÍÚëÝ Íëõ@Ëß!ÓÓ ±Þõ ±õ ÉÖëõ ßëëõ! ±õ ìÞWHëëÖ Íëõ@ËßÞõ ZëëõÛÞëõ Àëõ´ Õëß Þ ßëëõ

±Þõ ØðÑÂ çë×õ ±õHëõ ÜÞõ Àëð_ Àõ Üëßí Õëçõ Ãë_Íë ØØa±ëõ ÕHë áëääëÜë_ ±ëäõ Èõ, ÕHë ±õ Ãë_Íë ÀèõäëÖë ØØa±ëõ ÕHë ±ëäð_ äÖýÞ ÀßÖë Þ×í. ±õ ÕHë ÜÞõ Íëõ@Ëß çÜ°Þõ Íëõ@ËßÞí ±ëÜLÝë ½âäõ Èõ.

ÕÈí Àëõ´ÀÞí çáëè ÜëÞíÞõ ±Üõ ÖõÞõ ±õÀ ½HëíÖë FÝëõìÖæí Õëçõ á´ ÃÝë Öëõ Üëßë Õðhëõ ±õÞð_ ÕHë ±ÕÜëÞ ÀßíÞõ Àëð_ Àõ, ÒÒçëÇð_ Àèëõ, ÖÜõ ÕHë ÃþèëõÞõ ÞëÜõ ßíÖçß ±õÀ ÈõÖßìÕ_Íí É Àßëõ Èëõ Þõ! Ãþèëõ Öëõ ÚÔë ±ëÀëåÜë_ Èõ, è½ßëõ Üë³á Øñß ÚõÌë Èõ. ±õÞëõ Ûëä çìäåõæ Öëõ ÖÜëßë Éõäë FÝëõìÖæíÞë Ô_ÔëØëßí±ëõ Õß É áëÃõ Èõ. èð_ Þ×í ÜëÞÖëõ Àõ Üëßë ÃþèëõÞõ Üëßí çë×õ Àëõ´ áõäëØõäë èëõÝ. èð_ Öëõ Éõ È\_ Öõ É È\_. CëHëë ÚÔë×í ÀØëÇ èð_ É\Øëõ ÕÍ<_, ÕHë CëHëë ÚÔë×í èð_ É\Øëõ ÕÍ<_ È\_ ±õËáõ åð_ èð_ Ãë_Íëõ È\_? ßëäHëõ Öëõ ÚÔë ÃþèëõÞõ ±õÞë Õá_ÃÞë ÕëÝë çë×õ Úë_KÝë èÖë, ÕHë Üõî Öëõ ÚÔë ÃþèëõÞõ ±õÀ ÇÕËí äÃëÍíÞõ ÞçëÍí

Üñ@Ýë Èõ.ÓÓ ÕÈí ±Üõ ±ëåíäëýØ ÜëËõ ±õÀ ÔÜýÃðßð Õëçõ á´ ÃÝë Öëõ ÖtÞ Q²ØðÛëæí ±õ ÔÜýÃðßðÞõ ±õHëõ Àëð_ Àõ, ÒÒÜÞõ ÜëÎ Àß½õ, ÕHë ÖÜõ ÕHë ÔÜýÞõ ÞëÜõ ±õÀ ÔìÖ_Ã É Àßëõ Èëõ Þõ! èð_ Öëõ ÀëÜ Àßð_ È\_ ±Þõ Õë_Ç Õöçë ÀÜëª È\_, ÕHë ÖÜõ åð_ ÀëÜ Àßëõ Èëõ? Üëhë çðÛëìæÖëõÞë_ ±Þõ ±ëåíäýÇÞëõÞë_ Âëáí ÕÍíÀë_±ëõ Ú_Ôëäëõ Èëõ Þõ?ÓÓ ÖÜõ É ÜÞõ Àèëõ Àõ Üëßë ±ë ÕðhëÞð_ Üëßõ åð_ Àßäð_? Þ×í èð_ ÖõÞõ çèí åÀÖëõ ±Þõ èð_ ±õÞõ ±èÙ ßëÂð_ È\_ ÖõÞëõ ±õËáëõ ±çë Ûëß ÜÞõ áëÃõ Èõ Àõ ÜÞõ Íß Èõ Àõ ¬CëÜë_ É Üëßð_ xØÝ Ú_Ô ÕÍí Éåõ. Àëõ´ÀÞë Õðhëëõ çðÂØõHë èëõÝ Èõ ±Þõ Úí½ ÀõËáëÀÞë Õðhëëõ ØðÂØõHë ÕHë èëõ´ åÀõ Èõ. ç_çëßÜë_ çëöÞõ

ÞëÞð_-ÜëõË<_ ØðÑÂ èëõ´ åÀõ ÕHë èð_ Éõ ÕíÍë äõÌí ßëëõ È\_ ±õäí ÕíÍë Öëõ Úèð ×ëõÍëÞë ÞçíÚõ É áÂë´ èåõ! Àëõ´Þð_ ç_ÖëÞ ÀëÜÀëÉ äÃßÞð_ èëõ´ åÀõ, Àëõ´Þð_ ç_ÖëÞ ±Õ_Ã èëõ´ åÀõ, ÕHë åÝÖëÞÞë ÇßÂë Éõäð_ ÉõÞð_ ÜÃÉ èëõÝ ±õäð_ ÚëâÀ-Üëßë Éõäð_ ÚëâÀ Öëõ ÛÃäëÞ Àëõ´Þõ Þë ±ëÕõ! ÛðÞõ Üëßí ±õ É þÕë×ýÞë Èõ.

Happy Independence Day

2005-08-14T20:04:00.000+05:30

15 ±ùÃVË - ±ë{ëØí ìØÞ

Happy Independence Day to all Readers.

-ilaxi